• Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    10°C 8.9°C / 10.8°C
    3 BF
    73%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    6°C 4.7°C / 7.2°C
    3 BF
    60%
  • Πάτρα
    Ελαφρές νεφώσεις
    11°C 9.4°C / 11.0°C
    4 BF
    72%
  • Ιωάννινα
    Ομίχλη
    -1°C -1.1°C / -1.1°C
    0 BF
    100%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    4°C 3.9°C / 5.7°C
    3 BF
    70%
  • Βέροια
    Σποραδικές νεφώσεις
    5°C 4.0°C / 5.5°C
    1 BF
    67%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    0°C 0.4°C / 0.4°C
    3 BF
    75%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    7°C 7.4°C / 7.4°C
    2 BF
    80%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    15°C 13.2°C / 15.8°C
    2 BF
    65%
  • Μυτιλήνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    10°C 8.5°C / 9.9°C
    3 BF
    81%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    12°C 11.1°C / 11.8°C
    3 BF
    65%
  • Σκόπελος
    Αραιές νεφώσεις
    7°C 6.8°C / 6.8°C
    4 BF
    78%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    10°C 9.9°C / 9.9°C
    2 BF
    81%
  • Λάρισα
    Αραιές νεφώσεις
    6°C 5.9°C / 6.7°C
    2 BF
    87%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 7.3°C / 9.4°C
    2 BF
    67%
  • Ρόδος
    Αραιές νεφώσεις
    11°C 10.8°C / 10.8°C
    3 BF
    87%
  • Χαλκίδα
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 9.2°C / 11.0°C
    3 BF
    64%
  • Καβάλα
    Αραιές νεφώσεις
    6°C 5.3°C / 6.0°C
    3 BF
    83%
  • Κατερίνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    5°C 4.7°C / 5.7°C
    1 BF
    79%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    2°C 2.1°C / 2.1°C
    2 BF
    62%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η ενηλικίωση των ονειροπόλων

  • A-
  • A+
Είχαμε τέσσερις σκηνικές αφορμές να μιλήσουμε με τον συγγραφέα και σκηνοθέτη και το «σίκουελ» του «Καλιφόρνια Ντρίμιν» 20 χρόνια μετά ήταν από μόνο του κίνητρο.

Στα έργα του μιλάει για τις χαμένες ελπίδες, τις ματαιωμένες ζωές, τα ανεδαφικά όνειρα - αν και όταν υπάρχουν. Από «Το γάλα», που τον έκανε ευρέως γνωστό το 2006, μέχρι το «Καλιφόρνια Ντρίμιν» ο Βασίλης Κατσικονούρης μεταφέρει στο σανίδι την αγωνία και την ανάσα των λιγότερο ευνοημένων, δίνοντάς τους φωνή.

Φέτος κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η χρονιά του. Ανεβαίνουν δύο νέα έργα του: το «Καλιφόρνια Ντρίμιν 2», ένα μοναδικό θεατρικό σίκουελ για τα ελληνικά δεδομένα στο οποίο παρακολουθούμε τι απέγιναν οι ήρωες μια εικοσαετία αργότερα, καθώς ο συγγραφέας εκθέτει την πορεία μιας Ελλάδας μεγαλοϊδεατισμού και ευμάρειας η οποία από «ταχύτερα, ψηλότερα, δυνατότερα» καταβυθίστηκε ακριβώς με αυτή τη σειρά σε μια ατέρμονη κρίση, και ο μονόλογος «Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα» για τη μοναξιά ενός παλαίμαχου τερματοφύλακα.

Παίζεται επίσης το παλαιότερο έργο του «Ο Μάκης», που παρακολουθεί τον απολογισμό ενός ηλικιωμένου (γιατί και η τρίτη ηλικία έχει πόθους), το οποίο συνσκηνοθετεί ο ίδιος με τον πρωταγωνιστή του Ερρίκο Λίτση.

Σκηνοθετεί επίσης το δεύτερο θεατρικό έργο του Νίκου Μ. Δημητρόπουλου, «Σκέτη κοροϊδία», για μια ομηρία τυφλή, χωρίς αίτημα, με δράστη έναν αγανακτισμένο πελάτη εταιρείας κινητής τηλεφωνίας και όμηρο έναν ταλαιπωρημένο υπάλληλο. Μπόλικες λοιπόν οι αφορμές για μια συζήτηση με τον Βασίλη Κατσικονούρη, που μέσω των ηρώων του καθρεφτίζει με γλυκόπικρο χιούμορ την ελληνική πραγματικότητα ως μια κοινωνία που αδυνατεί να ωριμάσει.

«Ο Μάκης», σε σκηνοθεσία Βασίλη Κατσικονούρη και Ερρίκου Λίτση. Με τον Ερρίκο Λίτση

ΦΩΤ.: ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

Ας ξεκινήσουμε από τους ήρωές σας στο «Καλιφόρνια Ντρίμιν», που αν και έζησαν σε μια εποχή ευμάρειας, οι ίδιοι δεν συμμετείχαν στο πάρτι με τη ζωή όπως και τα όνειρά τους να είναι λίγο αδιέξοδα.

Εχει ενδιαφέρον που σε μια εποχή «ανάπτυξης και ευδαιμονίας», η οποία λόγω 2004 προοιωνιζόταν λαμπρή, αυτά τα παιδιά έμειναν πίσω. Δεν είχαν τα προσόντα να ανέβουν στο τρένο της ανάπτυξης και της προόδου, που ήταν το όραμα εκείνη την εποχή. Κι ενώ ήθελα να μιλήσω για εκείνα τα παιδιά στην ηλικία τους, εν τω μεταξύ αποδείχτηκε ότι αυτή η παρακμή στην οποία είχαν παραδοθεί τελικά απλώθηκε σε όλους μας: σε όλα τα κοινωνικά φάσματα και σε όλες τις ηλικίες. Και σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πού βρίσκονται τώρα που σαραντάρισαν, τώρα που περάσαμε μια κρίση. Μια κρίση που αυτή ήταν η πραγματικότητα και όχι τα οράματα που όλοι περίμεναν....

Διακινδυνεύοντας να προδώσουμε τι έχουν απογίνει, οι ήρωές σας κυνηγούν ακόμη την εύκολη ζωή;

Είναι ακόμη το «Καλιφόρνια Ντρίμιν» που τους εμποδίζει να ενηλικιωθούν τελικά, με όλες τις αρνητικές ή και θετικές συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό, κάνοντάς τους από τη μια μεριά να είναι αστείοι και από την άλλη να έχουν μια τραγικότητα. Ηθελα να διερευνήσω το θέμα της ενηλικίωσης. Πώς είναι να μπαίνει κανείς στη γερή ενηλικίωση όπως είναι τα 40, τη στιγμή που έχουμε βιώσει την πρώτη μας νιότη σε έναν τόπο όπως η Ελλάδα η οποία ευνοεί την ονειροπόληση και τα μεγαλεπήβολα σχέδια, αλλά ευνοεί και την ακύρωσή τους.

Και ήθελα να δω την πορεία αυτών των ονειροπόλων ή έστω και χαζών παιδιών μέχρι την ηλικία της ωριμότητας. Και τον τρόπο που αποτυγχάνουν να ωριμάσουν, όπως ίσως και ολόκληρη η χώρα κατά κάποιο τρόπο. Μέσα από την πορεία τους αυτό που προκύπτει τελικά είναι η διαρκής αποτυχία μιας χώρας να ωριμάσει.

● Στα έργα σας κρύβετε πάντα ένα κοινωνικό σχόλιο;

Δεν ξεκινάω από αυτό, προκύπτει από την πορεία και την εξέλιξη των προσώπων τα οποία δεν λειτουργούν in vitro, αλλά σε συγκεκριμένους χώρους και καταστάσεις και δέχονται ερεθίσματα, επιδράσεις που αντανακλώνται πάνω τους. Αλλωστε και εμείς στο θέατρο υφιστάμεθα αυτά που ζούμε όλοι μας.

● Είστε καθηγητής Αγγλικών στη μέση εκπαίδευση. Αντλείτε έμπνευση από τους μαθητές σας;

Στο πρώτο «Καλιφόρνια» ήμουν σε νυχτερινό σχολείο και ναι, είχα μαθητές τέτοια παιδιά, χωρίς συγκεκριμένα προσόντα και εξειδικευμένες γνώσεις. Εβλεπα ότι κατά κάποιο τρόπο πήγαιναν να γίνουν βορά και να αλεστούν από τα γρανάζια ενός συστήματος, το οποίο δεν δείχνει κανένα έλεος και καμία κατανόηση για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Για το δεύτερο «Καλιφόρνια» άντλησα έμπνευση από διαφόρους -και συνομήλικούς μου- που τους βλέπουμε γύρω μας. Με ενδιέφερε να γράψω για ανθρώπους που συνεχίζουν να ονειρεύονται, έστω στραβά, έστω στα όρια της παρανομίας και της πραγματικότητας...

● Πιστεύετε ότι ζούμε σε μια πεζή εποχή χωρίς οράματα;

Ναι, αλλά αυτό δεν είναι οπωσδήποτε κακό γιατί και τα οράματα πολύ εύκολα γίνονται παραισθήσεις. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό να υπάρχει μια εποχή χωρίς οράματα. Το κακό είναι να είναι έτσι η εποχή που να μην επιτρέπει την ανίχνευση και τη δημιουργία οραμάτων. Αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα. Οτι η εποχή αποκλείει εξ ορισμού δυνατότητες που παλιότερα ήταν διαθέσιμες στους νέους ανθρώπους. Και είναι κακό να μην έχουν τη δυνατότητα να ονειρευτούν έστω και τελείως ανεδαφικά.

● Ανεβαίνει όμως για πρώτη φορά και το «Τσιτάχ». Ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτό το έργο;

Το «Τσιτάχ» μιλά για την ερημιά ενός τερματοφύλακα που πήρε το παρατσούκλι του από το αιλουροειδές. Αυτός ο μονόλογος του 2017 ήταν να παιχτεί από τον Τάκη Σπυριδάκη, αλλά δυστυχώς εκείνος δεν τα κατάφερε... Νομίζω ότι ο Γιώργος Νινιός είναι μια μοναδική επιλογή. Πώς γεννήθηκε το έργο; Είχα πάει στο γήπεδο κι όπως έβλεπα τους παίκτες και τους φιλάθλους συγκεντρωμένους και τον τερματοφύλακα που καθόταν μόνος του σκεφτόμουν ότι ήθελα να μιλήσω για αυτό το αίσθημα της ερημιάς μέσα σε τόσο κόσμο, για τη μοναξιά.

Είναι ένα έργο για το αίσθημα της φθοράς, αλλά και την ανάγκη να περισωθεί κάτι από αυτή τη συντριπτική ήττα που βιώνει ο καθένας είτε αυτό λέγεται αξιοπρέπεια, είτε λέγεται ελπίδα. Παράλληλα ανεβαίνει και ένα παλαιότερο έργο μου, «Ο Μάκης», που παίρνει καινούργια ζωή από τη σπαρακτική και σπαρταριστή ερμηνεία του Ερρίκου Λίτση, με τον οποίο συνεργαστήκαμε στη σκηνοθεσία.

Και η μαύρη πολιτική κωμωδία που σκηνοθετείτε εξ ολοκλήρου;

Είναι το έργο «Σκέτη κοροϊδία» του Νίκου Δημητρόπουλου που το βρήκα πολύ ενδιαφέρον: έχει να κάνει με την εξέγερση κάποιων φουκαράδων η οποία, όπως κάθε σπασμωδική εξέγερση, είναι καταδικασμένη, αλλά στο μεταξύ προλαβαίνεις να δεις λίγο τη σπίθα πριν χαθεί στο σκοτάδι. Τέτοιες στιγμές στον χρόνο με ενδιαφέρουν πάντα και στη ζωή και στο θέατρο, όταν δηλαδή κάποιοι άνθρωποι τελείως αναπάντεχα βγάζουν αυτή τη σπίθα.

● Πότε η σπίθα γίνεται φωτιά;

Οταν κάνεις τέχνη, σε ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η στιγμή που παράγεται η σπίθα. Αυτές τις στιγμές κυνηγάς. Οταν την ώρα που το αστέρι διαγράφει την τροχιά του στον ουρανό, προλαβαίνεις να κάνεις την ευχή σου. Αν η σπίθα πέφτει κάπου και δημιουργεί φωτιά, δεν το μαθαίνει ποτέ ο καλλιτέχνης. Αυτό το λαμπύρισμα τον ενδιαφέρει, που ίσως κάποτε γίνει φως.

Οι ήρωές σας ζουν κάπως στο περιθώριο προτού η φτωχοποίηση γίνει κανονικότητα. Τι έχετε να παρατηρήσετε για τη σημερινή εποχή;

Υπάρχει ένα θέμα κοινό σε όλες τις εποχές, που έχει να κάνει με την προσωπική ευθύνη του καθενός. Σήμερα έχει ατονήσει γι’ αυτό υστερεί και το θέμα της συλλογικής ευθύνης και πρωτοβουλίας.

Αλλά ζούμε σε εποχή που δεν μπορείς να αρνείσαι τις ευθύνες σου, ειδικά όταν υπάρχει μια τέτοια μαζική επίθεση από παντού: από τις παγκόσμιες επιδημίες, την κλιματική αλλαγή μέχρι το παγκόσμιο ολοκαύτωμα. Βέβαια είναι τόσο τρομακτικές οι απειλές και τα μεγέθη που ο άνθρωπος μουδιάζει, οδηγείται σε αδράνεια. Δεν είναι ότι έχουμε να διαχειριστούμε μια νέα καπιταλιστική επίθεση.

Εδώ δίνονται σήματα ότι αυτός είναι ένας αγώνας πλήρους εξόντωσης. Από κει και πέρα εμείς οι απλοί άνθρωποι ας λάβουμε θέση, ώστε να σταματήσει αυτή η τρομοκράτηση. Να επιστρατεύσουμε την επινοητικότητα και το κουράγιο μας, ώστε να ξαναθέσουμε κάποια θέματα της καθημερινότητας που μας απασχολούν, όπως είναι οι αμοιβές μας και τα ωράρια και η εργασιακή διάλυση.

Ολα πράγματα τα οποία πρέπει να βάζουμε συνέχεια στο τραπέζι και όχι να τα παραμερίζουμε μπροστά σε όσα τρομερά έρχονται καταπάνω μας... Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η απειλή του πολέμου ως ένα είδος άλλοθι για να μην ασχολούμαστε με τις καθημερινές ανάγκες μας, οι οποίες με αυτή την κατάσταση πλήρους τρομοκράτησης ξεχνιούνται και μένουν ακάλυπτες καθώς κοιτάζει να επιβιώσει ο καθένας με μια λογική ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Να θέσουμε λοιπόν τα πράγματα στις πραγματικές διαστάσεις τους, ώστε να απαλλαγούμε απ’ όλα αυτά τα τρομερά που χρησιμοποιούνται για να αισθανόμαστε επαπειλούμενοι λες και δεν έχουμε περιθώρια ν’ αντιδράσουμε.

Μα ανέκαθεν ο τρόμος δεν ήταν το μεγαλύτερο μέσο χειραγώγησης;

Ακριβώς γιατί σίγουρα υπάρχουν πάντα πιθανότητες για τρομερά πράγματα και καταστροφές. Ημασταν κάποτε, έπειτα από δεκαετίες Ψυχρού Πολέμου, με το πυρηνικό ολοκαύτωμα επικρεμάμενο πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τους ανθρώπους να προσπαθούν να δουλεύουν και να αγωνίζονται. Εδώ πέρα όμως ζούμε με την απειλή ενός καθημερινού Αρμαγεδδώνα από χίλιες δυο πλευρές. Να μη σκεφτώ δηλαδή ότι κάποιοι μεταχειρίζονται και εργαλειοποιούν αυτές τις πιθανότητες μαζικής καταστροφής;


«Καλιφόρνια Ντρίμιν 2 - 20 χρόνια μετά», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά. Παίζουν: Γιάννης Στόλλας, Σταύρος Καραγιάννης, Αννα Ελεφάντη, Στέλλα Ράπτη. «Από Μηχανής Θέατρο» (Ακαδήμου 13). Εισιτήρια 13-16€ .Τηλέφωνο κρατήσεων: 210-5232097. Προπώληση viva.gr

«Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα», σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή & Γιώργου Νινιού. Ερμηνεία Γιώργος Νινιός. Σκηνογραφική ιδέα: Ερμίνα Κυριαζή. «Θέατρο Σταθμός» (Βίκτωρος Ουγκώ 55, ). Εισιτήρια 13-15€.

«Ο Μάκης», σε σκηνοθεσία Βασίλη Κατσικονούρη και Ερρίκου Λίτση. Με τον Ερρίκο Λίτση. «Θέατρο του Νέου Κόσμου» (Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος). Εισιτήρια 13-16€.

«Σκέτη κοροϊδία» του Νίκου Μ. Δημητρόπουλου. Σκηνοθεσία: Βασίλης Κατσικονούρης. Ερμηνεύουν: Τάσος Δαρδαγάνης, Κώστας Ξυκομηνός. «Θέατρο 104» (Ευμολπιδών 41, τηλ. 210-3455020). Εισιτήρια 10-15€.

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Ε, μήπως δεν είμαστε κι εμείς κανίβαλοι;»
Η νέα καυστική κωμωδία της Πένυς Φυλακτάκη, που επισημαίνει πόσο η παρουσία ενός «ξένου» και «διαφορετικού» ερεθίζει κανιβαλικά αντανακλαστικά.
«Ε, μήπως δεν είμαστε κι εμείς κανίβαλοι;»
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Το χειρότερο είναι να προσβάλλεις τον άλλον χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι»
Ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς μιλά στην «Εφ.Συν.» για την παράσταση «Photograph 51» και το έργο της μεγάλης επιστημόνισσας Ρόζαλιντ Φράνκλιν.
«Το χειρότερο είναι να προσβάλλεις τον άλλον χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Γυρίζουμε γύρω από το χρήμα και ξεχνάμε όλα τ’ άλλα
Με τους ήρωες του Δημήτρη Χατζή, ανθρώπους που ζουν στην άκρια της ανάγκης παλεύοντας να αγγίξουν το ανεκπλήρωτο, καταπιάνεται στη νέα παράστασή του, στο θέατρο Rabbithole, ο Ορέστης Τάτσης.
Γυρίζουμε γύρω από το χρήμα και ξεχνάμε όλα τ’ άλλα
ΘΕΑΤΡΟ
«Berlin Alexanderplatz» σε σκηνικό ερειπίων
Ο Στάθης Λιβαθινός με την παράσταση «Berlin Alexanderplatz» βασισμένη στο έργο του Αλφρεντ Ντέμπλιν μας μεταφέρει και ζωντανεύει την εποχή του Μεσοπολέμου στο Βερολίνο.
«Berlin Alexanderplatz» σε σκηνικό ερειπίων

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας