Σε δυο θέματα που απασχόλησαν αυτές τις μέρες το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ εμπλέκονταν δημοτικοί πολιτιστικοί θεσμοί.
Το ένα αφορούσε το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και ένα περιστατικό που θα μπορούσε να είναι αστείο, αν δεν ήταν καλλιτεχνικά «επικίνδυνο»: ένα τρυφερό χειροφίλημα επί σκηνής μεταξύ μιας χορεύτριας που υποδύεται σ’ ένα μπαλέτο για παιδιά τον «Μότσαρτ» και μιας άλλης που υποδύεται τη σύντροφο του μουσουργού, θεωρήθηκε… κρυπτο-ομοφυλοφιλικό από ένα μέρος της τοπικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων δασκάλων και γονέων, κάνοντας τον καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου, Λουκά Θάνο, όχι να διαφωνήσει «επιμορφωτικά», αλλά να υπερθεματίσει καταφεύγοντας σε σχόλια του τύπου «Το να παροτρύνεις και να πιέζεις ένα άτομο να γίνει ομοφυλόφιλο, επειδή ίσως είναι της μόδας, έχει μεγάλη απόσταση και δεν με βρίσκει σύμφωνο. Εγώ έχω ανάγκη να βλέπω ξεχωριστά τα φύλα στη σκηνή και δεν έχω ποτέ άνδρες χορευτές θηλυπρεπείς»!
Ηταν μια δυσάρεστη διάψευση της εικόνας που είχαμε για έναν «πολυκαλλιτέχνη» γνωστό όχι μόνο ως συνθέτη μεγάλων τραγουδιών π.χ. του Ξυλούρη, αλλά και για τη διεθνή πορεία του στο θέατρο και στον χορό. Ο κοσμοπολιτισμός και η δημιουργικότητα δεν συμβαδίζουν, όμως, όπως φαίνεται, και με αυτονόητα καλλιτεχνικά και κοινωνικά αντανακλαστικά.
Το άλλο ζήτημα φωτίζεται σε κείμενο συλλογής υπογραφών απ’ όσους πολίτες ανησυχούν για τη «διαρκή και συστηματική απαξίωση» της ιστορικής Σχολής Χορού του Δήμου Βόλου, που δεν διαθέτει φέτος παρά μόνο μία καθηγήτρια και που και σε επίπεδο αυτονόητης υλικοτεχνικής υποδομής αφήνεται να καταρρεύσει. Αλλωστε, ο δήμαρχος κ. Μπέος μάλλον ασχολήθηκε περισσότερο με την προ-χριστουγεννιάτικη συναυλία του Αντώνη Ρέμου, παρά με το μέλλον ενός φορέα που έχει βγάλει εκατοντάδες επαγγελματίες του σύγχρονου χορού, οι οποίοι διαπρέπουν εντός κι εκτός συνόρων.
Η λειτουργία του θεάτρου δεν μπορεί όμως να υπόκειται σε μία μικρονοϊκή επαναδιαπραγμάτευση της «μίμησης πράξεως» και η προσφορά μιας σχολής να αξιολογείται από φορείς αμφιλεγόμενης αισθητικής. Με δυο λόγια, η πολιτιστική πολιτική στην, κατά κανόνα πολιτιστικά αδικημένη, περιφέρεια δεν μπορεί να εξαρτάται από τα «γούστα» του καθενός -ακόμα κι αν αυτός είναι ο ανώτατος πολιτειακός παράγοντας της περιοχής.
