Περί αξιολόγησης

(Αφιερωμένο στον Μητσοτάκη)

Η αξιολόγηση απαιτεί αντίστοιχη κουλτούρα, δεν αποτελεί, δεν είναι διοικητική πράξη.

Εξηγούμαι: το πάλαι ποτέ ήμουν υποψήφιος σχολικός σύμβουλος για πρώτη φορά. Συνυποψήφιός μου ήταν ένας από τους παλαιότερους σχολικούς συμβούλους που μοναδικό του προσόν ήταν το δίπλωμά του. Και ο οποίος ασκούσε εντελώς τυπικά τα καθήκοντά του περιφερόμενος από σχολείο σε σχολείο και μην κάνοντας τίποτε άλλο – οι ήδη σχολικοί σύμβουλοι δεν αξιολογούνταν για την προηγούμενη θητεία τους. Δεν είχε εξάλλου γνώσεις παιδαγωγικής και διδακτικής. Ηταν από τους πρώτους μηχανικούς που διορίστηκαν στην τεχνική εκπαίδευση απευθείας ως επιθεωρητές. Μέχρι τότε το διδακτικό προσωπικό των τεχνικών ειδικοτήτων προερχόταν από ανώτερες και μέσες σχολές.

Διήγηση μέλους του συμβουλίου επιλογής, συνδικαλιστή, προς εμένα: Οταν μετρήθηκαν τα αντικειμενικά μόρια βγήκες πολύ ψηλότερα του παλαιού σχολικού συμβούλου (είχα διδακτορικό και δύο δημοσιεύσεις συν διάφορες δραστηριότητες) έπεσε μια σαστιμάρα για το τι θα κάνουμε τώρα, αν και δεν διεκδικούσατε την ίδια θέση. Είναι δυνατόν ο νέος να ξεπεράσει τον παλαιό τόσο πολύ; Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Μετά από πολλή συζήτηση και προβληματισμό αποφάσισε η πλειοψηφία του συμβουλίου, στην προφορική συνέντευξη, να αξιολογήσει τον παλαιό με μεγάλο βαθμό και εμένα με πολύ χαμηλό. Ετσι και έγινε και αποκαταστάθηκε η κανονικότητα!

Και τώρα να. Ο Μητσοτάκης απειλεί τους εκπαιδευτικούς πως όποιος δεν δεχθεί να αξιολογηθεί θα απολύεται! Τώρα που το ρουσφέτι έχει κατακλείσει τα πάντα. Τώρα που οι δικοί τους άνθρωποι τα έχουν όλα. Πώς λοιπόν θα δεχθούν οι εκπαιδευτικοί τις προαποφασισμένες, από τα πάνω, αξιολογήσεις; Οι άνθρωποι του κόμματος θα κάνουν τις αξιολογήσεις και θα επιλέξουν τους δικούς τους για να κάνουν καριέρα στη συνέχεια. Και θα απολυθούν αυτοί που δεν σκύβουν το κεφάλι στον αυταρχισμό του Μητσοτάκη. Ο Τραμπ δείχνει τον δρόμο. Βλέπε και πώς αντιμετωπίζει τα Πανεπιστήμια. Ολοταχώς προς τα πίσω.