Το αν θα πάω ή όχι στον Παράδεισο -όταν, με το καλό, τα τινάξω- δεν με νοιάζει καθόλου.
Αλλωστε, ο Παράδεισος είναι μια παλιά περσική εφεύρεση -και λέξη- κι εγώ, ως γνωστόν, με τους Πέρσες δεν τα πάω καλά, μιας και δεν ξεχνάω τους Περσικούς Πολέμους, τον Δαρείο, τον Ξέρξη και τον πανάθλιο Μαρδόνιο!
Τον Σούρτα, όμως, τον νοιάζει και τον κόφτει. Γι’ αυτό και προσπαθεί να ‘ναι καλός με όλους, να βγάζει μια προσποιητή ευγένεια και γλυκύτητα -σαν τους ιησουίτες μοναχούς-, αν και ξέρω πολύ καλά τι πραγματικά σκέφτεται αυτός ο ύπουλος και συμφεροντολόγος σκύλος.
Εν πάση περιπτώσει, ως αρχηγίνα αγέλης που είμαι, αποφάσισα να ερευνήσω το θέμα για λογαριασμό του.
Πρώτα πρώτα ρώτησα έναν Αγγλο αρχιεπίσκοπο, ο οποίος μου το ξέκοψε: «Μόνο ο άνθρωπος έχει ψυχή, Αλλοπάρ, και να σου λείπουν οι δόξες. Καλά είναι τα ζώα, αλλά μη σου μπαίνουν περίεργες ιδέες. Δεν είναι παρά δημιουργήματα του Θεού, όπως π.χ. η μηλιά και το ραδίκι!».
Επειδή δεν ένιωσα ποτέ μου ραδίκι, πήγα και ρώτησα έναν καθολικό ιερέα για το αν έχουμε εμείς τα ζώα ψυχή:
– «Και βέβαια έχουν ψυχή τα ζώα! Αλλά δεν είναι αθάνατη, όπως η ψυχή του ανθρώπου» – δηλαδή η δική μας ψυχή είναι εκεί, εκεί, στη Β’ Εθνική, με τον Ατρόμητο και την Προοδευτική! Μωρ’ τι μας λες!
Μια και δυο, τρέχω σ’ έναν παπά που ζει εδώ δίπλα μας, για να βρω το δίκιο μου.
Αλλά κι εδώ έφαγα «πόρτα»:
– «Τα ζώα, τα ψάρια, τα δέντρα κι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι ευλογημένα, αλλά ψυχή δεν διαθέτουν! Ψυχή έχει μόνο ο άνθρωπος, διότι ο Θεός τον έκτισε “κατ’ εικόνα και ομοίωσιν” – δηλαδή, σαν κι αυτόν. Αρα, Παράδεισος για σας γιακ!».
Νέα απόπειρα να δικαιωθεί ο Σούρτας ήταν μια επίσκεψη σε ραβίνο.
Τζίφος: «Μόνο ο άνθρωπος έχει ψυχή, τελεία και παύλα».
Ναι, αλλά τι λέει το Κοράνι; Νέα απογοήτευση: Τα ζώα δεν θα απολαύσουν χανούμ μπουρέκ μετά θάνατον, αν και για κάποια που συνδέθηκαν με τη ζωή προφητών -και ο Ιησούς, μεταξύ αυτών- ίσως γίνει κάποια εξαίρεση (π.χ. γάιδαρος, βόδι, πρόβατο…).
Για σκύλους, κουβέντα!
Ο Σούρτας, όμως, δεν πείθεται. Και μου διαβάζει το τι είχε πει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (347-407): «Οι άγιοι δείχνουν αγάπη και στοργή προς ανθρώπους και ζώα. Διότι και τα ζώα έχουν την ίδια καταγωγή με μας»! Και μου θυμίζει τι έλεγε ο Μέγας Βασίλειος (329-379), επίσκοπος Καισαρείας: «Θεέ, αύξησε μέσα μας την καλοσύνη προς όλα τα ζώα, στα οποία έδωσες αυτή τη γη για να ζουν με μας και όχι για μας, αλλά για τους εαυτούς τους και για Σένα»!
*Η Αλλοπάρ, δικαιωμένη απ’ αυτή τη μικρή έρευνα στις μονοθεϊστικές θρησκείες, επιμένει στη θέση της: Από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί; Ας μη στενοχωριέται, πάντως, ο Σούρτας: Για μένα, όλα τα ζώα είναι ψυχάρες!
