Οχι άλλος ένας δημοσιογράφος που επιχειρεί να γίνει συγγραφέας. Ο Παναγιώτης Χανός γράφει βιβλία 30 χρόνια που τον ξέρω ως συνάδελφο, με ευφάνταστους τίτλους μάλιστα («Η ουρά της Τίγρης» – 1999 εκδ. Ομηρος) και παρότι δεν έγιναν best sellers καταδείκνυαν το σαράκι του να πει μερικές ωραίες ιστορίες. Εκτοτε έχει ωριμάσει πολύ συγγραφικά και νομίζω πως αυτή τη φορά το νέο βιβλίο του μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε διεθνή μυθιστορήματα πλοκής, περιπέτειας και μυστήριου.
Το ενδιαφέρον με τον «Ερωτευμένο Καίσαρα», το βραβευμένο ιστορικό μυθιστόρημα του καλού συναδέλφου, δημοσιογράφου, Παναγιώτη Χανού (Εκδ. 24 γράμματα), δεν έχει να κάνει με τη γοητευτική γραφή ούτε με την καταιγιστική του δράση και τις συχνές και απροσδόκητες ανατροπές που περιέχει. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία τη συνταγή της καλογραμμένης μυθιστορίας, αλλά το πραγματικό του εφεύρημα δεν βρίσκεται εκεί.
Στην πραγματικότητα ο Παναγιώτης Σερ (εκ του πατρός του Σεραφείμ, όχι κάνας τίτλος ευγενείας…) Χανός χρησιμοποιώντας ως λογοτεχνικό του εργαλείο τον υπερρεαλισμό (σουρεαλισμό), αυτό το επαναστατικό πλην μάλλον παρωχημένο καλλιτεχνικό κίνημα, επιχειρεί, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, να βάλει τέλος στην… ιστορία!
Σημειώστε εδώ ότι δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε ιστορία, αλλά για την ιστορία που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο χτίστηκε με την πάροδο του χρόνου η λεγόμενη «Μεγάλη Ιδέα» που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να κρυφοχαϊδεύει το ασυνείδητο του Ελληνισμού και να αποτελεί το καταφύγιο των πάσης φύσεως πατριδοκάπηλων και «πατριωτών».
Πρόκειται για τον γνωστό θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, που γεννήθηκε εξαιτίας του απροσδιόριστου -είναι αλήθεια- τρόπου με τον οποίο θανατώθηκε ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ΙΑ’ Δραγάσης Παλαιολόγος.
Ενας θρύλος που οι συνθήκες επέτρεψαν να γεννηθεί την ώρα κατά την οποία η Κωνσταντινούπολη έπεφτε στα χέρια των Τούρκων και στη συνέχεια αποτέλεσε το καταφύγιο για τη συντήρηση της «εθνικής συνείδησης», των ελπίδων και των προσδοκιών του κατακτημένου λαού, έγινε όμως ταυτόχρονα και το ελιξίριο ενός επιθετικού, άκρως επικίνδυνου εθνικισμού.
Σε αυτό τον θρύλο επιχειρεί ο Παναγιώτης Χανός με έναν σχετικά ουδέτερο τρόπο να δώσει την ευκαιρία στον αναγνώστη να απαντήσει, θέτοντας ένα σουρεαλιστικό ερώτημα: Αν οι ήρωες του βιβλίου του αποτελούν τους συνεχιστές, τους διαδόχους του τελευταίου βασιλέα.
Χρησιμοποιώντας ως εργαλεία το όνειρο, το στοιχείο του τυχαίου και έναν απόλυτο αυτοματισμό, με στόχο να εκφράσει την καθαρή σκέψη, απαλλαγμένη απ’ όλους τους περιορισμούς που επιβάλλουν η λογική και οι ηθικές ή κοινωνικές προκαταλήψεις, παραδίδει τη σκυτάλη στον αναγνώστη. Το πόσο το πετυχαίνει και τι ακριβώς πετυχαίνει δεν είναι απολύτως ξεκάθαρο.
Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον και συναρπαστικό ανάγνωσμα όπου γίνεται μια σοβαρή και έντιμη προσπάθεια από τον συγγραφέα -ανεξαρτήτως των προσωπικών απαντήσεων που θα δώσει εντέλει ο ίδιος ο αναγνώστης- να επαναφέρει την Ιστορία στο ανθρώπινο μέτρο, πέρα από θρύλους, δοξασίες και πατριωτικές παραισθήσεις. Προσωπικά το απόλαυσα και όσο το διάβαζα σκεφτόμουν ότι ο παλιός καλός μου συνάδελφος εξελίσσεται σ’ έναν Ελληνα Νταν Μπράουν, χωρίς τα λεφτά όμως…
