«Ολα όσα γράφω είναι προσωπικές εμπειρίες»

Ο Toquel είναι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της τραπ στην Ελλάδα. Ναι, ναι, τη μουσική αυτή που ακούνε φανατικά τα παιδιά και απεχθάνονται οι μεγαλύτεροι (σημείωση: εμένα μου αρέσει). Την επόμενη Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου ο Toquel θα πραγματοποιήσει ένα εντυπωσιακό 360 Live Show στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ OAKA ενώ το νέο του άλμπουμ «1111» κυκλοφορεί από τη «Minos EMI, a Universal Music Company» και σαρώνει παντού.

Εκατομμύρια οι ακροάσεις του στο Spotify, Νο 1 στις τάσεις στο YouTube. Βρήκα λοιπόν την αφορμή και την ευκαιρία για να κάνουμε μία συνέντευξη. Και μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από τη σοβαρότητά του. Ξεκίνησα με το άλμπουμ του που έχει τίτλο την ημερομηνία γέννησης της μητέρας του και εξώφυλλο τον ίδιο σε παιδική ηλικία, στην αγκαλιά της. «Η μητέρα μου, από όταν ήμουν σε πολύ μικρή ηλικία, χρειαζόταν προσοχή καθώς ήταν άρρωστη με Πάρκινσον. Είναι ένας βασικός λόγος που πιστεύω τόσο πολύ στην επιτυχία. Είχα μια ισχυρή φιλοδοξία και έπρεπε να το κάνω για αυτήν, ενώ αποτελούσε υποχρέωση και καθήκον μου να γίνει καλά».

● Τι είναι η τραπ;

Για εμένα είναι «ραπ» μουσική και όχι «τραπ». Ξεκίνησα να κάνω μουσική την εποχή που το λέγαμε ραπ. Το «τραπ» είναι πάντως ένα είδος της ραπ, το νέο «Dirty South». Οι trappers αγκαλιάζουν κάθε ρυθμό εκεί έξω, από reggaeton μέχρι house, drill και RnB.

● Γιατί γνωρίζει τόσο μεγάλη αποδοχή;

Επειδή δεν είναι ένα είδος «αποστειρωμένο» και, για να το θέσω ακόμα καλύτερα, είναι «ωμό», όπως το λέγαμε εμείς όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική. Ο κόσμος έχει κουραστεί με την «αποστειρωμένη» μουσική και ταυτίζεται με την προσωπικότητα του καλλιτέχνη. Τον θέλει για αυτό που είναι, αληθινό χωρίς περιτυλίγματα, με τα καλά και τα κακά του, με τα νεύρα και το χιούμορ του, όπως ήταν πάντα δηλαδή.

● Βλέπω πολλούς Ελληνες τράπερ να συγκεντρώνουν στο Spotify τόσο πολλά plays που ούτε τα έχουν ονειρευτεί καλλιτέχνες από το εξωτερικό…

Βάσει του πληθυσμού της κάθε χώρας, οι συνδρομητές του Spotify στην Ελλάδα είναι παρά πολλοί, το οποίο είναι παρά πολύ θετικό και δείχνει ότι ο κόσμος ακούει μουσική. Το ραπ, ή τραπ, πες το όπως θες, είναι το νέο «pop». Μιλάμε για το Νο 1 είδος μουσικής στον πλανήτη.

● Σας «κατηγορούν» (τους τράπερ) ότι γράφετε στίχους που δεν έχουν σχέση με την ελληνική πραγματικότητα, ότι περιγράφετε καταστάσεις (όπλα κτλ.) που βρίσκουμε περισσότερο στην Αμερική…

Φυσικά και υπάρχουν όλα αυτά, δεν έχουν μεγαλώσει όλοι οι άνθρωποι στα πούπουλα ή για παράδειγμα και με τους δύο τους γονείς. Υπάρχει έλλειψη αγάπης και στοργής. Είναι φυσιολογικό με τόσες ελλείψεις να διαμορφώσει κανείς περίπλοκη και προβληματική συμπεριφορά, τέτοια ώστε να σε κάνει να πάρεις «λάθος» αποφάσεις. Οσοι είναι έξω από τον «χορό» νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Για εμένα όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι αυθεντικοί. Οχι μόνο οι «τράπερς»

● Εσύ πώς γράφεις τις ρίμες σου;

Ολα όσα γράφω, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους, είναι ερεθίσματα από προσωπικές εμπειρίες, από πόνο, χαρά, ενθουσιασμό, λύπη, στεναχώρια, θυμό. Προσπαθώ πάντα να είμαι true to the facts, να είμαι original.

● Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κατηγορούν την τραπ, αλλά όπως μου έλεγε κι ένας σημαντικός ραδιοφωνικός παραγωγός, οι μεγάλοι αντιδρούσαν και στους Beatles. Ο κόσμος φοβάται το νέο;

Δεν είναι μονάχα ο φόβος για το νέο. Μερικοί δεν έχουν πράγματα να ασχοληθούν και βρήκαν κάτι να προβληματίζονται. Αλλοι δεν ξέρουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και ψάχνουν πού να ρίξουν τις ευθύνες. Αλλοι δεν δέχονται την αλλαγή όποια κι αν είναι αυτή – είτε αφορά τη μουσική είτε την τεχνολογία ή οτιδήποτε. Ο κόσμος αλλάζει διαρκώς, είτε μας αρέσει είτε όχι. Ή θα πηδήξεις λοιπόν στο τρένο που περνά από μπροστά σου ή θα μείνεις πίσω.

● Και στη μουσική;

Οσον αφορά τη μουσική, δεν ξέρω αν αυτά που λένε οι τράπερς είναι σωστά ή ανήθικα. Υπάρχει καλή και κακή μουσική, το ίδιο συμβαίνει και με τη ραπ/τραπ. Κάθε τραγούδι, κάθε στίχος και κάθε καλλιτέχνης έχει την ιστορία του να πει. Εγώ το κάνω με έναν δικό μου τρόπο, αυτόν που θεωρώ σωστό.

● Σε τι διαφέρουν και σε τι μοιάζουν ένας Ελληνας κι ένας Αμερικανός τράπερ;

Τα ρούχα είναι διαφορετικά, είναι διαφορετικό το ευρωπαϊκό στιλ και διαφορετικό το αμερικανικό. Στην Ευρώπη μάς αρέσει το ποδόσφαιρο, φοράμε ποδοσφαιρικές φανέλες, Nike Tn και παίζουμε FIFA. Φυσικά υπάρχει μεγάλη έμπνευση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως τα Jordans ή τα NBA jerseys για παράδειγμα, αλλά σε γενικές γραμμές οι Ευρωπαίοι είμαστε κάτι διαφορετικό. Μουσικά είναι μικρές οι διαφορές, αλλά εδώ υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία: θεωρώ την ποιότητα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή αρκετά καλύτερη από εκείνη της Αμερικής, απλώς μας χωρίζουν οι γλώσσες. Διαφορετικά, το ευρωπαϊκό επίπεδο θα ήταν ίδιο με το αμερικανικό, αν όχι υψηλότερο.