Του Φάνη Λυσιφάνη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Τρίτη τ’ απομεσήμερο άκουγα τα κανόνια

μετρώντας με συγκίνηση πόσα περάσαν χρόνια

απ’ όταν στο αξίωμα το ύπατο είχε ανέβει

αυτός που σήμερα η Ελλάς περίλυπη κηδεύει.

Πώς ήταν τότε, αναπολώ, η δόλια μας η χώρα

κι είκοσι χρόνια αργότερα, κοίτα πώς είναι τώρα…

Κι εκεί που με κυρίευσε πικρή η νοσταλγία

έβαλα τη γνωστή να δω ξανά την ομιλία

προς τον Μπιλ και τη Χίλαρι που είχε εκφωνήσει

προβάλλοντας τις θέσεις μας κι είχε εποχή αφήσει.

Ασε το περιεχόμενο! Εμεινα να θαυμάζω

-γιατί με όσα σήμερα βλέπουμε πια τρομάζω-

τη στάση αυτή του σώματος, την εκφορά του λόγου

και την αξιοπρέπεια του ύφους του αψόγου.

Τον άκουγα και το ‘νιωθα ότι δεν ήταν μύθος

πως είχε αυτός ο άνθρωπος αυτό που λέγαν ήθος.

Κι ύστερα, αναπόφευκτα, μου ήρθε η εικόνα

με τον Αλέξη αραχτό βαθιά στην πολυθρόνα

να βλέπει το ρολόι του, να μισοχασμουριέται

να ‘χει τον Μπαράκ δίπλα του και να σκυλοβαριέται…

Αυτές τις σκέψεις κάνοντας, μου ‘ρχεται ώρες ώρες

και μουρμουρίζω μόνος μου: O tempora! O mores!..