Ηταν 23 Ιουλίου του 1996 όταν η Αλίκη μάς αποχαιρετούσε για πάντα. Η Τζένη μάς είχε αποχαιρετήσει 4 χρόνια παρά τρεις μέρες πιο νωρίς, στις 26 Ιουλίου του 1992. Η Αλίκη -θυμάμαι- είχε γίνει χάλια με τον χαμό της Τζένης. Πέρα από τους ανταγωνισμούς, πέρα από τις μικροκακιούλες και τα κουτσομπολιά, η Αλίκη με την Τζένη τερμάτισαν συγχρόνως και παράλληλα για πάνω από 35 χρόνια και, παρόλο που μπορεί να μην είχαν την ίδια δυναμική όσον αφορά την εμπορικότητα, είχαν ανάγκη η μία την άλλη όσο η κορόνα τα γράμματα όσο το 2 έχει ανάγκη το 1, αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.
Και όταν έφυγε η Τζένη, η Αλίκη είναι αλήθεια πως φοβήθηκε, άλλο αν δεν το έδειξε δημοσίως, γιατί ήξερε ή μάλλον διαισθανόταν πως αυτό το παράλληλο, το συγχρόνως, το απέναντι η μία με την άλλη που συνέχεια συναντιόταν, μπορεί να έφτανε και μέχρι τον θάνατο -όπως και έφτασε…
Φέτος κλείνουν 25 χρόνια από το οριστικό πέρασμα της Αλίκης στην αθανασία. Είναι παράξενο όσο και μοναδικό το γεγονός πως 25 χρόνια μετά η Αλίκη δεν είναι ένα πρόσωπο του παρελθόντος με το οποίο μιλάμε με νοσταλγία και αναφερόμαστε σε αυτό σε μια διάσταση ρετρό, όπως για όλους τους άλλους σημαντικούς ή λιγότερο σημαντικούς που έχουν φύγει όλα αυτά τα χρόνια. Η Αλίκη, όσον αφορά την εμπορικότητα και το ενδιαφέρον του κόσμου για αυτή εξακολουθεί να «πουλάει» όσο «πουλούσε» και πριν φύγει. Κάθε εξώφυλλό της, κάθε σπάνια ή χαμένη φωτογραφία της, κάθε είδηση που δεν ήταν γνωστή για τη ζωή της πουλάει όσο πουλούσε και πριν φύγει και δεν πουλάει σαν ένα πρόσωπο του παρελθόντος αλλά σαν να ζει ανάμεσά μας. Απίστευτο και όμως αληθινό. Ακόμα και η αμφισβήτηση που έζησε όσο ζούσε ισχύει γι’ αυτή, λες και δεν έφυγε ποτέ, λες και πήγε ένα ταξίδι…
Η Αλίκη που για όσους τη γνώρισαν από κοντά, ξέρουν πως στη ζωή της δεν είχε καμία σχέση με αυτό που μάγεψε τον κόσμο σ’ αυτή τη χώρα για πάνω από 35 χρόνια…
Γι’ αυτό σ’ αυτή την επέτειο θέλω να γράψω γι’ αυτούς τους βίους παράλληλους της Αλίκης με την Τζένη γι’ αυτά τα δύο κορίτσια που μάγεψαν και δίχασαν έναν λαό και που άφησαν ως κληρονομιά σειρά από ταινίες, για να μπορούμε και σήμερα ακόμα να κρίνουμε, ίσως και να διατηρούμε αυτόν τον… «διχασμό».
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε ως Αλίκη Βουγιουκλάκη και αρνήθηκε να αλλάξει το όνομά της σ’ αυτούς που της το πρότειναν στις αρχές της καριέρας της, λέγοντας μάλιστα στον σκηνοθέτη Ντίνο Δημόπουλο, με αρκετό θράσος για την ηλικία της «γιατί, μήπως το Κοτοπούλη είναι καλύτερο;». Η Τζένη Καρέζη γεννήθηκε ως Ευγενία Καρπούζη. Είχαν και οι δύο δύσκολες παιδικές και νεανικές ηλικίες, οι γονείς της Τζένης ήταν χωρισμένοι, η Αλίκη είχε χάσει τον πατέρα της πολύ μικρή, γιατί τον σκότωσαν στην Κατοχή. Ηταν από αστικά σπίτια και οι δύο -και μάλιστα η Αλίκη από την πλευρά της μητέρας της προερχόταν από το γένος του παλιού πρωθυπουργού Κουμουνδούρου. Μπήκαν και οι δύο στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και από εκεί και πέρα όλα ανήκουν στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου ή μάλλον, πιο σωστά, στη μυθολογία του…
Εζησαν δυο παράλληλες ζωές, αλλά τόσο ίδιες, σαν τις δυο όψεις ενός νομίσματος, που η μία συμπληρώνει την άλλη. Κάποια στιγμή, ίσως και μέχρι σήμερα, η Ελλάδα είχε χωριστεί σε Βουγιουκλακικούς και Καρεζικούς. Θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτές οι δυο γυναίκες χώρισαν τον κόσμο στα δύο, στους από ‘δω και στους από ‘κει, από τον απλό κόσμο μέχρι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του νεοελληνικού πολιτισμού. Ας παρακολουθήσουμε τηλεγραφικά αυτή την παράλληλη ζωή και πορεία…
Η Αλίκη -απ’ ό,τι λένε στη σχολή- είχε έναν σύντομο αλλά φλογερό δεσμό με τον σκηνοθέτη Αλέξη Σολομό, η Τζένη με τον συγγραφέα Αγγελο Τερζάκη…
Η Τζένη ξεκίνησε την καριέρα της ως πρωταγωνίστρια στο σινεμά, στη Φίνος Φιλμ, με το «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» του Σακελλάριου, το 1955. Η ταινία που καθιέρωσε την Αλίκη ως εθνική σταρ ήταν «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» του Σακελλάριου, το 1959, από τη Φίνος Φιλμ…
Ο Αλέκος Σακελλάριος, αν και καθιέρωσε την Τζένη, «κόλλησε» περισσότερο με την Αλίκη, στην οποία πρόσφερε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της στο θέατρο και το σινεμά («Χτυποκάρδια στα θρανία», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» κ.ά.). Η Τζένη γνώρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της με το συγγραφικό ντουέτο Κώστα Πρετεντέρη – Ασημάκη Γιαλαμά, που δεν έγραψαν ποτέ για την Αλίκη («Δεσποινίς διευθυντής», «Τζένη-Τζένη» κ.ά.).
Ο Μάνος Χατζιδάκις, αν και έγραψε και για την Τζένη, λάτρευε και συνεργάστηκε περισσότερο με την Αλίκη. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει για τον Μίκη Θεοδωράκη…
Αν προσέξει κανείς, ποτέ η Αλίκη και η Τζένη δεν συνυπήρξαν μέσα σε στούντιο της Φίνος Φιλμ. Οταν έφευγε η μία, ερχόταν η άλλη και το αντίστροφο…
Η Αλίκη γνώρισε μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στο σινεμά απ’ ό,τι στο θέατρο και η Τζένη το ακριβώς αντίθετο…
Ο Αλέκος Σακελλάριος είχε πει γι’ αυτές: «Η Αλίκη είναι μια έξυπνη κοπέλα που κάνει την κουτή και η Τζένη μια κουτή που κάνει την έξυπνη…» -αν και η φράση μάλλον αδικεί την Τζένη Καρέζη…
Εκαναν και οι δύο από δύο γάμους, η Αλίκη με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τον Γιώργο Ηλιάδη και η Τζένη με τον Ζάχο Χατζηφωτίου και τον Κώστα Καζάκο, γέννησαν δε τα παιδιά τους με λίγες μέρες διαφορά, το 1969, τον Γιάννη και τον Κωνσταντίνο…
Η Αλίκη ξεκίνησε τη θιασαρχική της πορεία τον Οκτώβριο του 1962, στο Rex, με το «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», με τον Μάνο Χατζιδάκι, αλλά πριν από τα Χριστούγεννα το κατέβασε και θριάμβευσε με το «Χτυποκάρδια στα θρανία» του Σακελλάριου. Η Τζένη ξεκίνησε τον Οκτώβριο του ’63 στο Rex με τον Θεοδωράκη και τη «Γειτονιά των αγγέλων», αλλά λίγο μετά το κατέβασε και θριάμβευσε με το «Δεσποινίς διευθυντής» των Γιαλαμά – Πρετεντέρη.
Και οι δύο πέρασαν ως πρωταγωνίστριες από τα χέρια του Κώστα Μουσούρη…
Η Τζένη Καρέζη είχε ως πρότυπο, μετά δε και τη συνεργασία της μαζί της, την Κατίνα Παξινού. Με την Αλίκη συνέβαινε το ίδιο με την Κυρία Κατερίνα…
Και οι δύο στο ξεκίνημα της καριέρας τους είχαν πολύ σημαντικό βοηθό και σύντροφο δύο διανοούμενους, η Αλίκη τον Μάριο Πλωρίτη και η Τζένη τον Ιάκωβο Καμπανέλλη…
Και οι δύο συνεργάστηκαν στο σινεμά με μεγάλη επιτυχία και έλεγαν τα καλύτερα λόγια για τον Νίκο Φώσκολο…
Και οι δύο τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους στο σινεμά τις έκαναν με σκηνοθέτη τον Ντίνο Δημόπουλο -ο Δημόπουλος όμως αγαπούσε περισσότερο την Καρέζη…
Η Τζένη Καρέζη ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη και μάλιστα στον χώρο της Αριστεράς, ειδικά μετά τη γνωριμία της με τον Κώστα Καζάκο. Η Αλίκη αυτά τα απέφευγε…
Η Αλίκη ήταν ξανθιά, η Τζένη μελαχρινή -φυσικά η Αλίκη ήταν βαμμένη ξανθιά, πράγμα που την έκανε να λέει χαριτολογώντας «μα γιατί δεν με ενοχλούν τα ανέκδοτα για τις ξανθές; Μήπως γιατί είμαι φυσική μελαχρινή;».
Η Τζένη ήταν κοσμική, ειδικά στα νιάτα της, γλένταγε… Η Αλίκη όχι…
Η Τζένη ήταν από τις πιο καλοντυμένες γυναίκες της εποχής της, η Αλίκη φορούσε αυτό που θα ήθελε να δει το κοινό επάνω της….
Και οι δύο συνεργάστηκαν, μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης, κι όχι πάντα πολύ ήρεμα, με το αντίπαλον δέος στη Φίνος Φιλμ, που ήταν ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης…
Εφυγαν από την ίδια αρρώστια, με τέσσερα χρόνια διαφορά, η Τζένη στις 26 Ιουλίου του 1992 και η Αλίκη στις 23 Ιουλίου του 1996…
Θα μπορούσε να πει κάποιος πως αυτές οι δύο γυναίκες, όσο ίσως κανείς άλλος, σφράγισαν αυτή τη χώρα στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Υπήρχε ανταγωνισμός, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν δύο φίλες, αληθινές και πιστές η μία στην άλλη. Φίλες και σύμμαχοι. Γιατί ήξεραν τι εκφράζει η καθεμία και γιατί ίσως ήξεραν πως αυτό που εξέφραζε η μία είχε ανάγκη το αντίπαλον δέος που εξέφραζε η άλλη.
Τώρα τα χρόνια έχουν περάσει. Εχει μείνει η ανάμνηση σε αυτούς που τις γνώρισαν από κοντά και τις είδαν πάνω στη σκηνή και σε μια σειρά από υπέροχες ταινίες, μια σειρά από ηχογραφήσεις τραγουδιών, μια σειρά από φωτογραφίες για να μας θυμίζουν τι σημαίνει γοητεία, λάμψη, ταλέντο και μαγεία που αιχμαλωτίζει τις καρδιές, το μυαλό και την ψυχή μας…
Αλίκη Βουγιουκλάκη – Τζένη Καρέζη, από το χθες ώς την αιωνιότητα…
