Υπάρχει ένα δομικό παράλογο που οποιοσδήποτε έχει έρθει σε επαφή με την ελληνική εκπαίδευση γνωρίζει. Οντας μαθητής τυχαίνει να είσαι στην καλύτερη στιγμή της ζωής σου και ταυτόχρονα στη χειρότερη θέση.
Σε μια ηλικία (ή μάλλον σε αρκετές ηλικίες) όπου επιθυμείς να ρουφήξεις τη ζωή και τις εμπειρίες, να γνωρίσεις και να περιπλανηθείς. Αντί γι’ αυτό, έρχεσαι σε επαφή με ένα γερασμένο παράλογο σύστημα που έχει ως μόνο μέτρο αξιολόγησης την αποθήκευση πληροφοριών (ένα εγκληματικό παράλογο αφού στην εποχή του διαδικτύου κάθε πληροφορία βρίσκεται ένα κλικ μακριά), την άνευ όρων πειθάρχηση και τα τόσα προβλήματα που προκύπτουν από την χρόνια υποχρηματοδότηση.
Αν είσαι τυχερός, μπορεί να πετύχεις κάποιους δάσκαλους ή καθηγητές που θα σώσουν την παρτίδα ή μια παρέα που μαζί θα ανακαλύψετε τα πράγματα και τον διαφορετικό τρόπο να τα κοιτάτε. Αν όχι, το παράλογο θα μεγεθυνθεί και θα χτυπά εκκωφαντικά κάθε ώρα μαζί με τα στριφνά σχολικά κουδούνια.
Είναι ίσως για τον λόγο αυτό, που οι μαθητές –σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες κοινωνικές ομάδες– έχουν ανεπτυγμένα αντανακλαστικά απέναντι στον παραλογισμό. Ακόμα περισσότερο όταν νιώθουν πως τους κοροϊδεύουν και τους εξαπατούν.
Απέναντι στο παράλογο της πανδημίας και ταυτόχρονα απέναντι στο ακόμα μεγαλύτερο παράλογο της διαχείρισής της από την κυβέρνηση, η στάση των μαθητών μοιάζει με μια έκρηξη λογικής. Μια στάση ωριμότητας απέναντι στη χυδαιότητα της προχειρότητας με την οποία έγινε ο κυβερνητικός σχεδιασμός για την παιδεία, απέναντι στο αίσχος με τις μάσκες σωβρακοφανέλες (και τα πεταμένα λεφτά για αυτές), απέναντι στην απόφαση να μη γίνουν προσλήψεις σε υγειονομικό προσωπικό, να μην εξασφαλιστούν περισσότερες αίθουσες και λιγότερα παιδιά στις τάξεις και τόσα ακόμα.
Η στάση της κυβέρνησης και των επικοινωνιακών της παρακλαδιών είναι φυσικά η αναμενόμενη. Η στοχοποίηση της νεολαίας –που με τόσους τρόπους εκφράστηκε ήδη από το καλοκαίρι και θα συνεχιστεί– εδώ φτάνει στο αποκορύφωμά της. Οπως για όλα τα άλλα σοβαρά θέματα, η κυβέρνηση απαντά με καταστολή και παραπληροφόρηση. Fake news και υποτιμητικές διαστρεβλώσεις ότι δήθεν όσοι μαθητές αντιδρούν είναι αρνητές της μάσκας ή υποκινούμενοι από κόμματα. Γιατί ο μόνος λόγος για να αντιδράσεις απέναντι στην εξαίρετη πολιτική της κυβέρνησης είναι να είσαι χαζός ή κομματικό μέλος. Και μαζί με την απαξίωση έρχεται και η τιμωρία. Προσαγωγές και χημικά στα συλλαλητήρια, σπάσιμο καταλήψεων από «αγανακτισμένους γονείς» και απειλές από την υπουργό. Τρομοκρατεί τους γονείς, στρέφει τους δασκάλους κατά των μαθητών και απειλεί πως «οι μαθητές που παρεμποδίζουν τη διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας δεν θα επιτρέπεται να συμμετέχουν στη σύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση και θα λαμβάνουν απουσίες για όσες διδακτικές ώρες προβλέπει το ωρολόγιο πρόγραμμα της ημέρας». Και φυσικά ούτε λόγος για τα σχολεία που κλείνουν λόγω κρουσμάτων, για τα κενά από έλλειψη διδασκόντων και τις ώρες που χάνονται λόγω αυτών, ή για τους κινδύνους στους οποίους εκτίθενται τα παιδιά εξαιτίας της έλλειψης μέτρων. Για τα πραγματικά δηλαδή προβλήματα που οδήγησαν στις καταλήψεις και που το υπουργείο και η κυρία Κεραμέως προσωπικά αρνούνται να αναφέρουν, πόσο μάλλον να διαχειριστούν, πόσο μάλλον να λύσουν. Με κόστος φυσικά τους μαθητές.
«Δεν είμαστε κόστος. Είμαστε το μέλλον» έγραφαν αρκετά πλακάτ στο μαθητικό συλλαλητήριο. Ναι. Και γι’ αυτό όλοι εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε να αισιοδοξούμε. Οι μαθητές αντιδρούν απέναντι σε κάτι που τους αφορά. Και τους αφορά άμεσα. Αφορά τα σώματα και την υγεία τους, την υγεία των φίλων τους και των γονιών τους. Αφορά πράγματα για τα οποία οφείλουν να έχουν λόγο. Η στάση αυτή της αυτοπροστασίας δεν είναι μόνο απαράβατο δικαίωμα. Είναι και υποχρέωση. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ήταν υποχρέωση (που τηρήθηκε) να μην βλέπουν συμμαθητές και φίλους την περίοδο της καραντίνας, να μένουν κλεισμένοι και πιεσμένοι μέσα στα σπίτια τους. Στην πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει είναι ένα μάθημα υπευθυνότητας. Από τους μαθητές προς τους ίδιους, αλλά ταυτόχρονα από τους μαθητές προς όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Και για τον λόγο αυτό θα πρέπει όλοι να σταθούμε με ευγνωμοσύνη απέναντί τους.
