Στις 2 Ιουνίου του 1979 έφυγε από τη ζωή ο δάσκαλός μου, ο Σωκράτης Καραντινός. Στις 9 Οκτωβρίου, του 1978, οκτώ μήνες πριν, είχε γίνει στην Αρχαιολογική Εταιρεία, μια βραδιά αφιερωμένη στο έργο του και την ανθρωπιά του.
Μίλησαν διαλεχτοί πνευματικοί άνθρωποι. Ο Παπανούτσος, ο Ξύδης, ο Θάνος Κωτσόπουλος και πολλοί άλλοι. Ο Δάσκαλος μου έκανε την τιμή να μιλήσω και εγώ για λογαριασμό όλων των μαθητών του. Λίγα από τα πολλά που είπα τότε, θα προσπαθήσω να τα θυμηθώ και να τα μοιραστώ, τώρα, μαζί σας. Tου τα χρωστάω…
Κάποιοι άλλοι μπορούν να μιλήσουν, αναλυτικά, για τις πολλαπλές δραστηριότητές του, τα βιβλία του και τη μεγάλη προσφορά του στη θεατρική παιδεία μας.
Είμαι συγκινημένος, πολύ συγκινημένος, είπα τότε. Για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δεν πίστευα ποτέ ότι εγώ, ένας από τους αμέτρητους μαθητές του, θα είχα αυτή την τιμή. Και ο δεύτερος είναι ότι δεν τα πήγαινα καλά με τον δάσκαλό μας. Ολο τσακωνόμαστε. Μας είχε δώσει το απόλυτο δικαίωμα να συζητάμε τα πάντα ελεύθερα. Να ανοίγουμε καθημερινά ατέλειωτες φιλολογικο-πολιτικο-κοινωνικές συζητήσεις. Να νιώθουμε λιγότερο μαθητές και περισσότερο «επαναστάτες» που θέλαμε να… αλλάξουμε τον κόσμο!
Η σχολή θεάτρου, του Σωκράτη Καραντινού, γεννήθηκε, το 1947, μέσα στα σπλάχνα του ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΝ. Και κράτησε μόνο τρία χρόνια. Στεγαζόταν σε ένα παλιό παράρτημα του Κολλεγίου Αθηνών, στην οδό
Ακαδημίας. Τώρα εκεί είναι το Ενεχυροδανειστήριο.
Με ομιλητές τον Παπανούτσο, τον Δημαρά, τον Λίνο Πολίτη, τον Μανόλη Χατζιδάκι και καθηγητές υποκριτικής τον Κουν (τον πρώτο χρόνο), τον Παππά, τη Μιράντα, τον Καραντινό στην Αγωγή του Λόγου, τον Παρασκευά, τον Γιάννη Σιδέρη στην Ιστορία Θεάτρου. Ακόμη και… Νομοθεσία Θεάτρου με τον Ανδρέα Χριστοφίδη! Τον Κίμωνα Φράιερ να μας αναλύει την «Ερημη Χώρα» του Ελλιοτ… Τον Σπύρο Βασιλείου Μάσκα-Κοστούμι-Σκηνικό.. Και, το κυριότερο, την άμεση επαφή με σημαντικούς συγγραφείς και ποιητές. Θυμάμαι ακόμη τον Αγγελο Σικελιανό, ένα χρόνο πριν φύγει για πάντα… Να μας απαγγέλλει το ποίημα που λάτρευε και ο ίδιος. Το «Θαλερό» του!
Αξέχαστες οι μέρες που δίναμε εξετάσεις… 200 υποψήφιοι. Αλλοι επειδή αγαπούσαν το θέατρο και άλλοι λόγω κοινωνικών φρονημάτων εκείνης της εμφύλιας εποχής, 1947-50, που είχαν κλειστές τις πανεπιστημιακές πόρτες.
Το θέατρο, για μερικούς από εμάς, τους τότε «εχθρούς» του έθνους, ήταν μια λύση ανάγκης. Και η Σχολή Θεάτρου μάς έκανε να το αγαπήσουμε ευτυχώς κι εμείς. Να καταλάβουμε την τεράστια δύναμη του θεάτρου. Για μια άμεση, πολύπλευρη, ουσιαστική παιδεία και για όλα τα μεγάλα προβλήματα των ιδεολογικών και των κοινωνικών αγώνων.
Περάσαμε και οι 200. Στο τρίμηνο έμειναν 50. Στη δεύτερη τάξη 15. Στην τρίτη μείναμε 7 και πήραμε όλοι πτυχίο. Προσπαθώντας, ο καθένας με τον τρόπο του, όσο γινόταν, να το υπηρετήσουμε σύμφωνα με όσα μάθαμε τρία χρόνια στη Σχολή.
Τώρα ο δάσκαλός μας πρέπει να νιώθει ευχαριστημένος. Ο σπόρος που έριξε έγινε δέντρο. Κόντρα σε όλους τους κακούς καιρούς.
Σε όλη τη μεγάλη πορεία του Δάσκαλου, ίσως να του αμφισβητούν πολλά. Το πάθος του, όμως, οι γνώσεις του και το ήθος του είναι αναμφισβήτητα. Οσες αντιρρήσεις κι αν υπάρχουν, ας είναι βέβαιος ο δάσκαλός μας ότι αυτά τα λόγια που σκόρπιζε στα γραφτά του και τα μαθήματά του είναι αυτά που σημαδεύουν τα βήματά μας, όσο μπορούμε. Και είναι τυπωμένα για πάντα στο μυαλό μας. Αυτά τα λόγια που πρέπει να είναι η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ κάθε Δραματικής Σχολής:
«Γνώση της ζωής, εμπειρία, ωριμότητα, πλατιά εγκυκλοπαίδεια, μαζί με τεχνική κατάρτιση και συνεχή αυτοέλεγχο, είναι οι στοιχειακές προϋποθέσεις, οι απαραίτητες, για τον ΗΘΟΠΟΙΟ…»
-320x213.jpg)
