Ο πόλεμος που όρισε μια γενιά

Αλλη μια μέρα σφαγής. Αλλη μια μέρα όπου οι εικόνες, οι αριθμοί, τα γεγονότα ταξιδεύουν ορίζοντας το πρόσωπο που έχει ο κόσμος μας. Η σφαγή στη Γάζα συνεχίζεται. Είναι το πιο συντριπτικό γεγονός, το γεγονός αυτό που δεν σου επιτρέπει να κοιτάξεις αλλού, να το αγνοήσεις, να μη μιλήσεις γι’ αυτό. Είναι το μέτρο του κόσμου μας. Τα πάντα ορίζονται με βάση αυτό. Η ηθική μας, οι άνθρωποι γύρω μας, η ίδια η πολιτική ως φαινόμενο και ως στάση.

Η επαφή μας με τα ίδια τα γεγονότα είναι καθημερινή. Μαζί όμως και με τις πολιτικές, τα επιχειρήματα, την ηθική των πράξεων πίσω από αυτά. Είναι μια ταυτόχρονη, παγκόσμια επαφή που παρά τις διάφορες προσπάθειες μας καθορίζει συνολικά. Η αντίληψή μας διαμορφώνεται με βάση αυτά τα γεγονότα. Ολα μετατοπίζονται. Οι αντοχές μας, οι απαιτήσεις μας, η συναίνεσή μας. Η Γάζα διαμορφώνει τις ζωές μας με πολύ περισσότερους τρόπους από αυτούς που γίνονται αντιληπτοί. Η πολιτική και οι πολιτικοί, οι καλλιτέχνες, τα δημόσια πρόσωπα, οι γείτονές μας γίνονται αντιληπτοί με βάση αυτό το γεγονός. Πίσω από τη σφαγή, πίσω από την ισραηλινή ακροδεξιά κυβέρνηση, εμφανίζεται ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα το οποίο κάπου ανάμεσα στη δειλία του και τον κυνισμό του εμφανίζεται γυμνό. Η απόγνωσή μας δεν έχει να κάνει μόνο με το έγκλημα.

Εχει να κάνει και με όλους αυτούς που το ανέχονται και το δικαιολογούν. Με όλους αυτούς που εργαλειοποιούν τον αντισημιτισμό και ταυτόχρονα εκτρέφουν την ισλαμοφοβία, με όλους αυτούς που κάνουν πως δεν βλέπουν τις δολοφονίες παιδιών, τους βομβαρδισμούς των νοσοκομείων και τόσα ακόμη ή τα δικαιολογούν σαν αναγκαία κακά για ένα ευρύτερο καλό. Με όλους αυτούς που ταυτίζονται λέγοντας πως το Ισραήλ κάνει τη δουλειά για εμάς (αλήθεια, η δουλειά σας είναι η μαζική δολοφονία αμάχων;). Μαθαίνουμε τον κυνισμό των ανθρώπων. Των πολιτικών με τις μασημένες δικαιολογίες τους, των δημοσίων ρητόρων με την αμόρφωτη αδιαφορία τους, των ιδεολόγων της πορδής με τον απάνθρωπο «ανθρωπισμό» τους. Την ουσιαστική αδιαφορία των ελίτ για ό,τι συμβαίνει και ό,τι δεν τους αφορά άμεσα. Ολη αυτή η τραγωδία έχει για όλους μας έναν επιμορφωτικό χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα είναι μια στάση που δεν διαφέρει από τη στάση απέναντι σε όλους τους αδύναμους. Εντός ή εκτός συνόρων. Είναι ένα ταυτόχρονο χασμουρητό απέναντι σε οποιονδήποτε έχει ανάγκη. Ενα εκκωφαντικό σημείο στην ηθική κλίμακα των κοινωνιών που μαθαίνουν ποιους έχουν απέναντί τους.Η σφαγή στην Παλαιστίνη ορίζει μια γενιά. Ριζοσπαστικοποιεί πλήθη και ομάδες που μέχρι πριν από λίγο καιρό, στην καλύτερη, διεκδικούσαν επιμέρους βελτιώσεις σε επιμέρους ζητήματα. Το βλέπουμε στον δημόσιο διάλογο, το βλέπουμε στα γεγονότα, το βλέπουμε ακόμη και στις μεγάλες ευρωπαϊκές συναυλίες και τα φεστιβάλ. Κινήματα για το φύλο και τη φυλή, οικολογικά κινήματα, κινήματα για τοπικά ζητήματα ριζοσπαστικοποιούνται και συναντιούνται. Δημιουργούν ένα πολλαπλό αίτημα που δεν έχει ακόμη πάρει συνεκτική μορφή, αλλά ήδη έχει αρχίσει να εκφράζεται.

Οι γερασμένοι βρικόλακες στα ευρωπαϊκά και αμερικανικά κονκλάβια στέκουν μουδιασμένοι από τη χοληστερίνη της εξουσίας. Πιστεύουν πως ο κόσμος θα συνεχίσει να διοικείται με την ίδια παλιά συνταγή. Τη χρήση της επίσημης προπαγάνδας, την εργαλειοποίηση του ρατσισμού, τις αχανείς υποσχέσεις. Ο κόσμος τους όμως πεθαίνει με τη δημογραφική πάροδο. Μουδιασμένος και αυτός στην ανάμνηση μιας εποχής ευωχίας που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ενας νέος κόσμος βγαίνει μέσα από την Παλαιστίνη. Ενας κόσμος γεννημένος από το αίμα και την αδικία. Ενας κόσμος που στέκεται απέναντι σε όλα όσα πρεσβεύουν αυτοί που έπλασαν τη σφαγή. Οχι μόνο στην ακροδεξιά δράκα της κυβέρνησης του Ισραήλ, όχι μόνο απέναντι στις κυβερνήσεις της Δύσης. Απέναντι σε όλους αυτούς που σχετικοποίησαν τις ζωές των ανθρώπων, όρισαν την καταστροφή του περιβάλλοντος ως αναγκαιότητα, τη φτώχεια και τον θάνατο των αδύναμων ως μια στατιστική. Δεν είναι στατιστική. Ποτέ δεν ήταν. Και να τρέμετε τη στιγμή που οι άνθρωποι που μετράτε ως υποσημειώσεις θα αντιληφθούν τον πραγματικό τους αριθμό και τη δύναμη που κουβαλά ο αριθμός αυτός.