Ποιητής… εκ του προχείρου

Σαράντα πέντε Γιάνηδες ενός κοκόρου γνώση και στο πετσί της για καλά η χώρα το ’χει νιώσει

Μα σαν ετούτον εύχομαι να μη μας τύχει άλλος και να καταλαγιάσει πια τέτοιου σαλού ο σάλος

Δεν έχει η χώρα θέματα, ο χρόνος δεν τελειώνει κι ακούμε όλοι τι θα πει τ’ ωραιοπαθές παγόνι…

Με το γνωστό μειδίαμα, τέρατα και σημεία διηγείται όπου κι αν βρεθεί, σε όποια συντροφία

Κι είναι, μέσα στον καύσωνα, καυτές οι εξελίξεις σου ’ρχεται το παράθυρο ν’ ανοίξεις να πηδήξεις

Αν χάσει ο πρωθυπουργός τον έλεγχο στο κόμμα τότε ουαί κι αλίμονο και τι θα δούμε ακόμα…

Κι αν είδαμε και πάθαμε να ’χουμε συμφωνία τώρ’ άντε πάλι απ’ την αρχή μάς τρώει η αγωνία

Στην Κεντρική Επιτροπή τον σέρνουν τον Αλέξη με τόση ένταση κι αυτός σε λίγο θα τα παίξει

Τι να τους κάνεις τους εχθρούς, συντρόφους άμα έχεις και πιο πολύ τους «φίλους» σου θα πρέπει να προσέχεις

Κουράστηκα στο μέλλον μου κουμάντο πια να κάνει η τρέλα και το όραμα του κάθε Λαφαζάνη

Μη μας φορέσουν τη δραχμή αυτοί οι αλλοπαρμένοι που σκόπιμα εθελοτυφλούν στο τι μας περιμένει

Ο κοινός νους πού χάθηκε; Πού κρύφτηκε; Πού είναι;

Ευρώπη. μια σε βρίζουμε και μια σου λέμε: «Δίνε!»

Ομως το πράγμα είν’ απλό: Βουλή, εσύ ψηφίζεις τη συμφωνία καθαρά, συντριπτικά στηρίζεις

Αυτό οι «δημοκράτες» μας ας μην το λησμονούνε σε δρόμους επικίνδυνους να μη μας οδηγούνε

Η αδρεναλίνη βρίσκεται πια μόνιμα στα ύψη κι ουδείς γνωρίζει αύριο τι ήθελε προκύψει

Μόν’ όσοι με τη σάτιρα νυχθημερόν μοχθούμε με όλ’ αυτά που γίνονται μπορεί και να χαρούμε

Με Βαρουφάκη και Ζωή γιατί ν’ αγωνιούμε;

Ακόμη και τον Αύγουστο, θα ’χουμε τι να πούμε…