«Θα μαχηθούμε για να κρατήσουμε στη Γαλλία την “Εμιλι στο Παρίσι”», είχε δηλώσει τον Οκτώβριο ο Εμανουέλ Μακρόν στο Variety. Η σχεδόν… υστερικά δημοφιλής σειρά του Netflix με πρωταγωνίστρια τη Λίλι Κόλινς, είχε ολοκληρώσει την τέταρτη σεζόν της φιλοξενώντας ως γκεστ-σταρ ενός επεισοδίου την Μπριζίτ Μακρόν και είχε προετοιμάσει τους φανατικούς της για έναν επόμενο κύκλο, αλλά στη Ρώμη. Η χάρη της Εμιλι είχε κατακτήσει τα ανώτατα γαλλικά πολιτικά κλιμάκια μετά τη δημοσιοποίηση μελέτης του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Κινηματογράφου και Animation (CNC), σύμφωνα με την οποία το 38% των τουριστών στο Παρίσι ανέφεραν με υψηλή προτεραιότητα τη σειρά του Netflix στους λόγους που επισκέπτονται τη γαλλική πρωτεύουσα. Αποτέλεσμα; Αν και υπήρξε μια χαμηλόφωνη διαμαρτυρία των Πρασίνων για την εξιδανικευμένη εκδοχή της πόλης στην «Εμιλι», τουριστικά γραφεία στο Παρίσι ενέταξαν στις υπηρεσίες τους λίστες με βασικές τοποθεσίες όπου γυρίστηκαν διάσημες πλέον σκηνές. Επιπλέον η σειρά ευνόησε μια αξιοσημείωτη αύξηση στις διαδικτυακές αναζητήσεις στέγης για μόνιμη εγκατάσταση στο Παρίσι.
Η «Εμιλι» ως παράγοντας του παρισινού gentrification προκάλεσε βέβαια και κάποια μικροπροβλήματα, όπως αυτά που αντιμετώπισε ο ιδιοκτήτης του περίφημου παρισινού αρτοποιείου του 19ου αιώνα La Boulangerie Moderne, που είδε μεν αύξηση έως και 40% στις πωλήσεις του αλλά και μια κατακόρυφη αύξηση στις -δημοσιοποιημένες- αρνητικές κριτικές γιατί τα κρουασάν σοκολάτας «δεν ήταν ό,τι περίμεναν όσοι είχαν παρακολουθήσει τη σειρά»! Αστείο; Οχι και τόσο αν διαβάσουμε το επόμενο κεφάλαιο των επιπτώσεων σε πρόσφατο δημοσίευμα του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ»: Εδώ και μήνες η Οπερα στο Palais Garnier, στέγη κυρίως του μπαλέτου της παρισινής Οπερας, υποδέχεται «πλήθος influencers με παράδοξα ρούχα». Κάνουν ουρά για να φωτογραφηθούν στο κάτω μέρος της μεγάλης σκάλας, εκεί όπου είχε βγάλει selfie η Εμιλι στο 6ο επεισόδιο της 1ης σεζόν.
Στις θέσεις τους πια ακούν ότι «απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών κατά τη διάρκεια της παράστασης», αλλά όταν η αυλαία σηκώνεται, σηκώνεται κι «ένας στρατός από iPhone, καθώς μοντέλα σπεύδουν να βγάλουν περισσότερες selfies». Η απόδοση του μπαλέτου τούς είναι σχεδόν αδιάφορη, εφόσον «λειτουργεί» το σκηνικό. Ποιο είναι όμως το σκηνικό; Η πόλη ή η, κατά τον Αμερικανό σεναριογράφο, σκηνοθέτη και παραγωγό, Ντάρεν Σταρ, εκδοχή της, με άλλα κρουασάν, καλλονούς ιδιοκτήτες μπιστρό συγκεκριμένων προδιαγραφών και Palais Garnier μόνον για σέλφι;
