Δεν έχω καμία διάθεση πολιτικής ορθότητας, διδακτισμού ή «γεροντοκορισμού». Αλλά πάλι, έχω και λίγη. Διότι άκουσα μόλις το τραγούδι «Die Together» της Ελληνο-νορβηγίδας Αμάντας Γεωργιάδη (ή Amanda Tenfjord) που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision, στο Τορίνο.
«Μα τι μας αφορά η Eurovision;» θα πεις. «Το ξέρουμε. Είναι μια light ποπ εμπορική συνθήκη κι ένα γιγαντιαίο τηλεοπτικό προϊόν και ως τέτοιο “συμπεριφέρεται”», θα ξαναπείς. «Δεν έχεις με τίποτα καλύτερο ν’ ασχοληθείς;» θα καταλήξεις. Ε όχι, λοιπόν. Θα ασχοληθώ μ’ αυτό και όχι επειδή είναι μια κοινότατη αγγλόφωνη μπαλάντα, αλλά επειδή από επαγγελματική διαστροφή άκουσα τους στίχους κι έκανα μια πρόχειρη μετάφραση:
«Είμαι στο πίσω κάθισμά σου / Με έχεις τρελάνει / Εχεις τον πλήρη έλεγχο / Είναι σαν να το ήξερες ανέκαθεν / Περνάς καλά; / Κανείς δεν φαίνεται να είναι καλά / Δεν γελάμε πια / Και όταν κλαίμε, το κάνουμε μόνοι μας […] / Αλλά αν πεθάνουμε μαζί τώρα / Πάντα θα έχουμε ο ένας τον άλλον» κ.λπ.
Η Αμάντα Γεωργιάδη που έγραψε και το τραγούδι είναι 25 ετών. «Οταν αγαπάς κάποιον, θες να κάνεις τα πάντα», είπε. Κρίμα. Αλλά στην κορύφωση του φαινομένου των γυναικοκτονιών ήλπιζα πως ένα 25χρονο κορίτσι θα έβλεπε αλλιώς τον έρωτα από μια περιγραφή που ενσωματώνει όλα τα επικίνδυνα για τις κοριτσίστικες νοοτροπίες κλισέ. Κλισέ που ούτως ή άλλως τα είχαμε ακούσει στα ελληνικά και σε καλύτερη εκδοχή ήδη από το 1977, όταν η Λίτσα Διαμάντη τραγουδούσε «Ασε με κάθε στιγμή στην αγκαλιά σου να πεθαίνω/ να με σκοτώνεις και να λέω: “ανασαίνω”/ εσύ να φταις κι εγώ συγγνώμη να ζητάω/ άσε με να σ’ αγαπάω».
