Κατάλαβε ο Κλίντον πια, κατάλαβε ο Ομπάμα πως είναι ο Αλέξης μας στ’ αλήθεια άλλο πράμα.
Μιλά ωραία αγγλικά και δίνει απαντήσεις που αν τις ακούς δεν δύνασαι τα γέλια να κρατήσεις.
Μεταξύ τυρού και αχλαδιού τα πάντα συζητήσαν κι όλα μας τα προβλήματα με τον Μπαράκ τα λύσαν.
Μπράβο, Αλέξη μου, good job, τού ‘πε ενθουσιασμένος κι ως Ελλην ένιωσα κι εγώ πλέον δικαιωμένος.
Και στ’ άλλο το στρατόπεδο σφάζονται οι δελφίνοι να δούνε νέος αρχηγός ποιος απ’ αυτούς θα γίνει.
Μόν’ ο Βαγγέλης μας κλειστά κρατούσε τα χαρτιά του αν υποψηφιότητα θα ‘βαζε η αφεντιά του.
Την τελευταία δέησε στιγμή ν’ αποφασίσει αν θέλει το οφίκιο κι αυτός να κυνηγήσει.
Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλα αρμενίζει για πάτε απ’ τη Βικτώρια να δείτε πώς μυρίζει…
Το θέαμα είν’ θλιβερό, σφίγγεται η ψυχή σου το προσπερνάς όπως μπορείς, κρύβεις την ταραχή σου.
Ανήμπορος αισθάνεσαι στην τόση δυστυχία τέτοιο κακό και προσφυγιά, τόση απελπισία.
Να βοηθήσεις προσπαθείς μα νιώθεις σαν σταγόνα που χάνεται και δεν μπορεί ν’ αλλάξει την εικόνα.
Ο ζόφος είναι μόνιμος και η ζωή μας γκρίζα και νιώθω πια σαν μηχανή που βγήκε απ’ την πρίζα.
Κι οι τόσο ριζοσπαστικοί, που όλα θα τ’ αλλάξουν ούτε για τα Θρησκευτικά νερά δεν θα ταράξουν…
Φόρους μόνο να βάζουνε, καλά κι αυτοί το ξέρουν σε τίποτα άλλο αλλαγή δεν δύνανται να φέρουν.
Μακριά να φύγω προσπαθώ, ο διάβολος να πάρει.
Τώρα που βρήκανε νερό, να πήγαινα στον Αρη;
