Βαθιά πληγή, παλιά πληγή, μονάκριβη δική μου,
την ξεριζώνω απ’ την καρδιά, φυτρώνει στην αυλή μου.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στο σχολείο μάς μάθαιναν πως, για να φτιάξει ο Θεός την Εύα, πήρε ένα κομμάτι από τον Αδάμ, ένα πλευρό του, την ώρα που κοιμόταν, και ύστερα, όταν εκείνος ξύπνησε, δεν θυμόταν τίποτα, ούτε ο ίδιος ούτε το σώμα του. Μάλιστα!
Πως, όταν χάνεις για πάντα κάποιον που αγαπάς, κόβεται από το σώμα σου ένα κομμάτι και μένει έτσι, να χάσκει για πάντα, σαν κρατήρας ανηλεούς ηφαιστείου, που πάντα θυμάσαι πώς άνοιξε, αυτό γιατί δεν μας το μαθαίνουν στο σχολείο;
Θα πει, βέβαια, κάποιος: «Μαθαίνεται ποτέ αυτό;». Σωστά…
Τη λέγαμε «νεραϊδικό», γιατί ήταν ψηλόλιγνη και είχε τα μαλλιά της πάντα μακριά κι όταν μιλάγαμε για «ομορφόσογο» αυτήν εννοούσαμε, αλλά στριμωχνόμασταν και οι υπόλοιπες αδελφοξαδέλφες μέσα στον χαρακτηρισμό, μήπως πάρουμε λίγη από την ομορφιά της.
Τετάρτη 20 Ιουλίου 2016, 11 η ώρα της ημέρας που θα ’λεγε και ο Λόρκα.
Η Τζενούλα έπαθε ατύχημα, πολύ σοβαρό. Η Aτροπος, η πιο αδυσώπητη από τις Μοίρες, άρχισε ν’ ακονίζει τα ψαλίδια της, έτοιμη να κόψει το νήμα…
Ασθενοφόρο. Γενικό Νοσοκομείο Ζακύνθου «Αγιος Διονύσιος».
Τι μπορούν να κάνουν σ’ ένα επαρχιακό νοσοκομείο στην Ελλάδα της κρίσης; Κι όμως!
Με ψυχραιμία και αυταπάρνηση αλλά και επαγγελματισμό, ο χειρουργός Νίκος Κοσμαδάκης και η ομάδα του έμειναν στο χειρουργείο πέντε ώρες, για να ανασυστήσουν ένα συντριμμένο κορμί, και τα κατάφεραν.
Μεταφορά στην Αθήνα, μετρώντας κάθε πολύτιμο λεπτό. Τζάνειο Νοσοκομείο.
Τα σημάδια του Μνημονίου πανταχού παρόντα. Ευτυχώς, όμως, που στα νοσοκομεία δουλεύουν άνθρωποι, όχι αριθμοί ή ποσοστά περικοπών.
Μέσα σε όλες τις αντιξοότητες που εμποδίζουν το έργο τους, οι γιατροί και οι νοσηλευτές απτόητοι και ανθρώπινοι, πανταχού παρόντες.
Ενημέρωση συγγενών. Βλέμματα κρεμασμένα από χείλη γιατρών.
– «Δηλαδή, γιατρέ, έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο;».
– «Κάθε ώρα που περνάει είναι υπέρ της, εκτός κι αν υπάρξει κάποια επιπλοκή».
Ο καθηγητής Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Διονύσιος Βώρος, που ήρθε να συμβάλει συμβουλευτικά στη θεραπεία του «νεραϊδικού» μας (ανιδιοτελώς, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, και αυτό ίσως πρέπει να τονιστεί, γιατί ζούμε σε βρόμικους καιρούς), μας είπε χαρακτηριστικά: «Ζει, γιατί η καρδιά της είναι νέα και γιατί έχει εφαρμοστεί πάνω της ό,τι γνωρίζουμε για την Ιατρική σήμερα».
Αίθουσα αναμονής της Εντατικής, αίθουσα των δακρύων, των μειωμένων προσδοκιών αλλά και της προσμονής ενός θαύματος.
Πόσες ικεσίες έχουν ακούσει αυτοί οι τοίχοι!
Κάθε φορά που περνάει ένα νέο περιστατικό για να μπει στον θάλαμο, είναι σαν να μεριάζουν οι άλλοι πόνοι για να περάσει ο καινούργιος και μετά όλοι μαζί να βολοδέρνουν περιμένοντας…
Κάποια στιγμή που η Ωραία Κοιμωμένη μας ξύπνησε, πιστέψαμε στο θαύμα, γίναμε θρήσκοι κι όσοι δεν ήμασταν, αλλά, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι, «Αλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει».
Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2016, 11 η ώρα της ημέρας.
Η Τζένη μας κουράστηκε και είπε να φύγει πια. Τουλάχιστον προλάβαμε να τη χαιρετήσουμε και να μας πει κι αυτή «αντίο».
Σε όλους εσάς που, χάρη στο ενδιαφέρον και την ιατρική φροντίδα σας, καταφέρατε να είναι κοντά μας ακόμα εβδομήντα τρεις μέρες, εμείς που την αγαπάμε πολύ, η οικογένειά της, λέμε ένα σπαρακτικό, από καρδιάς «ευχαριστώ».
Μπήκε για τα καλά ο χειμώνας, Τζενούλα, σκεπάσου καλά, κοπελούλα μου…
