Γρήγορα, οικολογικά και οικονομικά

«Ξαναγεννημένα από την επιθυμία να κάνουν τα σκάφη να πηγαίνουν πιο γρήγορα και πιο οικονομικά, σήμερα τα υδροπτέρυγα αναβιώνουν ως μια καθαρότερη μορφή θαλάσσιας μεταφοράς» σχολιάζει σε τεχνολογικό άρθρο του το BBC.

Σημειώνει ότι τα υδροπτέρυγα έχουν μια μακρά ιστορία που ξεκίνησε στη Γαλλία το 1860 από τον Γάλλο εφευρέτη Εμανουέλ Ντενός Φαρκό, ο οποίος κατέθεσε την πρώτη πατέντα για ένα σκάφος αυτού του είδους το 1869. Το 1906 ο Ιταλός εφευρέτης Ενρίκο Φορλανίνι έπλευσε με ένα λειτουργικό υδροπτέρυγο στη λίμνη Ματζόρε το 1906, ενώ ο Καναδός Γκράχαμ Μπελ, ο οποίος εφηύρε το τηλέφωνο, ανέπτυξε επίσης αρκετές τεχνολογίες υδροπτέρυγων στην προσπάθειά του να σχεδιάσει ένα αξιόπιστο τέτοιο πλεούμενο. Μάλιστα το τέταρτο υδροπτέρυγο του Μπελ, γνωστό ως HD-4, ταξίδευε στις αρχές του περασμένου αιώνα με ταχύτητα 113 χλμ./ώρα και έσπασε το τότε παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας διατηρώντας τον τίτλο αυτό για μια δεκαετία.

«Στις αρχές του 1900 οι άνθρωποι πειραματίζονταν με υδροπτέρυγα και αυτά έδωσαν στο σκάφη τους ορισμένα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, όπως υψηλότερη ταχύτητα και χαμηλή υδροδυναμική αντίσταση που είναι διαφορετικά από άλλους τύπους σκαφών» σημειώνει ο Γιάκομπ Κουτενκόιλερ, καθηγητής Ναυπηγικής στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας KTH της Σουηδίας. «Σήμερα τα υδροπτέρυγα ζουν νέες δόξες, αυτή τη φορά για τη δυνατότητά τους να μειώσουν τις εκπομπές σε μικρά σκάφη, όπως τα φέριμποτ, με κινητήρια δύναμη τον ηλεκτρισμό» σημειώνει ό Κουτενκόιλερ.

Επισημαίνει ότι τα πρώιμα υδροπτέρυγα λειτουργούσαν με ορυκτά καύσιμα και κατασκευάζονταν με βαριά μεταλλικά σώματα και μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα η τεχνολογία των υδροπτερυγίων είχε φτάσει στο μέγιστο δυνατό σημείο με τα υλικά, τις πηγές ενέργειας και την τεχνολογία που ήταν διαθέσιμη εκείνη την εποχή.

Πλέον οι νέες τεχνολογικές εξελίξεις οδηγούν τα υδροπτέρυγα στην καινούργια σύγχρονη εποχή. Αυτή περιλαμβάνει μικρότερες, πιο αποδοτικές μπαταρίες, ισχυρούς ηλεκτροκινητήρες, ελαφριά υλικά κατασκευής και μικροϋπολογιστές που λειτουργούν με αισθητήρες που εξισορροπούν αυτόματα τα υδροπτέρυγα, επιτρέποντας στο νεότερα μοντέλα να αντικαταστήσουν τα «αδέξια» αυτορρυθμιζόμενα υδροπτέρυγα συνήθως με ένα αεροδυναμικό ενιαίο πτερύγιο που ανεβάζει πλήρως το κύτος του σκάφους πάω από το νερό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστά το eFoil, μια σανίδα προσαρτημένη σε ένα υδροπτέρυγο με ηλεκτρική προώθηση που οι άνθρωποι μπορούν να οδηγούν ομαλά πάνω από το νερό. Ο μηχανικός Γκούσταβ Χάσελσογκ θυμάται να εντυπωσιάζεται από τις μεγάλες ποσότητες ορυκτών καυσίμων που χρησιμοποιούσε ένα παλιό σκάφος που διατηρούσε στο εξοχικό του στο Vindö της Σουηδίας. Υπολόγισε ότι το σκάφος κατανάλωνε περίπου 15 φορές περισσότερο καύσιμο ανά χιλιόμετρο από το αυτοκίνητό του και ήταν το 2014, εποχή όπου οι πωλήσεις των ηλεκτρικών οχημάτων ανέβηκαν εντυπωσιακά, που προχώρησε στη σημαντική εξέλιξη των υδροπτέρυγων. Σήμερα τα ηλεκτροκίνητα hi-tech υδροπτέρυγα εκτελούν ήδη διαδρομές λίγων δεκάδων χιλιομέτρων σε πορθμειακές γραμμές κυρίως των σκανδιναβικών χωρών.

Ο Χάσελσογκ μετά από ενδελεχή μελέτη διαπίστωσε ότι η πλήρης ανύψωση του κύτους από το νερό μειώνει την αντίσταση αλλά και την ενέργεια που απαιτείται για την προώθηση. Κατάλαβε μάλιστα ότι ορισμένα υδροπτέρυγα μπορούσαν να μειώσουν την κατανάλωση ενέργειας έως και 80%. Από 2014 έχει ιδρύσει την εταιρεία Candela, η οποία το περασμένο καλοκαίρι πραγματοποίησε την πρώτη δοκιμαστική λειτουργία πλήρως ηλεκτρικών υδροπτέρυγων πλοίων σε πορθμεία στη Στοκχόλμη.

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, τις ΗΠΑ, η Κίτσαπ, μια κομητεία λίγο έξω από το Σιάτλ, πρόσφατα υπέβαλε προσφορές για την κατασκευή ενός πρωτότυπου ηλεκτροκίνητου υδροπτέρυγου που θα μπορούσε να μεταφέρει 150 επιβάτες και να λειτουργεί σε μια διαδρομή μετ’ επιστροφής διανύοντας 19 χιλιόμετρα ανά διαδρομή. Το άρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πλέον ανοίγονται νέοι οικολογικοί και ταχύτεροι θαλάσσιοι δρόμοι, που σταδιακά θα αλλάξουν τους πλόες των συμβατικών πλοίων χάρις στον ηλεκτρισμό και τις σύγχρονες τεχνολογίες ανύψωσης.