Τα δίσεκτα χρόνια

Η δική μας η γενιά γεννήθηκε και μεγάλωσε σε κάποια δίσεκτα χρόνια, με κάποιες λιγοστές ανάσες χαράς μια ολόκληρη ζωή. Δίσεκτα χρόνια που κάποιοι μεγάλοι «προστάτες» μας τα σχεδίασαν και κάποιοι μικροί κυβερνήτες μας τα «έχτισαν». 1936 δικτατορία, 1945 Εμφύλιος, 1965 Αποστασία, 1967 δικτατορία, 2010 Μνημόνιο, 2020 κορονοϊός και σήμερα ένας «υποψήφιος» 3ος «παγκόσμιος πόλεμος».

Ενας πόλεμος με θύτες τα αδηφάγα συμφέροντα των «μετόχων» μιας Παγκόσμιας Τράπεζας Ανατολής και Δύσης. Και θύματα όλους εμάς τους «πελάτες» τους που ψάχνουμε ακόμη να βρούμε ποιος είναι ο κακός και ποιος ο καλός! Ποιος λέει ψέματα και ποιος αλήθεια!

Και τώρα τι κάνουμε; Τίποτα, δυστυχώς.

Μια γνήσια λαϊκή επανάσταση, που κάποιοι ονειρεύονται, είναι ανέφικτη. Οχι μόνον επειδή οι μεγάλοι «προστάτες» μας έχουν τη δύναμη να την πνίξουν από την πρώτη στιγμή αλλά, το κυριότερο, ούτε κάποιοι αξιόπιστοι ηγέτες υπάρχουν ούτε το μεγάλο, εξαπατημένο ή «βολεμένο», πλήθος να τη στηρίξει.

Η ιδανική λύση, να ξαναχτιστεί μια νέα, καλύτερη Ευρώπη, θέλει πάρα πολύ χρόνο, είναι σκέτη ουτοπία. Η πλήρης εθνική και οικονομική ανεξαρτησία μας θέλει όχι μόνον έναν λαό έτοιμο να «πονέσει» πολύ για να γλιτώσει την ισόβια σκλαβιά των παιδιών μας αλλά και κάποιους αποφασισμένους και σοφούς ηγέτες. Ενας χιλιοπροδομένος λαός όμως δεν έχει πια εμπιστοσύνη σε κανέναν.

Τα πολιτικά μας κόμματα εξουσίας είναι, δυστυχώς, τόσο «σκλαβωμένα» από τους «μεγάλους προστάτες» μας που άλλα γίνονται «εργαλεία» τους και άλλα «διαβρώνονται», συμβιβάζονται και αυτοκτονούν.

Οποιαδήποτε κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν πρόκειται να κάνει τίποτε άλλο παρά να σφραγίσει όσα μεγάλα λάθη έγιναν ώς τώρα. Αν βέβαια αντέξει πάνω από μερικούς μήνες. Μια Ενωμένη Προοδευτική Παράταξη είναι πολύ δύσκολο να ξαναγίνει ενωμένη. Οπως σε εκείνα τα ιστορικά χρόνια της Εθνικής Αντίστασης. Πολλές και άξιες προσωπικότητες υπάρχουν. Μοναδικό εμπόδιο, οι αμετακίνητες «προσωπικές» θέσεις τους. Και οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα είναι μία από τα ίδια. Δυστυχώς…

Τι κάνουμε λοιπόν; Η ζωή που θα βγάλει από τα σπλάχνα της κάποιες νέες, άφθαρτες δυνάμεις, όπως συμβαίνει πολλές φορές, θα αργήσει πολύ. Ως τότε κάποια μεσοβέζικη λύση θα υπάρξει, ερήμην του ελληνικού λαού. Οπως υπήρξε μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο με τον Σοφούλη και τον Πλαστήρα, μετά τη δικτατορία με τον Καραμανλή και μετά την οικονομική κρίση με κάποιους «υπαλλήλους» του ΔΝΤ. Ως τότε θα πρέπει να μείνουμε μακριά από τον πανικό που συνειδητά κάποιοι καλλιεργούν με τη συνειδητή παραπληροφόρηση των ΜΜΕ.

Μόνον οι σωστά ενημερωμένοι Ελληνες πολίτες και η μεθοδικά (και όχι μόνον παρορμητικά) αγωνιζόμενη νεολαία στην πρώτη γραμμή, μπορούν να χτίσουν μια νέα, καλύτερη πραγματικότητα. Βέβαια, θα χρειαστούν κάποια χρόνια. Δεν πειράζει όμως. Δεν θα είναι ούτε 400 για να ’ρθει το 1821, ούτε 7 για να φύγει η δικτατορία.

Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι οι τότε «προστάτες» μας είναι σχεδόν οι ίδιοι και τώρα. Και οι τότε «κυβερνήτες» μας, οι περισσότεροι, είναι σχεδόν οι ίδιοι και τώρα. Και να αποφύγουμε το μέγιστο λάθος όλων μας, να χτυπάμε χρόνια τώρα μόνο τους εικονικούς «κυβερνήτες» μας και καθόλου τους «πραγματικούς». Εξω από τα σύνορά μας.

Από νέους ενημερωμένους και αποφασισμένους ανεξάρτητους πολίτες θα εξαρτηθεί και ο χρόνος και το αποτέλεσμα των αγώνων τους. Για μια καλύτερη πατρίδα και για έναν καλύτερο κόσμο. Μελετώντας την Ιστορία έχουμε διαπιστώσει πια ότι οι μεγάλες αλλαγές έγιναν από αποφασισμένους λαούς και από ασυμβίβαστους ηγέτες, χωρίς καμιά εξουσία οι περισσότεροι. Ενώ και οι περισσότερες κυβερνήσεις ποτέ δεν άλλαξαν τον κόσμο. Απλώς διαχειρίστηκαν, καλώς ή κακώς, την εξουσία υπηρετώντας την «τέχνη» του εφικτού μόνο. Οπως ακριβώς έγινε, γίνεται και θα γίνεται, αιώνες τώρα στην παγκόσμια Ιστορία.