Θύμωνε συχνά, τόσο που μερικές φορές την απασχολούσε όλη μέρα αυτός ο θυμός. Δεν έβγαινε από το μυαλό της, σαν την τσίχλα που κόλλησε και δεν μπορείς να την αφαιρέσεις μετατρεπόταν ο εσωτερικός διάλογος με τον εαυτό της: «Ακου τι μου είπε, με ποιο δικαίωμα μου μιλάει έτσι, θα του δείξω εγώ αύριο, τίποτα δεν θα τελειώσω από τις υποθέσεις που χρειάζεται, θα αφήσω να γεμίσει το γραφείο του με ντάνες από έγγραφα ανολοκλήρωτα. Θα τα τρενάρω όλα»…
Το χειρότερο όμως ήταν πως ήξερε ότι δεν θα κάνει τίποτα από όλα αυτά που έλεγε.
Κι αυτό τη θύμωνε ακόμα πιο πολύ. Εσκαγε η δόλια, φυσούσε – ξεφυσούσε, αλλά πώς να την καταπιεί την προσβολή; Γιατί, μήπως είχε ποτέ αντιδράσει σε κάποια προσβολή; Συνήθως κοκάλωνε κι αυτό ήταν που δεν συγχωρούσε στον εαυτό της. Επειτα ήξερε: θα λυσσομανούσε να βρει πατατάκια. Να δαγκώνει ένα-ένα πατατάκι λιπαρό κι αλμυρό μαζί και να τα ακούει να σπάνε στα δόντια της και να κάνουν τον θόρυβό τους. Θα καθόταν με λιγδιασμένα χέρια ανακουφισμένη και λίγο ξεχασμένη από την πρωινή της αναστάτωση. Φυσικά ήξερε τι θα επακολουθούσε… Τα αγαπημένα της σουβλάκια με πίτα-γύρο, πατάτες, τζατζίκι και μερίδα πατάτες έξτρα και, φυσικά, προφιτερόλ. Πώς τα κατάφερναν όλα αυτά τα εδέσματα να εξαφανίσουν τον θυμό της, να της φέρουν μια αμνησία, να διώξουν όλες τις σκέψεις που έκανε, δεν το κατάλαβε ποτέ.
«Εχετε αδυναμία να βάλετε όρια, αυτό δεν είναι κακό ή καλό. Είναι δύσκολο και περιπλέκει τη ζωή σας», της έλεγα συνήθως και λέω το συνήθως γιατί χρειάστηκε αρκετές φορές να επαναλάβω ότι δεν ήταν λάθος της που δεν υπερασπιζόταν τον εαυτό της. Δεν ήξερε πώς να το κάνει, δεν το είχε δει ποτέ. Πώς μπορείς να πράξεις κάτι που δεν γνωρίζεις να το πράττεις;
Προσέξτε σε πόσο δύσκολη θέση είναι ο παχύσαρκος: δεν έχει μάθει να μιλά, άρα όταν θυμώνει χρειάζεται να απαγορεύσει τον θυμό του, οπότε, αφού δεν έχει τρόπο έκφρασης την ομιλία, καταφεύγει στην τροφή. Χρησιμοποιεί την τροφή σαν υποκατάστατο εκτόνωσης. Αλλά ούτε και να τρώει του επιτρέπεται. Απαγορεύει και το υποκατάστατο. Μετά πρέπει να τιμωρηθεί που έφαγε και συνήθως μπαίνει σε αυτοτιμωρίες με δίαιτες «λιμοκτονίας» που ούτε αυτές αντέχει.
Αυτός όμως που τη θύμωνε πιο πολύ ήταν η μητέρα της. Μπορούσε να την κάνει πύραυλο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα με μία μόνο παρατήρησή της. Μισούσε το «πάλι», αυτή τη μικρή λεξούλα, αυτό το χρονικό επίρρημα που ξεκινούσε τις προτάσεις της μητέρας της: «Πάλι άργησες;» «Πάλι έφαγες;» «Πάλι φόρεσες αυτή την μπλούζα;» Δεν απαντούσε πια, μετά από τόσα χρόνια τα κατάπινε όλα όσα είχε να πει. Ο θυμός της έμοιαζε σαν ένα εσωτερικό ελατήριο που ξεπηδούσε από το στομάχι και της τρυπούσε τον εγκέφαλο. Εξαλλη γινόταν. Η λύση που είχε βρει ήταν να αποφεύγει τη μάνα της. Να αποφεύγει τα πολλά-πολλά, λίγα λόγια μαζί της.
Ο παχύσαρκος μοιάζει να είναι διαρκώς θυμωμένος. Σαν να αναζητά διαρκώς μια πιπεράτη γεύση, έντονη και νόστιμη, κοντά στα γούστα του, σαν τα πιπεράτα λόγια που θα ήθελε να πει, να εκστομίσει για να ξαλαφρώσει.
Με έναν θυμό που τον στρέφει εναντίον του γιατί δεν μπορεί να τον στρέψει προς αυτόν που του τον προκάλεσε. Εναν θυμό που δεν αναγνωρίζει, γιατί αν τον αναγνωρίσει τι θα τον κάνει; Εχει μάθει να τον λεκτικοποιεί:
Κάποιες φορές χρειάζεται πρώτα να ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία και μετά να ακολουθήσει η απώλεια βάρους…
Σέλινο
Είναι φυτό αρωματικό, φαρμακευτικό, εδώδιμο και μελισσοτροφικό. Είναι εξαιρετική πηγή βιταμινών K και C, πολύ καλή πηγή καλίου, φολικού οξέος, φυτικών ινών, μολυβδαινίου, μαγγανίου, βιταμίνης Β6 και καλή πηγή ασβεστίου, βιταμίνης Β1, μαγνησίου, βιταμίνης Α, τρυπτοφάνης, φωσφόρου, βιταμίνης Β2 και σιδήρου.
Περιέχει τα φυτοχημικά φθαλίδες, που βοηθούν να μειώνεται η χοληστερίνη, και κουμαρίνες, που έχουν αντικαρκινική δράση. Ρυθμίζει την πίεση και είναι διουρητικό.
Το σέλινο περιέχει 35 mg νατρίου ανά βλαστό, άρα μπορούν να το απολαμβάνουν όσοι είναι ευαίσθητοι στο αλάτι. Περιεκτικότητα σε νερό 92,2%.
● Πληροφορίες από: «Βίβλος Υγείας», του Γιώργου Μηνούδη, εκδόσεις Κέδρος, 2009
-320x213.jpg)
