Τα αιωνόβια δέντρα που καίγονται δεν ξαναγεννιούνται, μου είπε ο Γιάννης δείχνοντάς μου τη φωτογραφία που κατέγραφε την υπεραιωνόβια ελιά που κάηκε ‒όπως και όλα τους τα λιόδεντρα, διακόσιες ρίζες‒ στις πρόσφατες πυρκαγιές.
Μαζί με τον κορμό της κάηκαν ένας αιώνας πολιτισμού, κοινωνικής και αγροτικής ζωής του χωριού, των ανθρώπων του. Η ελιά, όπως και κάθε τι που ζει και αναπνέει σε αυτόν τον πλανήτη, είναι φορέας ζωής και στο DNA τους υπάρχουν όλα τα στοιχεία του κόσμου τους ‒ από το αγριοράδικο και τη μαργαρίτα μέχρι τις μέλισσες, τα θυμάρια, τις τριανταφυλλιές, το ποτάμι, τα πλατάνια, το απλό πετραδάκι, ό,τι έχει ο κάθε τόπος, είναι καταγεγραμμένο στο σώμα τους όπως και στο δικό μας. Συμβιώνουμε και αλληλεπιδρούμε.
Αυτή είναι μια υπεραιωνόβια ελιά από το χωριό Λιβαδάκι (παλιά Τσιάρεσι) της Αρκαδίας. Οι άνθρωποί της, που από τους καρπούς της ανάστησαν την οικογένειά τους, έκλαψαν για τα λιόδεντρα που έχασαν στη φωτιά και όχι για το σπίτι τους που κάηκε. Μαζί με τα λιόδεντρά τους κάηκαν οι μνήμες τους και το βιος τους όλο. Το πένθος τους είναι για τη ζωή που χάθηκε και δεν θα ξαναγίνει.
