Το κενό ανάμεσα στους ανθρώπους

Μέσα στον άπειρο κόσμο των μορφών ψάχνουμε τις ιστορίες. Σαν διόδους που θα μας παραχωρήσουν τις αλήθειες που κουβαλά ό,τι τους περιβάλλει. Ο υλικός κόσμος, ο κόσμος των γεγονότων, η κατάφαση στην κυριολεξία του αντιληπτού. Σαν παρακάμψεις προς την καρδιά των πραγμάτων, εκεί που κατοικεί η αλήθεια, εκεί που η ουσία κάνει τις μορφές να κινούνται, να υπάρχουν, να ανασαίνουν. Και όμως, τίποτα. Ο κόσμος δεν παραχωρεί τα μυστικά του, μόνο μια επιφάνεια απροσπέλαστη, την όψη των πραγμάτων. Οι μορφές δεν είναι διαμπερείς. Και ό,τι υπάρχει ανάμεσά τους ταυτίζεται με το κενό, την απουσία τους.

Και όμως, αυτό είναι ένα κενό που μπορείς να ακουμπήσεις. Οχι μια πτώση αλλά μια ελάχιστη, άυλη επιφάνεια. Αδιόρατο, και περισσεύει. Σαν τα ίχνη της γύρης στα πόδια των εντόμων που ακόμα και αν δεν γίνεται αντιληπτή γονιμοποιεί τη ζωή των πραγμάτων. Το αποτέλεσμα ορίζει την ύπαρξή της ως αδιαπραγμάτευτη. Χωρίς την ελάχιστη αυτή σκόνη δεν θα υπήρχε ζωή.

Και με τρόπο όμοιο χωρίς αυτό το κενό ανάμεσα στις μορφές, δεν θα υπήρχανε μορφές. Με τρόπο παρόμοιο, οι μορφές το κουβαλούν και αυτές. Με τρόπο παρόμοιο, το κενό αυτό δεν γίνεται αντιληπτό. Και όμως είναι αυτό που γονιμοποιεί τις ιστορίες, που τους επιτρέπει να ανθίζουν, που τους παραχωρεί τον χώρο τους στην ατελείωτη αλληλουχία του λιπάσματος και της ανθοφορίας. Χωρίς το κενό δεν θα υπήρχαν μορφές. Χωρίς τις ιστορίες του δεν θα υπήρχε Ιστορία. Γιατί οι μορφές ανήκουν στον χώρο της Ιστορίας. Το κενό, όμως, αυτό είναι περιουσία των ιστοριών.

Χρειάστηκαν γενιές ολόκληρες για να χτιστεί αυτό το κενό. Ανθρωποι που πέρασαν και ύστερα χαθήκαν. Ζωές ολόκληρες που αναλώθηκαν για να καλύψουν ένα εκατοστό. Ξεχασμένες ζωές, μικρές ζωές, βίοι που δεν τραγουδήθηκαν. Πόσες προσδοκίες, πόσοι θρίαμβοι και πόσες απογοητεύσεις χωράνε στο κεφάλι μιας καρφίτσας. Γεγονότα που έσβησαν ώστε να στοιβαχτούν πάνω σε άλλα στοιβαγμένα γεγονότα. Βουβά να παραμένουν εκεί ακίνητα μέχρι να απορροφηθούν, μέχρι να θρέψουν το κενό.

Γιατί οι άνθρωποι, με τις μορφές τους, είναι οι ιστορίες τους, οι δικές τους ιστορίες που συντάσσουνε την Ιστορία. Φοράνε τη βιογραφία στην όψη τους. Και ακόμα και αν δεν την εξιστορούν, την εμφανίζουν κάθε φορά κωδικοποιημένη στα χαρακτηριστικά τους. Είναι εκεί που τελειώνει η δική τους ιστορία, έξω από τα σύνορα της μορφής, είναι εκεί που αρχίζουνε οι ιστορίες. Στο κενό. Που δεν είναι ποτέ άδειο. Είναι μια κοινόχρηστη σιωπή. Που περιμένει να επιμεριστεί σε ιστορίες.

Είναι η ανάμνηση ως ελάχιστη υλική κατάφαση. Πιο πολύ η ανάμνηση αυτού που δεν υπήρξε. Γιατί αν εμείς είμαστε οι φορείς των αναμνήσεών μας, αυτοί που τις φορούν, τις κουβαλούν και τις ανασύρουν όταν θα έλθει η ώρα ώστε να τις ενεργοποιήσουν, το κενό κουβαλά αυτό που δεν έχουμε βιώσει, αυτό που ξεκινά πέρα από εμάς. Ως ενδεχόμενο παρελθόν, ως έναν αυτοσχεδιασμό των πιθανοτήτων, ως μια φασματική όψη που βγαίνει από το τίποτα, και αυτό στιγμιαία του παραχωρεί μορφή και στη συνέχεια του επιτρέπει να γυρίσει και πάλι στο κενό.

Το κενό ανάμεσα στους ανθρώπους είναι αυτό που τους επιτρέπει να είναι άνθρωποι. Αυτό που κουβαλά όλους αυτούς που υπήρξαν αγκαλιά με αυτούς που ποτέ δεν υπήρξαν.

Και το κενό ανάμεσα στους ανθρώπους είναι η μόνη πιθανότητα των ανθρώπων να συναντηθούν. Οχι καλύπτοντάς το, αλλά αξιοποιώντας το. Οχι με το να το γεμίσουν αλλά με το να το αναλώσουν. Ο,τι μας χωρίζει είναι αυτό που μας φέρνει πιο κοντά. Αρκεί να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να το συλλαβίσουμε.