23 προτάσεις μεταφρασμένης πεζογραφίας

Τις τελευταίες δεκαετίες η ξένη λογοτεχνία αποτελεί το βαρύ χαρτί των εκδοτών. Ειδικά φέτος, συγκριτικά με τους ελληνικούς πεζογραφικούς τίτλους, ίσως κι επειδή την περασμένη άνοιξη κυκλοφόρησαν αρκετά σημαντικά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων, η μεταφρασμένη λογοτεχνία εμφανίζεται ιδιαίτερα εύρωστη και δυναμική.

Επιλέγοντας 23 σημαντικούς τίτλους (μυθιστορήματα, διηγήματα, αφηγήματα, ακόμη και ανθολογία), από την υπό έκδοση φθινοπωρινή σοδειά, από τον προγραμματισμό 12 εκδοτικών οίκων, ζητήσαμε από 23 έμπειρους, στιλίστες μεταφραστές να μας δώσουν μια πρόγευση από τα βιβλία που μετέφρασαν.

Εμβληματικοί και κορυφαίοι ξένοι συγγραφείς, που διανοίγονται σε μια μακρά χρονική περίοδο, σε μια ανοιχτή γεωγραφική διασπορά, αλλά και σε μια πολύτροπη τεχνοτροπία γραφής παρουσιάζονται ευσύνοπτα, μέσα από τη θεματική τους, την αφηγηματικότητά τους, το λογοτεχνικό στίγμα τους, όπως ακριβώς μας τους συστήνουν αυτοί που τους δεξιώθηκαν στη γλώσσα μας.

Με το παρόν αφιέρωμα το Ανοιχτό Βιβλίο (θα κατανεμηθεί σε δύο μέρη: σήμερα δημοσιεύεται το πρώτο μέρος και το επόμενο Σάββατο, την 1η Οκτωβρίου, το δεύτερο) χαρτογραφεί τις επικείμενες εκδόσεις και προτείνει μια δέσμη ερεθιστικών αναγνωσμάτων, ώστε να προγραμματίσετε, πριν τα εν λόγω βιβλία εμφανιστούν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, ποια εξ αυτών ερεθίζουν το αναγνωστικό γούστο σας, ποια είναι αυτά που θέλετε να διαβάσετε ή να χαρίσετε.

Μ. Φάις

Το μοναδικό μυθιστόρημα του Πόε

Εντγκαρ Αλαν Πόε, «Η αφήγηση του Αρθουρ Γκόρντον Πιμ»

Μυθιστόρημα

Μετάφραση: Πολύκαρπος Πολυκάρπου

Gutenberg

Του Πολύκαρπου Πολυκάρπου

Ολοι οι επιθετικοί προσδιορισμοί και όλα τα κοσμητικά επίθετα που προτάσσουν οι θεωρητικοί της λογοτεχνίας πριν από το όνομα του Εντγκαρ Αλαν Πόε δεν φτάνουν για να τον χωρέσουν.

Οσες λογοτεχνικές σχολές και αν ερίσουν (κυρίως ο συμβολισμός και ο ρομαντισμός) για το ποια θα τον εντάξει στους κόλπους της, αυτός δεν ενδίδει σε καμία και παραμένει απλά και πεισματικά ο ΠΟΕ.

Η Αφήγηση του Αρθουρ Γκόρντον Πιμ, από το Ναντάκετ, το μοναδικό μυθιστόρημα του Πόε, μπορεί να θεωρηθεί ως μια επιτομή των εκφραστικών, θεματικών και βιο-θεωρητικών απόψεών του. Περιέχει όλα εκείνα τα νέα μοτίβα που εξελίχθηκαν αργότερα σε αυτοτελή λογοτεχνικά είδη.

Οντας, σε ένα πρώτο επίπεδο, μια απλή ναυτική περιπέτεια, μεταμορφώνεται σ’ έναν κρυπτογραφικό γρίφο, με πολλά επίπεδα ανάγνωσης των συμπεριφορών και των στάσεων ζωής. Μπορεί να είναι μια τελετουργία διάβασης προς το ανόσιο, μια πάλη του λευκού με το μαύρο, ακόμη και μια λαζαρική ανάσταση, αφού ο νεκρός ήρωας, που είναι ζωντανός, διεκδικεί από τον Πόε την πατρότητα του έργου.

Η μετάφραση είδε ότι το ελληνικό ιδίωμα της ναυτικής περιπέτειας (Τα Λόγια της Πλώρης, Οι Σπογγαλιείς του Αιγαίου κ.ά.) δεν μπορούσε να αναμετρηθεί με τον Πόε. Γι’ αυτό προσπάθησε να διατηρήσει την ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος μέσα από τον ρυθμό του ελληνικού λόγου, όπως τον σφυρηλάτησαν οι μεγάλοι μάστορές του.

Ψυχικό Πανόραμα

Φραντς Κάφκα, «Ερευνες ενός σκύλου» και άλλα διηγήματα

Μετάφραση―Επίμετρο: Αλεξάνδρα Ρασιδάκη

Πατάκης

Της Αλεξάνδρας Ρασιδάκη

Αλογα, ποντίκια, σκύλοι, τυφλοπόντικες, πίθηκοι: ζώα εμφανίζονται στα περισσότερα κείμενα του Κάφκα, αναλαμβάνοντας συχνά πρωταγωνιστικούς ρόλους, είτε συνυπάρχοντας -πάντοτε δύσκολα- με τους ανθρώπους είτε ζώντας σε έναν δικό τους, αμιγώς ζωικό κόσμο.

Η παρούσα συλλογή συγκεντρώνει τα λιγότερο γνωστά διηγήματα ζώων του Κάφκα, καθώς και επιλεγμένα μικρά πεζά, τα οποία σκιαγραφούν ένα ψυχικό πανόραμα που εκτείνεται από την πλέον βασανιστική υπαρξιακή αγωνία ώς την πιο παιγνιώδη διάθεση.

Η μετάφραση γίνεται από την κριτική έκδοση των έργων του Κάφκα, που βασίζεται στα χειρόγραφα και τις αρχικές εκδόσεις και αποκαθιστά τις παρεμβάσεις του Μαξ Μπροντ.

Η μελέτη «Τα ζώα του Κάφκα», η οποία συμπληρώνει την παρούσα έκδοση, τοποθετεί τους ζωικούς πρωταγωνιστές του Κάφκα στο πλαίσιο του καφκικού έργου, αλλά και της ευρωπαϊκής γραμματείας, αναδεικνύει βασικούς προβληματισμούς και ιδιαιτερότητες και προτείνει ερμηνευτικά ανοίγματα -παράθυρα για τον αναγνώστη- στο πολυσχιδές έργο του μεγάλου Τσέχου συγγραφέα.

Ο Μπαλζάκ της Βραζιλίας

Ζοακίμ Μαρία Μασάντο ντε Ασίς, «Ελένα»

Μυθιστόρημα

Μετάφραση: Νίκος Πρατσίνη

Gutenberg

Του Νίκου Πρατσίνη

Ο Μασάντο ντε Ασίς (1838-1908), ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του αστικού μυθιστορήματος της Βραζιλίας, ήταν mulato, καταγόμενος από δούλους.

Εζησε όλη του τη ζωή στο Ρίο. Η δράση των σημαντικότερων έργων του εκτυλίσσεται στη θρυλική αυτή γνωστή-άγνωστη πόλη.

Γράφοντας την Ελένα στόχευε σ’ ένα επιτυχημένο ρομάντζο σε συνέχειες. Το πέτυχε.

Το έργο -δημοφιλές μέχρι σήμερα, έχει γίνει και τρεις φορές σίριαλ, έχει διασκευαστεί σε manga- διαθέτει τις ανατροπές ενός δυνατού αστυνομικού, την οξύτητα ενός μυθιστορήματος συγκαλυμμένης κοινωνικής κριτικής, τη γοητεία μιας ανορθόδοξης ερωτικής ιστορίας, συναρπαστικούς διαλόγους που απηχούν το πνευματικό κλίμα και το μετατρέπουν, σε πολλά σημεία, σε μυθιστόρημα-δοκίμιο.


Η Ελένα συνιστά μια πρώτη γνωριμία με τον άγνωστο σχεδόν στη χώρα μας «Μπαλζάκ» των τροπικών, την εποχή της δουλείας! τον καλύτερο πεζογράφο της Βραζιλίας. Εναν αταξινόμητο συγγραφέα που χαρακτηρίζεται από καυστική ειρωνεία, επιμελώς ατημέλητο ύφος και στοιχεία που προοιωνίζονται το μοντέρνο μυθιστόρημα.

Τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης

Ουίλλιαμ Φώκνερ, «Ο αχυρώνας φλέγεται»

Διήγημα

Μετάφραση-επίμετρο: Γιάννης Παλαβός

Κίχλη

Του Γιάννη Παλαβού

Το διήγημα «Ο αχυρώνας φλέγεται», ένα από τα αρτιότερα και πλέον ανθολογημένα διηγήματα του Ουίλλιαμ Φώκνερ, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Harper’s το 1939 και τιμήθηκε με το βραβείο «O. Henry».

Αρχικά είχε γραφτεί ως το εισαγωγικό κεφάλαιο του μυθιστορήματος Το χωριό (1940), του πρώτου μέρους της τριλογίας των Σνόουπς, όμως στη συνέχεια ο συγγραφέας το απέσπασε και το δημοσίευσε αυτόνομα.

Ο «Αχυρώνας», που εκτυλίσσεται στην κομητεία της Γιοκναπατάουφα, παρουσιάζει το δίλημμα του δεκάχρονου Σάρτι Σνόουπς, ο οποίος υποχρεώνεται να επιλέξει ανάμεσα στην υποταγή στον βίαιο πατέρα του και στην επώδυνη χειραφέτηση.

Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης, γραμμένη με σπάνια δεξιοτεχνία από έναν από τους κορυφαίους στιλίστες της αγγλικής γλώσσας.

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει κανείς όταν μεταφράζει Φώκνερ∙ πρόκειται για μια άκρως απαιτητική διαδικασία, η οποία αξιώνει από τον μεταφραστή να επιστρατεύσει μεγάλα αποθέματα επινοητικότητας.

Μεταφράζοντας τον «Αχυρώνα», κοπίασα πολύ προκειμένου να αποδώσω στα ελληνικά όσο γίνεται πιστότερα τους μαιάνδρους του ύφους του Φώκνερ.

Ο κόπος, ωστόσο, αντισταθμίζεται από τη χαρά της μαθητείας που αποτελεί η τριβή με ένα τόσο σπουδαίο κείμενο.

Ανησυχητικά σύγχρονο

Σίνκλαιρ Λιούις, «Δε γίνονται αυτά εδώ»

Μυθιστόρημα

Μετάφραση: Νίκος Α. Μάντης

Καστανιώτης

Του Νίκου Μάντη

Το βιβλίο του Σίνκλερ Λιούις εκδόθηκε το 1935 κι ωστόσο είναι ανησυχητικά σύγχρονο.

Πραγματεύεται τη δυστοπική προοπτική μιας φασιστικής Αμερικής, στα χέρια ενός αυτοδημιούργητου δυνάστη, εκλεγμένου από τον λαό με εντολή να δώσει τέλος στη βαθιά οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα.

Στις σελίδες του παρελαύνουν ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, ο Ρούζβελτ, αλλά και ο Μπαζ Γουίντριπ, ο επινοημένος, ανεκδοτολόγος «πολιτικός της διπλανής πόρτας», που μέσα σε τετρακόσιες σελίδες καταφέρνει, από λαϊκός διασκεδαστής, να γίνει εκείνος που ανοίγει τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε αμερικανικό έδαφος.

Οι ήρωες (μέσα από το βλέμμα του πρωταγωνιστή, του Ντορέμους Τζέσαπ, ενός αγωνιστικού δημοσιογράφου που προσπαθεί να διατηρήσει την ανθρωπιά του) συζητούν για την οικονομική ολιγαρχία, για τον σοσιαλισμό, τον φιλελευθερισμό, τον φασισμό και τον κομμουνισμό, περίπου όπως και εμείς σήμερα.

Είναι ανατριχιαστικό το συμπέρασμα που βγάζεις κλείνοντάς το, ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει, κι αυτό ήταν που με κινητοποίησε περισσότερο κατά τη διαδικασία της μετάφρασης.

Πρόκειται για ένα συγγραφέα (το πρώτο Νόμπελ της Αμερικής, το 1930) γνήσιο τέκνο της εποχής που θεωρούσε την κοινωνική εγρήγορση ως πρώτιστο καθήκον της γραφής – στενό συγγενή λογοτεχνών όπως ο Οντετς, ο Στάινμπεκ και αργότερα ο Οργουελ ή ο Κέσλερ.

Δεινοί ημερολογιογράφοι

«Μυστικά του συρταριού. Η τέχνη και οι τεχνίτες της ημερολογιακής γραφής»

Ανθολογία

Ερευνα, επιλογή, μετάφραση, σημειώσεις: Κατερίνα Σχινά

Πατάκης

Της Κατερίνας Σχινά

Τα «Μυστικά του συρταριού» είναι μια ανθολογία ημερολογιακών εγγραφών, από τις πρώτες στιγμές της ανάδυσης του είδους (εμβληματικός πρωτουργός ο Βρετανός Σάμιουελ Πέπις, που άρχισε να κρατάει ημερολόγιο την Πρωτοχρονιά του 1660) ώς τη μεγάλη του έκρηξη, τον 20ό αιώνα (Κάφκα, Γουλφ, Αναΐς Νιν, Μαξ Φρις, Β. Γκομπρόβιτς, Σίλβια Πλαθ).

Διάβασα δεκάδες ημερολόγια και μετέφρασα εκατοντάδες εγγραφές ώσπου να καταλήξω σ’ αυτήν την ανθολογία, όπου συστεγάζονται εκατόν τριάντα δεινοί ημερολογιογράφοι, συγγραφείς, μουσικοί, εικαστικοί καλλιτέχνες, στοχαστές και απλοί καθημερινοί άνθρωποι, που στράφηκαν στη μοναξιά της καρδιάς τους, ανέπτυξαν την ιδέα της πραγμάτωσης του εαυτού, εξωτερίκευσαν το εσωτερικό βάθος, διατράνωσαν την ιδιαιτερότητά του και διεκδίκησαν την αναγνώρισή της – ακόμη και ως εγγραφής σε ένα μυστικό τετράδιο.

Ισως αναρωτιόταν, βέβαια, κανείς, τι νόημα έχει μια τέτοια ανθολογία σε καιρούς που παρατηρείται μια άνευ προηγουμένου διάχυση αυθιστορήσεων, μια ανεξέλεγκτη εξάπλωση του λόγου περί εαυτού, όχι πια στις σελίδες ενός επτασφράγιστου τετραδίου, αλλά στην οθόνη του υπολογιστή.

Μα για να δούμε πώς συνδιαλεγόταν κανείς με τα φαντάσματα και τους καημούς του πριν αποφασίσει να κατοικήσει σε γυάλινο σπίτι· τι αποσιωπούσε δημοσίως και τι εκμυστηρευόταν ιδιωτικώς, προτού τα όρια ανάμεσα στη δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα, στο μέσα και το έξω, στο υποκείμενο και το αντικείμενο γίνουν ρευστά και εναλλάξιμα, φέρνοντας στον νου την τοπολογία της λωρίδας του Μέμπιους.

Και σίγουρα προς συνηγορία του αινίγματος – αυτού που είναι κάθε ανθρώπινος βίος.

Μυστήριο, μελαγχολία, θλίψη…

László Krasznahorkai, «Μελαγχολία της Αντίστασης»

Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Πόλις

Της Ιωάννας Αβραμίδου

Ο βραβευμένος το 2015 με το λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ συγγραφέας του Πόλεμος και πόλεμος Λάσλο Κράσναχορκαϊ καταθέτει στο βιβλίο του Μελαγχολία της Αντίστασης, με τον γνωστό χειμαρρώδη, περίπλοκο και πυκνό μακροπερίοδο λόγο του που ακολουθεί τους κανόνες του προφορικού λόγου, τη νωπογραφία μιας μικρής πόλης της Ουγγαρίας, χαμένης μέσα στην ομιχλώδη και παγωμένη λεκάνη των Καρπαθίων και λησμονημένης από τον Θεό, πάνω από την οποία πλανάται η απροσδιόριστη απειλή μιας επικείμενης καταστροφής, απειλή η οποία εντείνεται και από την άφιξη ενός τσίρκου στην πόλη με μια γιγαντιαία μυστηριώδη φάλαινα και ένα μέλος με το όνομα «Πρίγκιπας» και σπέρνει την ανησυχία και τον τρόμο στους κατοίκους.

Αντάξιο ενός Κάφκα κι ενός Μπέκετ, ενός Μπέρνχαρντ και ενός Μέλβιλ, το μυθιστόρημα καθηλώνει τον αναγνώστη με τις υπνωτιστικές ποιητικές εικόνες του, τους παραληρηματικούς μονολόγους των ηρώων του και τις γελοίες και μπουρλέσκ καταστάσεις που προκαλούν ένα πικρό μειδίαμα στα χείλη του αναγνώστη.

Με μια άκρως διεισδυτική ματιά, ο συγγραφέας περιγράφει την ανθρώπινη κατάσταση στις σύγχρονες κοινωνίες μας στις οποίες τα άτομα, έρμαια του φόβου και των δεισιδαιμονιών τους, μάταια αγωνίζονται ενάντια στην κατάσταση της διάλυσης και του χάους που, κατά την άποψη του συγγραφέα, «είναι η φυσική κατάσταση του κόσμου».

Μυστήριο, μελαγχολία και θλίψη διατρέχει όλο το βιβλίο, η αντίσταση είναι ανώφελη, αφού η προσπάθεια αλλαγής της υπάρχουσας κατάστασης οδηγεί την πόλη σε καθεστώς δικτατορίας.

Η μόνη χαραμάδα φωτός είναι η αποδοχή της ανθρώπινης κατάστασής μας και η αλλαγή στάσης απέναντι στη ζωή και στον συνάνθρωπό μας.

Εξοχη αλληγορία

Paul Oster, «Mr. Vertigo»

Μυθιστόρημα

Μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη

Μεταίχμιο

Της Ιωάννας Ηλιάδη

Από την πρώτη κιόλας αράδα του Mr. Vertigo, τα βήματα του Γουόλτερ Ρόουλι οδηγούν σ’ ένα τοπίο ονειρικό και απροσδόκητο.

Κι όμως, ο μικρός αλητάκος που ακολουθεί τον αινιγματικό Δάσκαλο Γεχούντι, με την ελπίδα ότι θα μάθει να πετάει, είναι πέρα για πέρα γήινος και δεν σ’ αφήνει στιγμή να λησμονήσεις ότι έχει σάρκα και οστά.

Ισως γι’ αυτό η μαγεία που τυλίγει τη ζωή του φαντάζει τόσο αληθινή, τόσο αναπόδραστη.

Η γεμάτη θριάμβους και συντριβές πορεία του Γουόλτ έχει για φόντο μια Αμερική που αλλάζει, που μισεί και λατρεύει το ξένο, το διαφορετικό.

Με μια έξοχη αλληγορία για την ενηλικίωση και την απώλεια της αθωότητας, με ύφος και γλώσσα που ταξιδεύουν τον αναγνώστη στις μακρινές δεκαετίες του ’20 και του ’30, ο Οστερ μετουσιώνει την πάλη του ήρωά του ενάντια στη βαρύτητα σε ένα πολύχρωμο υφαντό όπου διακρίνονται όλες οι αποχρώσεις των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Οικουμενικό ιδίωμα

Κλαρίσε Λισπέκτορ, «Ωρα του αστεριού»

Μετάφραση: Μάριος Χατζηπροκοπίου

Αντίποδες

Του Μάριου Χατζηπροκοπίου

«Κανείς δεν γράφει όπως εκείνη, εκείνη γράφει όπως κανένας». Κεντρική φιγούρα του μοντερνισμού στη Βραζιλία, η ουκρανοεβραϊκής καταγωγής Κλαρίσε Λισπέκτορ (1920-1977) συγκαταλέγεται στους κορυφαίους συγγραφείς του 20ού αιώνα παγκοσμίως, ενώ το έργο της έχει παραλληλιστεί με περιπτώσεις λογοτεχνών όπως ο Κάφκα, ο Ρίλκε και ο Ρεμπό, αλλά και φιλοσόφων όπως ο Χάιντεγκερ και ο Βιτγκενστάιν.

Στην Ωρα του Αστεριού, το τελευταίο μυθιστόρημα που δημοσιεύει εν ζωή και το μοναδικό με έκδηλο κοινωνικό προβληματισμό, η Λισπέκτορ ξετυλίγει την ιστορία της Μακκαβαίας, μιας άσημης μετανάστριας στο Ρίο ντε Ζανέιρο, «τόσο φτωχής που έτρωγε μόνο χοντ-ντογκ», με βαθύτερο στόχο -όπως η ίδια η συγγραφέας είχε δηλώσει- να μιλήσει για «μια ποδοπατημένη αθωότητα, μια ανώνυμη δυστυχία».

Ταυτόχρονα, κατασκευάζει έναν μυθοπλαστικό αφηγητή, ανατέμνοντας την προσπάθειά του να πλάσει μια (αντι)ηρωίδα δίχως λάμψη, να καταβυθιστεί στο φαινομενικά ασήμαντο εμφυσώντας του πολυπλοκότητα και πλούτο.

Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει η θεωρητικός και λογοτέχνης Ελέν Σιξού, η Μακκαβαία «δεν είναι (μόνον) ένας μυθοπλαστικός χαρακτήρας. Είναι ένας κόκκος σκόνης που μπήκε στο μάτι του συγγραφέα και προκάλεσε ένα χείμαρρο δακρύων»· πρόκειται για ένα βιβλίο «εξαιρετικό λεπτό» που όμως «είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιβλία στον κόσμο».

Η γραφή της Λισπέκτορ διερευνά τα όρια της ίδιας της γλώσσας, εφευρίσκοντας ένα προσωπικό όσο και οικουμενικό ιδίωμα που ακόμη και στο πρωτότυπο προκαλεί μια αίσθηση ανοικειότητας· αίσθηση που η παρούσα μετάφραση επιχειρεί να μεταφέρει στα νέα ελληνικά.

Διασταύρωση πεπρωμένων

Richard Flanagan, «Απουσία»

Μυθιστόρημα

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

Ψυχογιός

Του Γιώργου Μπλάνα

Η μετάφραση κάθε βιβλίου του πενηνταπεντάχρονου Αυστραλού Richard Flanagan είναι πάντα ευχάριστη δουλειά, επειδή ο συγγραφέας ανήκει σε κείνους που θεωρούν υποχρέωσή τους να προσφέρουν ευχαρίστηση στον αναγνώστη.

Το θέμα του μυθιστορήματος «Απουσία» δεν είναι από τα εύκολα. Οποιοσδήποτε συγγραφέας θα καταπιανόταν με τις μορφές που παίρνει η βαθιά ακόρεστη λαχτάρα του ανθρώπου για κάτι ακαθόριστο (έρωτας, φήμη, επιτυχία) στην ψυχή ενός ήρωα θα κινδύνευε να αποτύχει οικτρά, αν δεν ήταν τουλάχιστον ο Ντοστογέβσκι.

Ο Flanagan καταπιάνεται με τη δίψα όλων των προσώπων του μυθιστορήματός του. Είναι κάτι εκπληκτικό στην απλότητά του.

Η διασταύρωση τόσων πεπρωμένων (ανάμεσα στα οποία ενός σπουδαίου εξερευνητή και του Κάρολου Ντίκενς) κυλάει αθόρυβα.

Και δεν χρειάζονται παρά εικόνες, μαζεμένες γύρω από μια ιστορία, σαν εξωτικό παραμύθι. Στο τέλος της ανάγνωσης ανακαλύπτεις πως οι εικόνες αυτές έχουν εντυπωθεί βαθιά μέσα σου ή πως βρίσκονταν πάντα εκεί και ο συγγραφέας τις ανέσυρε.

Στην πραγματικότητα, αυτό είναι λογοτεχνία.

Η σαγήνη του θανάσιμου Αλλου

Ζαν Ματέρν, «Σεπτέμβρης»

Μυθιστόρημα

Μετάφραση: Γιώργος Καράμπελας

Εστία

Του Γιώργου Καράμπελα

Μόναχο 1972, Ολυμπιακοί Αγώνες. Δυο δημοσιογράφοι, ένας Αγγλος κι ένας Αμερικανοεβραίος, ζουν μια παράνομη ερωτική σχέση με φόντο την τραγική ομηρία των μελών της ισραηλινής ολυμπιακής αποστολής από τους Παλαιστίνιους αντάρτες της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης».

Σαράντα χρόνια αργότερα, ο Αγγλος δημοσιογράφος εξομολογείται για πρώτη φορά αυτή τη θυελλώδη διαπλοκή προσωπικής και συλλογικής ιστορίας σαν ένα θρίλερ όπου η σύγκρουση των πρέπει και των θέλω οδηγεί μοιραία στην καταστροφή.

Ως μόνο αμυδρό φως μέσα σε αυτόν τον κυκλώνα που παρασέρνει έρωτες και ζωές προβάλλουν, παραδόξως, οι αθλητικές επιτυχίες, με κορυφαία τα επτά χρυσά μετάλλια του –επίσης Αμερικανοεβραίου– κολυμβητή Μαρκ Σπιτς.

Ο Γάλλος Ζαν Ματέρν (τα βιβλία του Τα λουτρά του Κιράλυ και Από μέλι και γάλα κυκλοφορούν επίσης από το Βιβλιοπωλείο της Εστίας), με καταγωγή από την κεντρική Ευρώπη, αφηγείται μια ζωή που δεν έζησε, με τους πόρους του σώματος, βιολογικού και ιστορικού, ορθάνοιχτους στην εισβολή του άγνωστου, σαγηνευτικού, θανάσιμου Αλλου.