Εχει ειπωθεί ότι τα ναρκωτικά ήταν η εμβληματική μοναξιά του 20ού αιώνα. Στα ναρκωτικά συμπληρώστε φυσικά και την εξάρτηση απ’ το αλκοόλ, τον τζόγο, το φαγητό καθώς και το διαδίκτυο.
Ολα τα παραπάνω εξακολουθούν να ισχύουν για εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά στη «λίστα» των εθισμών προσθέστε την έξαρση υιοθεσίας κατοικιδίων, όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό αυτό.
Είναι άραγε τυχαία η εκρηκτική αύξηση απόκτησης σκύλων ή γάτων την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας;
Από πού προκύπτει η ανάγκη ολοένα και περισσότερων ανθρώπων να συμβιώνουν με έναν «Μαξ», με έναν «Ντόντο» ή με μια «Ρεμέδιος» με μάτια μαγευτικά και ουρά φουντωτή;
Προέκυψε και θα προκύπτει στο διηνεκές εξαιτίας των χλιαρών, συχνά άρρωστων και κάποτε ακόμα και κανιβαλικών ανθρώπινων σχέσεων.
Ο καθένας μόνος του μέσα σε μια συμβίωση ή σε έναν γάμο, ενδύεται ένα προσχηματικό «σχετίζεσθαι».
Η οριακά ψυχαναγκαστική συνύπαρξη βαφτίζεται σχέση, ενώ δεν είναι πραγματικά –και εννοώ σχέση σεβασμού, τρυφερότητας, κατανόησης– και το ζευγάρι βουτάει στο κενό της απουσίας της αγάπης και της συνακόλουθης μοναξιάς.
Αυτό το κενό αντανακλάται διαρκώς μέσα στο κοινό σπίτι, το γεμάτο λάπτοπ, κινητά, τάμπλετ… και ένα συμπαθητικό τετράποδο που έρχεται για να ξορκίσει την απουσία επικοινωνίας, χαράς, παιχνιδιού.
Το χαριτωμένο θηλαστικό λειτουργεί σαν σωσίβια λέμβος, ακριβώς επειδή προσφέρει την ανακουφιστική σκευή ενός πλάσματος χειραγωγήσιμου, «εύκολου στη χρήση» και στην επαφή.
Προπάντων φέρει κάτι από την αρχέγονη επικράτεια ενός παράδεισου – παράδεισου που έχει χάσει ανεπιστρεπτί το αφεντικό του, το εκάστοτε αφεντικό ενός πλάσματος που ρουφάει με ανεπίγνωστη απελπισία από αυτό λίγη από την ανακούφιση της ιαματικής αθωότητάς του.
Οι απανταχού «Ντόντο» και «Ρεμέδιος» είναι μια άπλετη αποδοχή για τους ιδιοκτήτες τους, μια κατάφαση διαρκείας. Δεν τους εγκαταλείπουν, δεν τους απορρίπτουν, δεν τους αμφισβητούν όπως οι άνθρωποι. Δεν είναι ένα «ίσως», ένα «μπορεί» ή ένα απαξιωτικό «όχι» η παρουσία τους και η συμπεριφορά τους.
Εν κατακλείδι, δεν έχουν τα χαρακτηριστικά μιας υποκριτικής ανθρώπινης σχέσης, όπου για παράδειγμα ένας άντρας και μια γυναίκα ενώ μισιούνται, συνεχίζουν να πλαγιάζουν μαζί.
Η εμβληματική μοναξιά του 21ου αιώνα, πλην των ουσιών και άλλων τινών κακών, είναι η έξαρση μιας «φιλοζωίας» που συχνά δεν έχει σχέση με την αληθινή αγάπη για τα ζώα. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει πια καμία αγάπη για τον άνθρωπο.
ΥΓ.: Ο όρος «μεταβατικά αντικείμενα» είναι ψυχιατρικός. Ο ασθενής προσκολλάται σε ένα ζώο ή πράγμα επειδή νιώθει πιο ασφαλής με αυτά και όχι με τους ανθρώπους. Επίσης ό,τι γράφω δεν αφορά το σύνολο του πληθυσμού.
** συγγραφέας
