Το πιο δύσκολο σε μια θεραπεία αδυνατίσματος είναι όταν καλείσαι να ακούς διαρκώς και ακατάπαυστα από τον άνθρωπο που προσπαθεί να χάσει βάρος το «δεν έκανα τίποτα, όλο βλακείες έτρωγα, χάλια τα έκανα, δεν καταφέρνω τίποτα».
Και ξανά και ξανά σε επανάληψη οι ίδιες φράσεις, σε αυξανόμενο θυμό με καταιγιστικές απορρίψεις εαυτού, με ατελείωτες επικρίσεις και απαξιώσεις, σαν να βρίζει κανείς τον απαράδεκτο άνθρωπο που «κουβαλά» μέσα του ο οποίος βγαίνει και τρώει ό,τι «του καπνίσει» και δεν έχει κανέναν έλεγχο.
Σαν να προσπαθεί, με τις φωνές, να θέλει να τον ελέγχει.
Εχω εξηγήσει πολλές φορές πόσο άσκοπο είναι να μαλώνει κανείς τον εαυτό του για κάτι που δεν επιλέγει να κάνει. Η πολυφαγία είναι ανεξέλεγκτη κατάσταση. Ανεπίλεκτη και ανεπιθύμητη πράξη. Ολοι όσοι ολισθαίνουν σε υπερφαγία γνωρίζουν ότι κάνουν «λάθος», ότι δεν τους κάνει καλό το αποτέλεσμα που θα έχουν (παχαίνει το σώμα), ωστόσο κανένας δεν μπορεί να σταματήσει την υπερφαγία.
Ξεκινά σαν «ιδέα» που εισέρχεται στο μυαλό, παίρνει το σχήμα της τροφής και σαρώνει τα πάντα…
Σαρώνει: αντιστάσεις, βούληση, θέληση, λογική, υγεία, εικόνα σώματος, υποσχέσεις και μανιωδώς κανείς γεμίζει τροφή.
Η πολυφαγία πάντα νικά. Είναι κανόνας.
Οσους κανόνες κι αν της βάλεις, όσες απαγορεύσεις κι αν της επιβάλεις, η πολυφαγία πάντα είναι η πιο ισχυρή.
Οσο πιο γρήγορα το αντιληφθεί κανείς αυτό τόσο πιο γρήγορα θα βοηθηθεί. H Γιάννα δεν έπαυε να κατηγορεί τον εαυτό της. Εκείνη κατηγορούσε κι εγώ την άκουγα. Κάθε εβδομάδα η ίδια δουλειά, εκείνη αυτοκαταδικαζόταν, εγώ την υπερασπιζόμουν, εκείνη έβρισκε παντού λάθη και ελαττώματα στις διατροφικές της συμπεριφορές, ενώ εγώ όλο και της έβρισκα ελαφρυντικά.
«Κι έφαγα ξανά γλυκά», έλεγε, «χάλασα το πρόγραμμα και μετά δεν είχε νόημα κι έφαγα κι άλλα γλυκά αλλά και ψωμί με τυρί. Με νευριάζει που δεν κρατιέμαι, μπορούσα να το κάνω καλύτερα το πρόγραμμα, δεν καταλαβαίνω γιατί συνεχίζω τη διατροφή, αφού δεν πετυχαίνω τίποτα»…
Τα λόγια της, όσο κι αν με στεναχωρούσαν ‒ένιωθα τη στεναχώρια της‒, ήξερα πως ήταν ένας λαβύρινθος με αδιέξοδη έκβαση. Ηταν επίμονη και αυτομαστιγωνόταν, έτσι σπαταλούσε τον περισσότερο χρόνο της συνάντησής μας, ήμουν κι εγώ επίμονη στην υπεράσπισή της, αν και έμοιαζα σαν να σπαταλούσα τα λόγια μου. Υπερασπιζόμουν τις πολυφαγίες της
Ηξερα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα παραπάνω παρά να περιμένω να καταλάβει αυτό που της είχα προτείνει: «Μπορείς να λειτουργήσεις κι αλλιώς, χωρίς να εχθρεύεσαι έτσι τον εαυτό σου. Στάσου να δεις ότι αυτό “που σε πιάνει” και τρως δεν μπορείς να το σταματήσεις, είναι πέρα από τις δυνάμεις σου. Πώς λοιπόν πιστεύεις ότι φέρεις ευθύνη για κάτι που δεν το διαλέγεις, ούτε επιθυμείς να συμβαίνει;».
Η αλήθεια είναι πως κάποιος είναι σαν να παίζει με τα όρια της λογικής του όταν χρειάζεται με λογικά κριτήρια να καταλάβει τις βουλιμίες του, δηλαδή ότι τα υπερφαγικά του επεισόδια σχετίζονται με αυτά που νιώθει και όχι με αυτά που σκέφτεται ή εκλογικεύει. Του είναι ακατανόητο να δικαιολογήσει μια πράξη του «που δεν επιλέγει», άρα πώς την πράττει; Σαν να κινείται στην γκρίζα ζώνη του παραλόγου…
Κι όμως, αν κάποιος καταφέρει να το εξετάσει με μια διαφορετική ματιά από αυτήν που έχει, θα διακρίνει πως οι υπερφαγίες του είναι σύμμαχοί του και όχι εχθροί του, αφού είναι ίσως το μοναδικό μέσο έκφρασής του και αποσυμφόρησής του. Δεν καταπολεμάς τον μόνο τρόπο αποφόρτισης που διαθέτεις.
Εβλεπα ότι η Γιάννα είχε αρκετό δρόμο να διασχίσει μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι οι υπερφαγίες της ήταν προς το παρόν οι «ανάγκες της», και η αυστηρή αυτοκριτική απέναντί της ίσως ήταν η μοναδική της άμυνα, γιατί δεν ήξερε έναν άλλο τρόπο να θέτει όρια και να προστατεύει τον εαυτό της
Eχινάκεια
Οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν εχινάκεια πολλούς αιώνες πριν την ανακαλύψουν οι Eυρωπαίοι, για να θεραπεύουν πολλά προβλήματα, από μολύνσεις μέχρι δαγκώματα φιδιών. Aπό τον 19ο αιώνα η χρήση της διαδίδεται στην Ευρώπη και αρχίζει η καταγραφή της δράσης του.
Το 1938, Γερμανοί επιστήμονες ασχολήθηκαν σοβαρά με την εχινάκεια και σήμερα πλέον χρησιμοποιείται ευρύτατα για την ενίσχυση της άμυνας και την αντιμετώπιση των λοιμώξεων του αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος.
Tο γένος εχινάκεια (echinacea) αποτελείται από 9 είδη, από τα οποία μόνο τρία (Echinacea purpurea, Echinacea angustifolia, Echinacea pallida) χρησιμοποιούνται για φαρμακευτικούς σκοπούς. Mερικές από τις χημικές ουσίες που περιέχει και στις οποίες οφείλονται οι ιδιαίτερες ιδιότητές της είναι οι πολυσακχαρίτες, τα φλαβονοειδή, τα αιθέρια έλαια, τα αλκαμίδια και το καφεϊκό οξύ.
Tο ενδιαφέρον είναι ότι η συγκέντρωσή τους διαφέρει ανάλογα με το μέρος του φυτού που χρησιμοποιείται. Διαφορές, ωστόσο, υπάρχουν και ανάμεσα στα 3 είδη, γι’ αυτό και οι ιδιότητες που παρουσιάζουν τα διάφορα σκευάσματα δεν είναι ίδιες.
Η Echinacea θα μπορούσε να είναι χρήσιμη στις παρακάτω περιπτώσεις:
στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος και στην προφύλαξη από το κοινό κρυολόγημα, στην προφύλαξη από λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και στη μείωση της σοβαρότητας και της διάρκειας των λοιμώξεων του άνω αναπνευστικού συστήματος, ως βοηθητικό μέσο στην αντιμετώπιση ιογενών και βακτηριακών μολύνσεων, ως βοηθητικό μέσο στη μείωση της επανεμφάνισης μολύνσεων candida albicans.
Ο Ελβετός Dr. H.C.A. Vogel, διάσημος για τη συμβολή του στις έρευνες για τη θεραπευτική χρήση των βοτάνων όλου του κόσμου, στο βιβλίο του «The Nature Doctor», σημειώνει ότι η Echinacea ενεργοποιεί και ενδυναμώνει ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα και βελτιώνει την άμυνα του οργανισμού συνολικά.
Οι πληροφορίες είναι από την ιστοσελίδα «Εναλλακτική Δράση».
