Θα ‘ταν πριν από 45 χρόνια, χειμώνας, κάπου στις αρχές του 1972, μεσούσης της χούντας, με το ασφαλίτικο Fiat να βρίσκεται μονίμως παρκαρισμένο έξω από το σπίτι μου, όταν μια βραδιά, σε ηλικία 9 ετών, άκουσα για πρώτη φορά τον Λουκιανό να παίζει πιάνο.
Εμενε στον πρώτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας της οδού Αμαρυλλίδος 17 στο Παλαιό Ψυχικό και ακριβώς κάτω από το δωμάτιο που έπαιζε πιάνο και τραγουδούσε ήταν το δικό μου!
Ενα βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, θυμάμαι, ξεκίνησε να συνθέτει τη μουσική τού «Κολλήγα γιος».
Επαιζε τη μελωδία στο πιάνο ντύνοντας πανέμορφα τους στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη, καλού του φίλου, ο οποίος τον επισκεπτόταν συχνά.
Ξεκινούσε, σταματούσε και ξανάρχιζε και πάλι από την αρχή το τραγούδι μέχρι να του δώσει την οριστική του μορφή. Χωρίς σταματημό! Ολη τη νύχτα!
Κι ενώ το πιάνο και η φωνή του ακούγονταν δυνατά, ποτέ δεν ενοχλήθηκα. Το αντίθετο!
Γι’ αυτό και κάθε βράδυ περίμενα να τον ακούσω. Με συνάρπαζε ο τρόπος που «πάλευε» τα τραγούδια μέχρι να τα φέρει εκεί που αυτός ήθελε.
Μια πολύωρη, μαγική διαδικασία, η οποία με γοήτευε τόσο πολύ, ώστε την επόμενη ημέρα πήγαινα στο σχολείο σχεδόν άυπνος και κάθε βράδυ περίμενα και πάλι με ανυπομονησία να τον ακούσω να δημιουργεί.
Ψηλός, λεπτός και με μακρύ μαλλί, το οποίο κράτησε για πάντα, ο Λουκιανός ήταν επίσης ο ωραίος της γειτονιάς, αλλά πάντοτε εξαιρετικά σεμνός και προσηνής.
Το παράθυρό του έβλεπε στον μικρό αλλά γεμάτο πολύχρωμα λουλούδια κήπο της πολυκατοικίας, για τον οποίο αφιέρωσε ένα άλλο πολύ γνωστό του τραγούδι, το «Αμαρυλλίδος 17».
Οταν αργότερα στα 18 μου πήγα στο περίφημο πάρτι στη Βουλιαγμένη, όπου επικράτησε το αδιαχώρητο με 100.000 ανθρώπους να πλημμυρίζουν την πλαζ, τότε μόνο συνειδητοποίησα πόσο σπουδαίος καλλιτέχνης ήταν ο άνθρωπος και φίλος που για χρόνια ολόκληρα γέμιζε την πολυκατοικία με τα τραγούδια του κι ακόμη έχω τον κατακόκκινο δίσκο των «Μικροαστικών» με την αφιέρωση που έκανε τότε σ’ εμένα, τον μικρότερο φίλο που είχε, όπως μου έλεγε πάντα χαμογελώντας γλυκά.
Η μικρή παλιά πολυκατοικία της οδού Αμαρυλλίδος υπάρχει ακόμη και ο κήπος της εξακολουθεί κάθε άνοιξη να γεμίζει με πολύχρωμα λουλούδια με χρώμα πράσινο, βαθύ πράσινο, βαθύ μπλε, βαθύ μοβ, πράσινο, γαλάζιο πράσινο, γαλάζιο μπλε, γαλάζιο μοβ.
Αύριο θα περάσω και πάλι από τον κήπο…
