Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το κράτος εναντίον των πολιτών του
EUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το κράτος εναντίον των πολιτών του

  • A-
  • A+

Αλλο άρθρο ξεκίνησα να γράφω. Με άλλο θέμα. Δεν έχει πια σημασία. Σημασία έχει πως η κατάσταση δεν σε αφήνει να ξεφύγεις. Και ό,τι και αν πας να γράψεις, στο πίσω χαρτί της σελίδας γράφονται όλη η οργή, η αγανάκτηση και η εξάντληση για την κατάσταση την οποία βιώνουμε.

Μια κατάσταση που δεν έχει σχέση μόνο με τον ιό και την πανδημία αλλά ισόποση σχέση και με τη διαχείρισή τους από την κυβέρνηση. Δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Τα βιώνεις σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορείς να γράψεις για οτιδήποτε άλλο.

Το γνωρίζουμε πως η κατάσταση είναι δύσκολη. Επίσης γνωρίζουμε πως η κατάσταση αυτή χρειάζεται μέτρα περιορισμού. Αυτές όμως οι δύο παραδοχές δεν συγκλίνουν σε καμία περίπτωση σε μια κατάφαση ως προς τους όρους διαχείρισης που έχει επιβάλει η κυβέρνηση.

Πρώτον, επειδή η συγκεκριμένη κατάσταση δεν οφείλεται αποκλειστικά στη δριμύτητα του ιού αλλά πολύ περισσότερο στις επιλογές που έκανε η κυβέρνηση σε σχέση με το άνοιγμα του τουρισμού, στην κατάσταση στα μέσα μεταφοράς, στην απουσία σοβαρών μέτρων για τα σχολεία, στη στάση της απέναντι στις εκκλησίες κ.λπ.

Και δεύτερον, επειδή τα μέτρα που έχει πάρει αλλά και η καθημερινή ρητορική των στελεχών της έχουν σαφές ιδεολογικό πρόσημο σε μια συνθήκη όπου θα περιμέναμε η οποιαδήποτε κυβέρνηση να έπραττε τα αυτονόητα.

Η αίσθηση που είχαμε εδώ και καιρό είναι πως τα μέτρα παίρνονται σχεδόν στην τύχη με μόνο στόχο να μπορεί να διατυπωθεί η φράση πως η κυβέρνηση παίρνει μέτρα. Η απαγόρευση κυκλοφορίας στις 12, το κλείσιμο των θεάτρων και μια σειρά άλλων στοχευμένων και παράλληλα ασυνάρτητων μέτρων αυτή την αίσθηση προκαλούσαν. Το λοκντάουν δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την παραδοχή της κακοδιαχείρισης.

Μια παραδοχή για την κατάσταση στα νοσοκομεία που δεν βελτιώθηκε, για τα ουσιαστικά μέτρα που δεν πάρθηκαν, για τις σπατάλες που έγιναν με προτεραιότητα άλλη από την υγεία των πολιτών. Λίγο-πολύ όλοι ξέραμε για το επερχόμενο λοκντάουν και το περιμέναμε. Φτιάχναμε το πρόγραμμά μας με την αίσθηση πως η μόνη λύση μιας ανίκανης κυβέρνησης θα ήταν ακριβώς αυτή. Και το λοκντάουν ήρθε. Αλλά τα πράγματα δεν σταμάτησαν εδώ.

Η αίσθηση πως κάποιος περιορίζει τις ελευθερίες σου δεν μπορεί να συνυπάρξει ούτε λεπτό με την αίσθηση πως αυτός ο ίδιος σε κοροϊδεύει και πως θέλει ταυτόχρονα να σε εκμεταλλευτεί στο μέγιστο. Γιατί αυτό συμβαίνει. Γιατί πρόκειται περί κοροϊδίας όταν ο πρωθυπουργός δεν «μπορεί να γεννήσει» μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης απαντά «τι να τα κάνουμε τα λεωφορεία, να κάνουν βόλτα στην Αθήνα;» ή πως για να πάρουν λεωφορεία «θα έπρεπε να κόψουν τις συντάξεις». Είναι κοροϊδία ο πρωθυπουργός να αναφέρει πως από την τουριστική περίοδο δεν κόλλησε κανείς (ο αντιπρόεδρός του δύο μέρες πριν είπε ακριβώς το αντίθετο) και πως για όλα φταίει η διασκέδαση των νέων.

Είναι κοροϊδία από την Παρασκευή να σου κόβουν το δικαίωμα να βγαίνεις μετά τις 21.00, επειδή, λέει, έκανες άσκηση ακριβώς αυτού του δικαιώματος που οι ίδιοι σου παραχώρησαν. Και είναι εκμετάλλευση όταν σε αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο ψηφίζουν τον Πτωχευτικό Κώδικα, προχωρούν στην απορρύθμιση των σχέσεων εργασίας ή ουσιαστικά βεβαιώνουν πως ό,τι δαπανηθεί τώρα για την κοινωνία, στην πραγματικότητα αποτελεί δάνειο που η κοινωνία θα κληθεί να πληρώσει εκ των υστέρων. Καμία μέριμνα, καμία βοήθεια, κανένα κράτος.

Το κράτος επιβάλλει την απουσία του. Μέσα από την επιλεκτική παρουσία του σε συγκεκριμένους τομείς. Την αστυνόμευση, τις απαγορεύσεις, τη δημιουργία ενός ηθικολογικού και κάλπικου επιχειρήματος που προσπαθεί να μοιράσει ευθύνες και ενοχές. Ευθύνες που αντιστοιχούν στο ίδιο. Και ενοχές για να ξορκίσει τη δική του ενοχή για την αυριανή καταστροφή που πλησιάζει και σχεδίασε το ίδιο.

Ελπίζοντας πως η χρηματοδότηση των μέσων ενημέρωσης θα είναι αρκετή για να καλύψει την εγκληματική του αμέλεια. Οταν όμως ο κόσμος αρχίσει να πεθαίνει αβοήθητος, όταν τα μέτρα αποδειχτούν καταστροφικά και όταν ολόκληρη η κοινωνία αρχίσει να βράζει από απελπισία, καμία εικόνα και κανένα πληρωμένο δημοσίευμα δεν θα είναι αρκετά για να καλύψει τη στάση του. Γιατί αυτή τη στιγμή το κράτος έχει στραφεί εναντίον των πολιτών του, προσπαθώντας μάλιστα να τους πείσει πως το κάνει για το καλό τους.

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Εσωτερικεύοντας την πανδημία
Εχουμε φτάσει στο σημείο, η κανονικότητα να μας εκπλήσσει. Και το πιο ενδιαφέρον στις ταινίες δεν είναι πια ούτε η πλοκή ούτε οι χαρακτήρες. Είναι το τίποτα.
Εσωτερικεύοντας την πανδημία
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Επιστρέφοντας στο Λας Βέγκας
Με την κρίση, τη μαζική φτωχοποίηση και τώρα την καραντίνα, μάθαμε να βλέπουμε τη μοίρα σαν κάτι που μοιράζεται, κάτι σχεδόν κοινό στις εκδοχές της.
Επιστρέφοντας στο Λας Βέγκας
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ο Μπλεκ στο Καπιτώλιο
Οι γελοίες εικόνες που έφτασαν στις οθόνες μας δεν είναι τίποτα άλλο από την αισθητικοποίηση μιας αλλοπρόσαλλης και επικίνδυνης πολιτικής.
Ο Μπλεκ στο Καπιτώλιο
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Οι κοινωνίες και ο θάνατος
Η πανδημία έφερε στο προσκήνιο την απόλυτη ανεπάρκεια των σύγχρονων κοινωνιών να σταθούν απέναντι στο φαινόμενο του θανάτου.
Οι κοινωνίες και ο θάνατος
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Cyberpunk
Ο συνδυασμός τεχνολογίας και περιορισμού είναι το δικό μας cyberpunk σε αυτή την περίοδο της πανδημίας.
Cyberpunk

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας