«Περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε»
Με αυτούς τους στίχους του Κωνσταντίνου Καβάφη έκλεινε το 2019 ο πρόλογος της μεγάλης έρευνας των «νησίδων» με θέμα τη σωτηρία του Δελφικού Τοπίου. Τρία χρόνια μετά, ο Ελαιώνας που περιβάλλει το Ιερό των Δελφών είναι πλέον στάχτες και αποκαΐδια.
Οι κάτοικοι τότε προειδοποιούσαν πως «το κράτος θα έπρεπε να προστατεύει εις το διηνεκές αυτόν τον μοναδικό αρχαιολογικό χώρο. Το Ιερό των Δελφών δεν είναι μια αποσπασμένη εικόνα, αλλά συνδέεται εξ ολοκλήρου με τον περιβάλλοντα χώρο. Ο ίδιος ο Ελαιώνας είναι ενταγμένος στην Ιστορία. Ουσιαστικά αποτέλεσε το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας των Δελφών» έλεγαν.
Το επιτελικό κράτος του κ. Μητσοτάκη αποδείχτηκε και πάλι ανίκανο. Ισως η καταστροφή να ανοίγει τις πόρτες στους επενδυτές. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο.
Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι την ώρα της καταστροφής ο κ. Μητσοτάκης, τραγικά λίγος ως πρωθυπουργός, ως γνήσιος κομματάρχης μιας άλλης εποχής, με διχαστικό λόγο και με υπερτονισμένο -όπως πάντα- το εγώ του, βρισκόταν μπροστά στα άδεια έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όπου ζούσε το δικό του Βατερλό. Οι Ευρωπαίοι δεν είναι Αμερικανάκια και αυτό όφειλε να το γνωρίζει.
Καθώς οδηγεί τη χώρα σε εκλογές, όφειλε να γνωρίζει κάτι ακόμα. Πως θα εγκαταλείψει το μέγαρο Μαξίμου αφήνοντας πίσω του στάχτες και αποκαΐδια σε όλους τους τομείς. Αν είχε τη στοιχειώδη αυτογνωσία, αν δεν θέλει να μείνει στην Ιστορία ως ο χειρότερος πρωθυπουργός, ας καταλάβει επιτέλους πως ο νέος εκλογικός νόμος και η οικονομική κρίση επιβάλλουν πολιτικό πολιτισμό και συναινέσεις.
Στο Κολούμπια ο πρωθυπουργός μπορεί να έμαθε τα μυστικά της νεοφιλελεύθερης οικονομίας. Ας κάνει όμως μια επίσκεψη στους Δελφούς να μάθει και κάτι από τον ελληνικό πολιτισμό. Εκεί στους τοίχους του ιερού του Απόλλωνα χαράχτηκαν τα αποφθέγματα Μηδέν Αγαν και Γνώθι Σαυτόν. Ας ζητήσει να του τα εξηγήσουν. Ποτέ δεν είναι αργά.
Και ας μην ξεχνάει πως ο ιερός τόπος των Δελφών ήταν το σύμβολο της ενότητας του αρχαίου ελληνικού κόσμου και όχι του διχασμού που ο ίδιος επιδιώκει.
