Πάντα η τροφή δίπλα της…

Είχε πάντα το βαζάκι με τη μερέντα στο κομοδίνο δίπλα της. Το κουταλάκι, προσεκτικά γλειμμένο και τοποθετημένο πάνω στο άσπρο καπάκι της μερέντας, μαζί με τη διαρκή αναρώτησή της «Πειράζει που είναι εκτός ψυγείου; Θα αλλοιωθεί η σοκολάτα;», ήταν πάγιες συνήθειες. Ηταν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς της η λιωμένη σοκολάτα, έτσι έκανε το χέρι της και με μια κίνηση άναβε το λαμπατέρ ή έπιανε το βιβλίο της, το ποτήρι με το νερό ή ανά πάσα στιγμή τη μερέντα.

Ηταν σαν το χάπι, η ευκολία τού «άμεσα στο στόμα».

Δεν ντρεπόταν πια τον άντρα της, ο οποίος έβλεπε τη μερέντα εκεί, μετά από τόσα χρόνια, και τα πρώτα χαμογελαστά βλέμματά του για το πόσο χαριτωμένο το έβρισκε αυτό αντικαταστάθηκαν στη συνέχεια με απαξιωτικά βλέμματα που έλεγαν «τι να σου πω, έτσι όπως έγινες… δεν λέω τίποτα».

Η αλήθεια είναι πως αυτή η απαξίωση που της έδειχνε όταν την έβλεπε να τρώει ήταν το μόνο συναίσθημα που προσλάμβανε από αυτόν, γιατί όλο τον υπόλοιπο καιρό ζούσαν σαν ξένοι.

Την πόναγε αυτή η κατάσταση… αλλά με το πέρασμα του χρόνου αυτή η παγωμένη κατάσταση μεταξύ τους δημιούργησε μια καινούργια ρουτίνα, την εποχή των παγετώνων, όπως χαρακτηριστικά έλεγε με χιουμοριστική διάθεση. Αυτό το ψιθύριζε από μέσα της· έκανε πικρό χιούμορ με τον εαυτό της…

Σιγά σιγά τα ενδιαφέροντά της, ενώ αρχικά ήταν τα ρούχα, τα καλλυντικά –το κόκκινο κραγιόν ήταν η αδυναμία της–, οι μπότες και τα μικρά τσαντάκια, άλλαξαν και αντικαταστάθηκαν από συνταγές μαγειρικής, προσφορές απορρυπαντικών και προϊόντων δύο σε ένα σε συμφέρουσες τιμές, καθώς και από την εύρεση των πιο φρέσκων φρούτων και λαχανικών.

Η τηλεόραση, παρέα της μόνιμη, οι μάγειρες της οθόνης, φίλοι πια κολλητοί, τους παρακολουθούσε και κατόρθωνε να προσαρμόζει το πρόγραμμα της μέρας της έτσι ώστε ούτε να χάνει τέτοιου είδους εκπομπές μαγειρικής, αλλά και να προλαβαίνει να εφαρμόζει τις συνταγές που πρότειναν.

Mαμαδίστικες λιχουδιές

Η λαχτάρα της και ο ενθουσιασμός της πλέον πυροδοτούνταν μόνο όταν είχε να μαγειρέψει φαγητά που είχε παραγγείλει ο γιος της, ο οποίος σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη όπου του έστελνε με το ΚΤΕΛ μαμαδίστικες λιχουδιές σε πακέτα.

Η αγαπημένη της φίλη ζούσε στην Αμερική, εκεί παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, τώρα με τις βιντεοκλήσεις συνέχιζαν να κρατούν μια επαφή μεταξύ τους, αλλά τι να πρωτοπείς με τόση απόσταση αν δεν είσαι παρούσα στην καθημερινότητα του άλλου… Οσον αφορά τις άλλες δύο φίλες, η μία ήταν και γειτόνισσα κι έπιναν κάνα καφέ, ενώ με τη δεύτερη φίλη, από τότε που γέννησαν κι έμπλεξαν με το μεγάλωμα των παιδιών τους, σχεδόν χάθηκαν και περιορίζονταν σε τηλεφωνικές κλήσεις, λες και ζούσαν σε άλλη ήπειρο, παρότι έμεναν στην ίδια πόλη. Και με τις τρεις πάντως μιλούσε για δίαιτες, επειδή όλο και κάποια θα έβρισκε μια δίαιτα από κανένα περιοδικό που της φαινόταν εύκολη και έτσι την ξεκινούσαν και την τηρούσαν ομαδικά.

Ωστόσο σύντομα όλο και κάποια θα τη χάλαγε, οπότε και σταματούσαν, η μία μετά την άλλη, την προσπάθεια αδυνατίσματος. Μα και όποια ιδιωτική προσπάθεια αδυνατίσματος κι αν ξεκινούσε, με κάθε εκνευρισμό ή πλήξη που αισθανόταν μέσα στη μέρα της, η μερέντα πάντα ήταν εκεί, τη συντρόφευε, τη βοηθούσε να ξεπεράσει τα δύσκολα, την έκανε ευτυχισμένη έστω και για ένα λεπτό. Παρέμενε «χοντρή», έτσι αποκαλούσε τον εαυτό της, αυτό έβλεπε και στα μάτια του άντρα της και παράλληλα, όσο κι αν έψαχνε, δεν έβρισκε κίνητρο να γίνει πιο αδύνατη.

Να όμως που εκείνο το πρωινό θα άρχιζε μια δίαιτα αδυνατίσματος πηγαίνοντας κόντρα σε όλα τα καθιερωμένα που ήξερε για το πώς ξεκινά μια τέτοια διαδικασία. Τηλεφώνησε κι έκλεισε ραντεβού στο κομμωτήριο να φροντίσει τα μαλλιά της και να βάψει τα νύχια της. «Χοντρή ξεχοντρή», θα είχε ωραία νύχια και μαλλιά. Γύρισε σπίτι κι έκοψε άσπρο και μετά κόκκινο λάχανο, έβαλε λίγο λάδι και λεμόνι, πρόσθεσε ένα κομμάτι κοκκινιστό κρέας που είχε ψήσει, μια χούφτα μακαρόνια, έτριψε λίγο ντάκο και λίγη φέτα τυρί και τα ανακάτεψε όλα μαζί.

Είχε καταφέρει να φτιάξει μια σαλάτα με όλα αυτά, ήταν νόστιμα και τα έφαγε. Την άλλη μέρα σε μια παρόμοια σαλάτα έβαλε φακές και τυρί φέτα, ντάκο και λίγες ελίτσες. Ηταν κι αυτή νόστιμη, οπότε τηλεφώνησε κι έκλεισε ραντεβού να κάνει πεντικιούρ. Πήγε μέχρι εκεί με τα πόδια. Μερέντα έτρωγε μόνο κάθε βράδυ. Χωρίς να το κάνει επίτηδες, αντικατέστησε τη μερέντα με τις χαρές που ένιωθε από τις μικροπεριποιήσεις που πρόσφερε στον εαυτό της. Επί τρία πρωινά πήγε στην οδό Ερμού και παρότι δεν αγόρασε τίποτα, γύρισε τις βιτρίνες πάνω-κάτω αυξάνοντας το περπάτημα χωρίς να το καταλάβει.

Συνεχίζοντας να φτιάχνει νόστιμα γεύματα και συνοδεύοντας με τη μεγάλη σαλάτα το καθημερινό φαγητό που μαγείρευε, αυτόματα μείωσε τις ποσότητες που κατανάλωνε, αισθάνθηκε το σώμα της να ξεπρήζεται, η ίδια απέκτησε μια πιο ανάλαφρη διάθεση, με αποτέλεσμα να αυξήσει το περπάτημα και να μην έχει ανάγκη πλέον τα τσιμπολογήματα. Ολα αυτά τα έκανε φυσικά, χωρίς να ζορίζεται. Ηταν λίγο πιο χαρούμενη.

Αποφάσισε να μιλήσει στον άντρα της…

Θα είχε τη «βοήθεια» της μερέντας, της πιο πιστής φιλενάδας της. Προς το παρόν.

Βότανα κατά της ναυτίας

Γαρίφαλο: Χρησιμοποιείται στην Κίνα από το 226 π.Χ., ενώ ήταν γνωστό και στην αρχαία Αίγυπτο. Το γαριφαλέλαιο που περιέχεται στο φυτό έχει την ιδιότητα να αναστέλλει τη ναυτία. Οι κανόνες της πρακτικής ιατρικής λένε ότι σε περιπτώσεις εμετού ή ναυτίας θα πρέπει να καταναλώνονται μερικές σταγόνες γαριφαλέλαιου διαλυμένου σε νερό.

Κετραρία: Κατά της ναυτίας και του εμετού συνιστάται από τους βοτανολόγους η κετραρία, μια λειχήνα που συναντάται σε ολόκληρη την Ευρώπη, τη Βόρεια Ασία, τη Βόρεια Αμερική και τις αρκτικές περιοχές.

Εισήχθη ως φαρμακευτικό/αντιβιοτικό φυτό στην Ευρώπη κατά τον 18ο αιώνα, όμως χρησιμοποιούνταν από τους Λάπωνες από πολύ παλιότερα.

Κολοκυθιά: Η ομοιοπαθητική χρησιμοποιεί τον καρπό της κολοκυθιάς εναντίον της ναυτίας που προκαλεί η θάλασσα. Παράλληλα αποτελεί πλούσια πηγή αλάτων για τον οργανισμό. Τα πράσινα κολοκυθάκια θεωρούνται, άλλωστε, μαλακτικά του στομαχιού. Η κουκουρβιτασίνη που περιέχεται στα κολοκυθάκια έχει αντιοξειδωτική δράση.*

*Οι πληροφορίες είναι από την ιστοσελίδα «Εναλλακτική Δράση».