Ποιητής… εκ του προχείρου

Δεν σκάω πια η γαλλική η κάλπη τι θα βγάλει αλλ’ αγωνία εκλογική με τυραννάει άλλη…

Η πολυαναμενόμενη, η κρίσιμη έφθασ’ ώρα να δούμε πλέον τη Ν.Δ. τι περιμένει τώρα

Το δόλιο, το πολύπαθο της Δεξιάς το κόμμα ποιο φρούτο να του μέλλεται για να λουστεί ακόμα;

Τρία πουλάκια κάθονται, γλυκά του τραγουδάνε κι ενός τετάρτου οι φωνές τ’ αυτάκια του τρυπάνε

Το ‘να το μεγαλύτερο με το παχύ μουστάκι άνετο θέλει να φανεί και κάνει το μαγκάκι

Στον χρόνο που του δόθηκε τιμόνι να κρατήσει θα δούμε τώρα αν και ποιους κατάφερε να πείσει

Το δεύτερο είναι πουλί από γνωστή φαμίλια έχει πατέρα κι αδελφή που τρέχουν με τα χίλια τρέχει ξοπίσω τους κι αυτό με την ψυχή στο στόμα να πείσει πως είν’ ικανό να κυβερνήσει κόμμα…

Το τρίτο, το νεότερο, και τούτο μου ξινίζει Ισως να φταίει τ’ όνομα: τζιτζίκι μου θυμίζει…

Δεν είναι ούτε βουλευτής! Θα πεις, και τι πειράζει;

Δεν ξέρω, αλλά τι να πω; Ηγέτης δεν μου μοιάζει…

Και ‘ρχόμαστε στο τέταρτο πανέμορφο πουλάκι που απ’ την Αρχαιότητα έλκει τ’ ονοματάκι κι είν’ γνήσιο αρχαιόπληκτο ώς της ψυχής το βάθος μ’ αν το υποτιμήσετε κάνετε μέγα λάθος:

Ειλικρινές, με μια καρδιά άδολη σαν μπουμπούκι τη χώρα μας έχει ταχθεί να βγάλει απ’ το λούκι

Τις νύχτες στο κρεβάτι του για ύπνο σαν ξαπλώνει κοιμάται κι ονειρεύεται μονάχο πως σκοτώνει δίνοντας μάχη φοβερή (αντιλαλούν οι λόφοι)

Μέγας Αλέξανδρος αυτό, καταραμένον όφι

Μα σαν ξυπνήσει το πρωί, τ’ όνειρο πάει, σβήνει και μόνος πια αντίπαλος μπροστά του έχει μείνει προσωπικότης φοβερή -η μάχη θα ‘ναι καίρια- ο Λάκης ο Λαζόπουλος για να πιαστούν στα χέρια…

Από τα τέσσερα πουλιά, ποιο να πρωτοδιαλέξεις;

Σε λίγο, φευ, καλύτερος θα φαίνετ’ ο Αλέξης…

Οσο για με, αν ψήφιζα στις εκλογές του αιώνα, το ψηφοδέλτιο θ’ άφηνα και θα ‘πιανα σφεντόνα…