Τι τέλος θέλεις να σου δώσω, Σκουρογιάννη;

Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο τους λογοτεχνικό ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. 

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Φίλε Σκουρογιάννη,

Πιάνω συχνά τον εαυτό μου να γράφει στην ιστορία σου ένα άλλο τέλος. Τόσα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου η δική η ορφάνια με έχει πειράξει το περισσότερο. Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω ένα καλύτερο τέλος.

Ισως κατηφορίζοντας το δάσος για το Ντρομπρίνοβον, μετά που βάζεις την αρκούδα σου για τον χειμερινό της ύπνο, ανακαλύψεις πως δεν είσαι ο τελευταίος Ντρομπρινοβίτης στον κόσμο.

Μια από τις Γκέρτες ή τις Αννες Μαρίες της Γερμανίας, ένα κορίτσι που δεν το γνώρισες καλά έρχεται στο χωριό να σε συναντήσει. Ή αν το βρίσκεις αυτό πολύ τραβηγμένο, σου φέρνω τον Σταύρο. Θα τον βάλω να σε περιμένει στην πλατεία του χωριού. Θα τον δεις σαν κατεβαίνεις κάτω από τον πλάτανο της εκκλησίας να ανεμίζει την άσπρη ποδιά του.

Πάμε να φύγουμε, θα σου πει, πάμε να βρούμε ένα Ντρομπρίνοβον. «Ιμείς εκεί στο Ντουμπρίνουβον… Ιδέαν δεν έχουσιν αυτοί». Τι τέλος θέλεις να σου δώσω, Σκουρογιάννη; Διάλεξε σε παρακαλώ ένα άλλο τέλος. Θα σε βάλω να κατηφορίζεις το λιβάδι για το χωριό σου. Είναι πια τέλη Νοέμβρη και αρχίζει πια να σκοτεινιάζει νωρίς. Τα πόδια σου σε παίρνουν από μόνα τους, αλλά κοντοστέκεσαι στη ρεματιά να ξαποστάσεις λιγάκι.

Θα κάτσεις πάνω σε ένα βρεγμένο κούτσουρο γιατί νιώθεις πως λαχανιάζεις και εκεί, Σκουρογιάννη, η καρδιά σου θα σπάσει. Ασε με, Σκουρογιάννη, να σπάσω την καρδιά σου κομμάτια. Θα μείνεις εκεί πάνω στο κούτσουρο, στη ρεματιά των παιδικών σου χρόνων. Και δεν θα αφήσω κανέναν να σε βρει.

Κανένας κιόλας δεν θα νοιαστεί για να σε ψάξει. Μόνο η αρκουδίτσα σου θα σε γυρέψει πια την άνοιξη. Θα ‘ρθει στη ρεματιά σας ακολουθώντας τη μυρωδιά που θα αφήσει το κορμί σου πάνω στους πεύκους και τα λουλούδια. Εκεί, θα σηκωθεί στα δυο της τα πόδια και θα φωνάξει. Ετσι όπως ουρλιάζουν εκείνοι που μένουν μόνοι στον κόσμο.

Αναφέρεται στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Η τελευταία αρκούδα του Πίνδου».

Το πρώτο βιβλίο τής Κ. Σωτηρίου («Η Αϊσέ πάει διακοπές», Πατάκης, 2015) τιμήθηκε με το The Athens Prize for Literature – Περιοδικό (δε)κατα [2016].