Το «κέντρο» είναι το σημείο ή το μέρος που βρίσκεται στο μέσον ενός χώρου ή ενός πράγματος, είναι επίσης ο χώρος όπου μαζευόμαστε, συναθροιζόμαστε για αναψυχή ή ψυχαγωγία, όπως το κέντρο διασκέδασης. Στη Φυσική, κέντρο είναι το σημείο που κείται σε ίση απόσταση από όλα τα σημεία της περιφέρειας κύκλου, ή της επιφάνειας σφαίρας: π.χ το κέντρο του κύκλου ή της Γης.
Επίσης, το κέντρο βάρους είναι το νοητό σημείο ενός σώματος, όπου συγκεντρώνεται ολόκληρο το βάρος του, ενώ μεταφορικά «κέντρο» είναι κι εκείνο το σημείο όπου εστιάζεται το ενδιαφέρον, ή προσοχή. Ακόμα, κέντρο είναι μέρος πόλης, οικισμού, ή σύνολο κτιρίων, όπου συγκεντρώνονται ή αναπτύσσονται ορισμένες δραστηριότητες, όπως το εμπορικό, διοικητικό, βιομηχανικό ή πνευματικό κέντρο.
Μ’ αυτή την πολύ βολική λέξη, πραγματικά μια λέξη πασπαρτού, ορίζουμε επίσης και την πηγή απ’ όπου προέρχεται κάτι: το «κέντρο λήψης αποφάσεων» είναι μια έκφραση που χρησιμοποιείται πολύ.
Η αρχαία λέξη «κέντρον» παράγεται από το ρήμα «κεντώ», με αρχική σημασία «τσιμπώ, ερεθίζω, κεντρίζω», απ’ όπου προέρχονται κι οι λέξεις «κέντημα», «κοντός» και «κοντάρι». Συνεπώς, το «κέντρον» σήμαινε αρχικά «αιχμή, αγκάθι, κεντρί».
Ο Ευκλείδης χρησιμοποίησε ήδη από τον 3ο π.Χ. αιώνα τη λέξη με τη γεωμετρική της σημασία. Το «κέντρον» πέρασε στις λατινογενείς γλώσσες μέσω του λατινικού «centrum» (αγγλικά και γαλλικά «centre», γερμανικά «zentrum»).
Πολιτικά μιλώντας, το Κέντρο είναι εκείνος ο χώρος «που βρίσκεται μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς και που χαρακτηρίζεται από την απόρριψη ακραίων και την πρόταξη συμβιβαστικών λύσεων», σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Ιστορικά, πρέπει να πούμε πως η Ενωσις Κέντρου ήταν το κόμμα που ίδρυσε ο Γεώργιος Παπανδρέου με τη συμμετοχή του Σοφοκλή Βενιζέλου το 1961.
Κάτω από αυτή την πολιτική ομπρέλα στεγάστηκαν πολιτικοί από την Αριστερά, όπως ο Ηλίας Τσιριμώκος, έως την αντικαραμανλική Δεξιά, όπως ο Στέφανος Στεφανόπουλος, κάτι που έγινε εφικτό επειδή την ομπρέλα κρατούσε ο χαρισματικός «Γέρος της Δημοκρατίας».
Η Ενωσις Κέντρου ήρθε στην κυβέρνηση το 1963, αλλά ανετράπη δυο χρόνια μετά από το Παλάτι με τη γνωστή «Αποστασία» κάποιων βουλευτών της, μεταξύ των οποίων ήταν ασφαλώς και ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Βέβαια, ο λόγος όλης αυτής της κουβέντας περί κέντρου είναι η πρόσφατη επαναδραστηριοποίηση του Γιώργου Παπανδρέου, η δυναμική, όσο και απρόβλεπτη επανεμφάνιση του βουλευτή Αχαΐας και πρώην πρωθυπουργού στην πολιτική σκηνή, με την πρωτοβουλία που πήρε στο Κίνημα Αλλαγής.
Το οποίο, όπως και το «μητρικό» κόμμα από το οποίο προήλθε, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, κινούνται, ως σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Σίγουρα το ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι μια σκιά του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ.
Είναι μια συρρικνωμένη, πολιτικώς εφικτή σύγχρονη έκδοση του ιστορικού Κινήματος, αλλά με διαφορετικό ΑΦΜ, ώστε αι αμαρτίαι των πράσινων γονέων να μην παιδεύουσι τα πρασινο-κοκκινο-μπλε πολιτικά τέκνα, που αδυνατούν βέβαια να αποπληρώσουν τα 254εκατομμυρία ευρώ, με τα οποία παραμένει χρεωμένο το ΠΑΣΟΚ στις τράπεζες…
Ακόμα κι έτσι όμως, το ΚΙΝ.ΑΛΛ., όσο αποδυναμωμένο κι αν είναι, όσο και αν σπαράσσεται από εσωτερικές έριδες, όσο κι αν είναι θέατρο (ή μάλλον θεατράκι…) συγκρούσεων μεταξύ διαφόρων αρχηγών ή αρχηγίσκων με φιλοδοξίες αντιστρόφως ανάλογες με το πολιτικό τους ανάστημα, δεν παύει να είναι το τρίτο κόμμα στην Βουλή (με 8,10% των ψήφων στις εκλογές του 2019) και ως εκ τούτου το μήλον της έριδος μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ, που διεκδικούν ο καθένας για τον εαυτό του τη μεγαλύτερη μπουκιά από αυτό το ορεκτικό κεντρώο φρούτο…
Από αυτή την άποψη, το σημερινό Κέντρο, το ΚΙΝ.ΑΛΛ., ανταποκρίνεται στην αρχική, κυριολεκτική νοηματική υπόσταση της λέξης: είναι πράγματι μια αιχμή, ένα αγκάθι, ένα κεντρί, ένας παράγων σύγκρουσης και αντιπαράθεσης για τα δύο μεγάλα κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση.
Ιστορικά και ιδεολογικά, ως Κεντροαριστερό, μάλλον προς τον ΣΥΡΙΖΑ ρέπει, ή οφείλει να ρέπει, αλλά το να είσαι στο Κέντρο, στη μέση του πολιτικού φάσματος σημαίνει πως μάλλον εύκολα μετακινείσαι από τα αριστερά στα δεξιά, συνήθως, και σπανίως το αντίστροφο. Δεν είναι λίγα τα σχετικά παραδείγματα πολιτικών: ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο κ. Τάκης Θεοδωρικάκος, που από την ΚΝΕ ορμώμενος, διολίσθησε προς τα δεξιά, από τον ΣΥΝ στο ΠΑΣΟΚ, για να σταδιοδρομήσει τελικά στη Νέα Δημοκρατία, ή ο γνωστός και μη εξαιρετέος Θόδωρος Τσουκάτος, ναι, αυτός ο μεγαλοπασόκος που ενθυλάκωσε ένα ζεστό εκατομμύριο μάρκα, που ήταν αρχικά στο Επαναστατικό Κομουνιστικό Κίνημα Ελλάδας, πριν δει το φως το αληθινό στο ΠΑΣΟΚ…
Κάποιοι υποστηρίζουν πως αυτή η μεγάλη ευελιξία των Κεντρώων, να μεταπηδούν από το ένα μετερίζι στο απέναντί του, από τη μία όχθη του ποταμού στην άλλη, δεν έχει και τόσο να κάνει με τις κεντρώες αρετές της μετριοπάθειας και της διαλλακτικότητας, όσο με το στυγνό πολιτικό συμφέρον – το να είσαι πολιτικός παντός καιρού αποδίδει…
Τέλος πάντων, τα δυο μεγάλα κόμματα, στα δεξιά και στ’ αριστερά του πολιτικού φάσματος, προσεγγίζουν το Κέντρο, όπως εκπροσωπείται σήμερα από το ΚΙΝ.ΑΛΛ., μετά μεγίστης προσοχής. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν», είχε πει ο Ιησούς, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, στον τότε διώκτη των χριστιανών Σαούλ, που σημαίνει «είναι οδυνηρό να κλοτσάς πάνω σε καρφιά».
Ετσι, διά του κεντροαριστερού Κινήματος Αλλαγής, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο άνθρωπος που έβαλε την Ελλάδα στα Μνημόνια, ο άνθρωπος που επανεφηύρε τη Δημοκρατία (τον Ιούλιο του 2014 στο 15ο «Συμπόσιο της Σύμης» στις Σπέτσες), βγαίνει από την πολιτική κατάψυξη και ξαναμπαίνει στον πολιτικό χάρτη, αποδεικνύοντας πως το Κέντρο είναι η πιο βολική πολιτική θέση, όταν δηλαδή, όπως λέει ο Πολωνός συγγραφέας Αντρέι Μαζέφσκι, «θέλεις να πείσεις τους ανθρώπους να πληρώσουν γι’ αυτά που τους κλέψανε».
