Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο τους λογοτεχνικό ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Νάνε μισητέ κι αγαπημένε,
ήθελα να σου γράψω εδώ και καιρό. Για να πω την αλήθεια, η ηρωίδα μου που βρίσκεται στα τέσσερα για να υλοποιήσει μια ικεσία – ένα τάμα, με πίεζε απελπισμένα να σου γράψουμε. Είναι στο ύψος σου, βλέπεις, όπως και όλοι οι γονυπετείς. Δεν την τρομάζει ο νάνος μέσα της ή τουλάχιστον έτσι δηλώνει. Νιώθει, όπως κι εσύ, περιφρόνηση για τους απόλυτα καλούς.
Εκείνη συνεχίζει στα τέσσερα γιατί αμάρτησε πολύ.
Εσύ θα την κατανοήσεις, μιας και απολαμβάνεις να αμαρτάνεις. Γεννήθηκες γέρος, μας είπες, χωρίς πατρίδα ούτε γονείς. Τόνισες: «Ετσι είμαι φτιαγμένος, τι να κάνω που δεν είναι και οι άλλοι το ίδιο».
Εχεις δίκιο. Οι «άλλοι» είναι μια άμορφη μάζα που την πλάθουν όπως θέλουν, ενώ εμείς που μας μελετούν και βγάζουν συμπεράσματα, που ανατρέχουν στο σώμα μας ως σημείο αναφοράς, εμείς πάμε μπροστά αυτόν τον κόσμο.
Και ξέρεις, μπορεί να μη σου επέτρεψαν να λάβεις μέρος στον πόλεμο, αλλά είχες δίκιο που επέμενες… Κανένας δεν είναι κύριος του εαυτού του!
Νάνε μου, τώρα εδώ, σε αυτή τη στάση, με τις παλάμες να σφαδάζουν και τα γόνατα να σκίζονται, με το κορμί να σπαρταράει, ομολογώ, εξιλεώνομαι, μεταμορφώνομαι σε κάτι διαφορετικό και αναρωτιέμαι, όπως αναρωτήθηκες κι εσύ, άραγε είναι η μοίρα μου να επιθυμώ να σώσω και συγχρόνως να εξαλείψω την ίδια μου τη ράτσα;
Και οι δύο γλεντάμε με το αίμα, η μόνη διαφορά είναι ότι εσύ δελεάζεσαι από τον πόλεμο, ενώ εγώ από το πείραμα. Πιστέψαμε κι οι δύο στους ηγέτες. Βέβαια, εγώ ακόμη ορέγομαι το θαύμα, για αυτό βρίσκομαι στα τέσσερα αντιμέτωπη με το όραμα για ό,τι μοιάζει ανέφικτο ενώ είναι εν δυνάμει εφικτό.
Με ρωτάς: «Νομίζεις ότι Αυτός νοιάζεται για τις ικεσίες σου, ότι σε συγχωρεί επειδή γονατίζεις εκεί κάτω κλαψουρίζοντας κι ομολογώντας τις αμαρτίες σου; Νομίζεις ότι δεν μπορεί να δει μέσα σου;».
Σου απαντώ: «Κι όμως… Υποκύπτουμε στον πειρασμό του αιθέρα και νομίζουμε ότι εκεί ανήκουμε. Κι ωστόσο να τος πάντοτε μπροστά μας, αποκαλύπτεται σαν κάτι απόλυτα πραγματικό. Ο αιθέρας είναι τόσο πραγματικός όσο και η φυλακή μας
Αναφέρεται στο μυθιστόρημα του Λάγκερκβιστ Περ «Ο Νάνος» (μτρφ. Ερρίκος Μπελιές, Συλλογή «Βραβεία Νόμπελ», Καστανιώτης, 2010).
Το νέο βιβλίο της Τζούλιας Γκανάσου «Γονυπετείς – Μια πορεία προς την αρχή» θα κυκλοφορήσει αρχές Μαρτίου από τις Εκδόσεις Γκοβόστη.
-320x213.jpg)
