Το Βρετανικό Μουσείο παραμένει έκθετο και η εναπομείνασα διοίκησή του κατώτερη των περιστάσεων απέναντι στο σκάνδαλο μεγατόνων που αποκαλύφθηκε, αυτό της πολυετούς κλοπής χιλιάδων πολύτιμων αντικειμένων από τη μόνιμη συλλογή του, σκάνδαλο που ήδη έχει «ιστορικά» χαρακτηριστικά.
Τόσες μέρες μετά, παρά τις απομακρύνσεις του διευθυντή και του αναπληρωτή διευθυντή του και τα εκατοντάδες δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο, το μουσείο ακόμα αδυνατεί να διευκρινίσει πόσα και ποια αντικείμενα, ποιας χρονολογίας και ποιας προέλευσης λείπουν από τις συλλογές του. Αδυνατεί επίσης να δώσει πειστικές απαντήσεις για το αν οι διευθύνσεις και το Δ.Σ. του, παρότι είχαν ειδοποιηθεί από το 2021 για τις κλοπές, έπραξαν ως όφειλαν ειδοποιώντας τις Αρχές. Και ενώ οι ειδήμονες προειδοποιούν ότι μέχρι εδώ δεν έχουμε δει παρά την κορυφή του παγόβουνου, πολλοί στοιχηματίζουν ότι τρίζει και η καρέκλα του προέδρου του Δ.Σ. του μουσείου, του περίφημου Τζορτζ Οσμπορν. Με τον τελευταίο πραγματοποιούσε τετ α τετ διαπραγματεύσεις με ζητούμενο μια συμφωνία που θα επέτρεπε τον επαναπατρισμό των παρθενώνειων γλυπτών ο Ελληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Εξ ου και η προσβλητική, αν το σκεφτεί κάποιος καλά, διαρροή στον βρετανικό Τύπο ότι ο Οσμπορν εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη «σημαντική αυτοσυγκράτηση στην καρδιά του ελληνικού κράτους για το σκάνδαλο που πλήττει το μουσείο».
Με άλλα λόγια την ίδια ώρα που άλλες χώρες, όπως η Κίνα ή η Νιγηρία, αμφισβητούν επισήμως πλέον την αποτελεσματικότητα της αποστολής του Βρετανικού Μουσείου διεκδικώντας τον επαναπατρισμό των θησαυρών τους, ο επίσης έκθετος πρόεδρος του Δ.Σ. του εξήρε τη χώρα μας για την παθητική της στάση! Ευτυχώς με άρθρο της στα «Νέα» η κ. Μενδώνη επανέφερε την τάξη. Και την κλοπή του Ελγιν θύμιζε και πώς κατέληξαν τα Γλυπτά στο μουσείο και πόσες και τι είδους φθορές έχουν υποστεί από την κακή τους συντήρηση τόσα χρόνια. Και στον αγώνα της Μελίνας όμνυε. Και τα διαχρονικά επιχειρήματα και τη θέση της χώρας μας επανέφερε. Εικάζουμε λοιπόν πως είτε αντιλήφθηκαν στην κυβέρνηση πως οι μέρες του «συνομιλητή» Οσμπορν στη διοίκηση του μουσείου είναι μετρημένες, είτε πως η «αυτοσυγκράτηση» καθόλου δεν ωφελεί το αίτημα της χώρας. Σε κάθε περίπτωση εμείς που δεν βρίσκουμε πολλούς λόγους να επαινέσουμε την υπουργό, γι’ αυτή τη στάση της το οφείλουμε.
