Ο Θρήνος για την Απελπισία
Σε γνωρίζω από την όψη του προσώπου την πικρή Εις του ξυραφιού την κόψη πόσο πια κανείς να ζει;
Απ’ τα λάθη μας βγαλμένη, τα καινούργια, τα παλιά στην καρδιά μου ριζωμένη, φύγε, ω φύγε, Απελπισιά!
Εκεί μέσα σε κρατούσα, πικραμένη, σκοτεινή μάταια κάποιον καρτερούσα «στα τσακίδια» να σου πει
Μου μαυρίζεις κάθε μέρα κι είναι όλα σιωπηλά σαν τα σκιάζει η φοβέρα πως μας κόβουν τον παρά
Δυστυχής! Παρηγορία μόνη σού έμενε να λες περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις
Κι όσο καρτεράς ακόμα συμφωνία στα στερνά το ’να βρίζει τ’ άλλο κόμμα για του κόσμου τα δεινά
Κι έλεες: πότε, α! πότε βγάνω κεφαλή στις αγορές; «Μας δουλεύεις κι από πάνω», σ’ απαντούν οι δανειστές
Τότε εσήκωνες το βλέμμα προς τον Ντράγκι τον σοφό θέτοντας το ίδιο θέμα: δώσ’ μου εσύ λίγο ρευστό
Με τα νιάτα αιματωμένα από φονικό μπαλτά τ’ άριστα ξεριζωμένα και τα πρότυπα κλειστά
μοναχή τον δρόμο επήρες για αυτοκαταστροφή μια μια κλείνοντας τις θύρες στην πιο κρίσιμη στροφή
Αλλος σου ’πε παραμύθια κι η προσγείωση πονά Οπου ψάχνεις για βοήθεια σε κοιτούν ειρωνικά
Αλλοι, ωιμέ!, στη συμφορά σου Κούγκια βλέπουν οι τρελοί Βγάλε έξω τα λεφτά σου, βγάλ’ τα, λέγουν οι δειλοί
Ναι. Αλλά κάτι αντιπαλεύει βαθιά μέσα μου με ορμή να κρατήσει αυτό γυρεύει την ελπίδα ζωντανή
Απ’ τα λάθη μας βγαλμένη, τα καινούργια, τα παλιά στην καρδιά μου ριζωμένη, φύγε, ω φύγε, Απελπισιά!
Ξέρω, φοβερή στην όψη δείχνει η κρίση η στυγνή και η λόρδα θα μας κόψει αν γυρίσει η δραχμή
Σε σωτήρες δεν πιστεύω, φτωχικά ας ζήσω πια Μοναχά σε ικετεύω: φύγε, ω φύγε, Απελπισιά!
