Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Γράφει η Χριστίνα Καράμπελα
Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Αναρωτιέμαι κύριε,
Τώρα που μετατρέψατε το ξόδι του πατέρα σας σε βιβλίο, η μνήμη σας αιμορραγεί ή επουλώθηκε; Mιλήσατε για τον Χέρμαν Ροθ ως Φίλιπ Ροθ. Χειραγώγηση ή γενναιότητα; Ονειρεύεστε ακόμα τον πατέρα σας θυμωμένο να σας επιπλήττει που τον θάψατε με το σάβανο και όχι με κουστούμι; Γράψατε την αληθινή του ιστορία. Αληθινή; Η συγγραφή είναι άσκηση εξουσίας. Τελικά είστε γενναίος ή κυνικός; Γράφατε όσο ο όγκος φτιαγμένος από νύχι κατακρεουργούσε τον εγκέφαλο του. Carnivorous-herbivorous: τι από τα δύο; Η ερώτηση απευθύνεται περισσότερο σε σας και λιγότερο στον όγκο.
Ζηλεύω τη βεβαιότητά σας. Υποφέρω βλέπετε από την ασθένεια των παράλληλων εκδοχών. Εχασα τον πατέρα μου πριν από δέκα μήνες και για τίποτε δεν είμαι βέβαιη. Σε αυτόν που δεν πείθεται πως είστε έμπλεος αποδοχής για τον Χέρμαν Ροθ τι έχετε να πείτε; Του συμπαρασταθήκατε, ωσάν καλή θυγατέρα, τον προδώσατε όμως και τον χρησιμοποιήσατε, ως άσωτος υιός. Σε μια κρίση γενναιοδωρίας παραχωρήσατε το δικό σας μερίδιο πατρικής κληρονομιάς στον αδελφό σας. Μετά μετανιώσατε, βέβαια. Για αυτό του κλέψατε τον θάνατο του Χέρμαν, κάτι να αφήσει και σε σας… Τι είστε τελικά, συμπονετικός ή χειριστικός; Ή μήπως και τα δύο;
«…δεν είναι ότι οι νεκροί είναι παρόντες, αλλά ότι απουσιάζουν» κάπου λέτε, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω περισσότερο μαζί σας. Οι νεκροί δεν απουσιάζουν, είναι πιο παρόντες από τους ζωντανούς. Δεν κλείνουμε τους λογαριασμούς μαζί τους χώνοντάς τους κάτω από τη γη. Κάθε άλλο, οι νεκροί φυτρώνουν, γεννάνε φύση. Και η φύση τους μας κατακλύζει με τρόπο σιωπηλό και τελεσίδικο. Ουδείς ζωντανότερος από τον πεθαμένο.
Με την «Πατρική Κληρονομιά» κατασκευάσατε μια ευθυτενή και ειρηνική εκδοχή για τη σχέση σας με τον Χέρμαν. Εναν επικήδειο που τακτοποιεί τα πράγματα και ενίοτε τα ωραιοποιεί. Κάτι χτυπάει το παντζούρι σας. Είναι ο αέρας ή ο νεκρός σας που διεκδικεί την πανταχουπαρουσία του; Ανοίξτε του. Θα τα καταφέρει να είστε σίγουρος. Γιατί είναι μέσα σας, μέσα στην κάθε σχέση σας με το γυναικείο φύλλο, μέσα σε κάθε ανάσα σας, μέσα σε κάθε άνδρα ήρωα του έργου σας. Ανοίξτε του.
Το παντζούρι στο δικό μου παράθυρο χάσκει, από τότε που έφυγε ο πατέρας μου, όσο και αν προσπαθώ δεν καταφέρνω να φτιάξω τη μία ομοούσια και αδιαίρετη εκδοχή του. Με κατακλύζουν οι διαφορετικές όψεις του, από όλες όμως δύο πιο πολύ, αυτή της ευλογίας και εκείνη της κατάρας.
Σας θαυμάζω κύριε, σας θαυμάζω και σας αντιπαθώ βαθύτατα.
Αναφέρεται στην «Πατρική κληρονομιά» του Φίλιπ Ροθ.
Τελευταίο βιβλίο της Χρ. Καράμπελα είναι το μυθιστόρημα «Ψίθυρος της Ευδοκίας» (Πόλις, 2015).
