ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μπάμπης Γεωργούλας, «Με το δάχτυλο στις πληγές»

Εκδόσεις Αντίσταση, σελ. 72 

Αυστηρά προσωπική, με πανελλήνια όμως εμβέλεια και βεβαίως και παγκόσμια, είναι η καταγραφή που κάνει ο Μπάμπης Γεωργούλας στο τελευταίο βιβλίο του.

Στις λιτές και ωμές θα έλεγε κανείς σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν όλοι εκείνοι που τον σημάδεψαν και καθόρισαν τη ζωή του, οι αγώνες τους κατά των Γερμανών κατακτητών· όλοι από το πολύ στενό συγγενικό περιβάλλον του.

Κυρίως περιγράφονται (καταγράφονται μάλλον, γιατί η διήγηση είναι εντελώς γυμνή από συναισθηματικές φιοριτούρες) οι αθλιότητες και οι κακουργίες των δωσίλογων, οι περισσότεροι από τους οποίους έμειναν ατιμώρητοι με τη συναίνεση ή και τη μέριμνα ανθρώπων της ηγεσίας του κόμματος (ένα είναι το κόμμα…).

Ο συγγραφέας μεγάλωσε κρυμμένος πέντε χρόνια σε κελί στις φυλακές του Ταξιάρχη, όπου ήταν φυλακισμένος ο πατέρας του, για να αποφύγουν να σταλεί στα αναμορφωτήρια της Φρειδερίκης, όπου μάντρωναν παιδιά κομμουνιστών οι οποίοι είχαν φυλακιστεί ή εξαφανιστεί.

Διαβάζω το εξής (δεν το γνώριζα): «Τα αναμορφωτήρια που είχε υμνήσει ο γνωστός Στράτης Μυριβήλης –τι ντροπή κι αυτή– απ’ το παραπλήσιο χωριό, τη Συκαμιά».

Στη συνέχεια ακολουθεί η εκτόπιση στο Ξυλόκαστρο.

«Χρονιές 1965-66, εποχές μιας χαζοχαρούμενης αριστεράς όπου συμμετείχαμε ενεργά στους Λαμπράκηδες και στην ΕΔΑ, εγκλωβισμένοι στη μεγαλομανία της παλιάς ηγεσίας του αρχηγού, που νόμιζε ότι είχε εν δυνάμει έναν λαϊκό στρατό και απ’ την άλλη μιας ηγεσίας στην ουσία αντικομμουνιστικής, της ηγεσίας της ΕΔΑ που οργάνωνε και εκπονούσε τις εντολές του Ηλιού, νομικού σύμβουλου του Ανδρεάδη…».

Διέξοδος του συγγραφέα αποδείχτηκε η δημοσιογραφία και το άσβεστο πάθος του να λάμψει η αλήθεια για τα γεγονότα της Αντίστασης αλλά και για τους συνεργάτες των ναζί.

Δημοσιογραφία έρευνας, επίπονη, με το δάχτυλο στις πληγές, εγκλωβισμένος στον «Ριζοσπάστη». Λεπτομέρειες για τους βασανιστές της χούντας στη συνέχεια, για τα κτήνη που έμειναν ατιμώρητα, για την απροθυμία του «Ριζοσπάστη» να ολοκληρώσει τις έρευνές του. Ατέλειωτες ώρες ξεσκονίσματος αρχείων, ταξίδια, προσωπικές επαφές.

Ιδού και το ευτράπελο, να ζητάει από τον υπουργό του ΠΑΣΟΚ Δροσογιάννη πληροφορίες για την αποκάλυψη της δράσης της «κόκκινης προβιάς». Πού να ήξερε ότι κινδύνευε κιόλας αφού ο υπουργός ήταν ο ίδιος ο αρχηγός της μυστικής οργάνωσης!

Ο συγγραφέας επιμένει να αναδείξει τους πραγματικούς αγωνιστές (Σουκατζίδη, λ.χ., Παναγούλη, Βελουχιώτη κ.ά.) και να τους τιμήσει μαζί με τους οικείους του.

Σπουδαία παρακαταθήκη οι καταγραφές του, μια αφήγηση της πραγματικής ιστορίας και όχι αυτής που κατασκευάζουν οι εξουσίες και οι γραφειοκρατίες των κομμουνιστικών κομμάτων. Μια σχεδόν «πρόσκληση» σε όσους έδωσαν τη μάχη της τιμής και της αξιοπρέπειας για την πατρίδα και τη νίκη του λαού με τις ιδέες τους.

Λάβρος κατά: στρατών, τραπεζιτών, κομμάτων. Πιστός στην Αριστερά. «Αλλά την ψυχή της Αριστεράς τη βλέπεις και την ακούς στο δρόμο. Είναι ό,τι, μα ό,τι ακριβώς, συγκίνησε τους νεκρούς του αγώνα και τους δικούς μου, και προσφέρθηκαν».

Δεν μιλά για την Αριστερά των δογμάτων, ούτε γι’ αυτήν που τώρα κυβερνά. Η τελευταία, «μαζί με τη Νέα Δεξιά και τη φασιστική Δεξιά, αποτελούν το πολιτικό σύστημα που ο λαός καλείται να ανατρέψει».

Πραγματικά, σκληρά λιτό και αποκαλυπτικό βιβλίο.