Ακόμα αναρωτιέμαι αν αγάπησες

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας.

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Αγαπημένη μου,

Μένω συχνά για χάρη σου ξάγρυπνη τις νύχτες. Ξαναπαίζω στον νου μου εκείνη τη στιγμή που έπρεπε πάλι να ξεγυμνωθείς, τόσο ευάλωτη, τόσο μόνη. Για έναν άντρα. Αναρωτιέμαι αν σε απώθησε η σάρκα. Που μύριζε θάνατο. Κι αν η δική σου ρίγησε.

Αγαπημένη μου, κάποτε τις νύχτες αμφιβάλλω αν εσύ ερωτεύτηκες έναν από τους δυο κοκόρους. Με τον έναν πέρασες μια ζωή ευτυχισμένη. Τι είναι η ευτυχία αναρωτήθηκες; Εκανες παιδιά κι εγγόνια. Τι είναι αθανασία, αναρωτήθηκες. Κι ο θάνατος, πώς σε σώζει ο έρωτας από τον θάνατο; Και τα παιδιά, πώς αυτά. Και τα εγγόνια. Κι αν ο έρωτας είναι θάνατος, αναρωτήθηκες, αν αυτή η χολεριασμένη σημαία ήταν αθανασία.

Σκέφτηκα για σένα απόψε να φτιάξω μιαν άλλη σημαία. Θα ήταν λευκή και θα τη λέγαν ελευθέρας. Θα την ύψωνες στο καράβι κι όλοι θα ήξεραν πως μπορείς να πας και να φύγεις όποτε θέλεις. Πως οι σταθμοί ήταν δικοί σου. Ολοι οι σταθμοί.

Ακόμα αναρωτιέμαι αν αγάπησες.

Ακόμα σκέφτομαι την αθανασία.

Ο Φλορεντίνο Αρίσα σε κατέκτησε. Τι είσαι για να σε κατακτήσει· ηφαίστειο· ψηλό βουνό στους αιώνιους πάγους βυθισμένο;

Πέρασες μια ευτυχισμένη ζωή, είπαν. Με έναν άντρα που τον συνήθισες. Κι έπειτα με έναν άλλον που δεν ήξερες. Κι αυτός κατάφερε να σε υποτάξει. Τον δύσκολο χαρακτήρα σου. Τον ανεξάρτητο.

Σκατά ανεξαρτησία, αν με ρωτήσεις.

Αλλά εγώ θα ρωτήσω εσένα, Φερμίνα. Τι ερωτεύτηκες σε έναν κακομοίρη που όλη μέρα ήταν στα μπουρδέλα; Γιατί άφησες τη θεία να υποφέρει για χάρη σου; Δεν ξυπνούσες για χάρη της τις νύχτες. Δεν σκέφτηκες μήπως έχεις την ίδια τύχη.

Γιατί υποτάχτηκες. Πρώτα στον πατέρα, μετά στον άντρα, τέλος στην επιταγή του έρωτα. Δεν σε ρώτησαν, αγαπημένη. Πρέπει να σε ρωτούν αν είναι να σε βάλουν στην αιωνιότητα πλάι τους. Σηκώνω λευκή σημαία για σένα. Εγώ σε αγάπησα. Μπορείς πια να σταματάς σ’ όποιο λιμάνι θες.

Δική σου,

Αναφέρεται στο μυθιστόρημα «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» (μτφρ. Κλαίτη Σωτηριάδου, εκδ. Λιβάνη, 1986) του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Τελευταίο βιβλίο της Κ. Μαλακατέ είναι το μυθιστόρημα «Το Σχέδιο» (Μελάνι, 2016).