Ποιητής… εκ του προχείρου

Σκάνδαλα και ψευτογιατροί, τέρατα και σημεία στιγμή δεν μας αφήνουνε να βρούμε ησυχία

Οι μεν κατηγορούν τους δε: τον Παππά ή τον Πέτσα λόγια βαριά ανταλλάσσουνε χωρίς καμιά φινέτσα

Τέλειωσε η ανακωχή: με τα γνωστά τους ύφη το ξαναρίξαν στις βρισιές και βγάλανε τα ξίφη

Θόρυβο κάνει η μήνυση του γνωστού Καλογρίτσα Νιώθω σαν να βουλιάζουμε σ’ απύθμενη πια γλίτσα

White House, White Porscha, το λευκό είν’ φως που μας τυφλώνει το μαύρο πόσο πια κανείς μπορεί να αμαυρώνει;

Βαρέθηκα, σιχάθηκα τους πάντες και τα πάντα κλείνω την τηλεόραση και βγαίνω στη βεράντα

Ούτε κι έτσι κατάφερα όμως να ηρεμήσω Μια βόλτα ώς την Κηφισιά θα πάω και θα γυρίσω

Επήρα τον ηλεκτρικό, το πιο ασφαλές μέσο αλλά κι αυτός δεν φρέναρε, και πέσαμε, μη χέσω,

στης αποβάθρας με ορμή, αλίμονο, το τέρμα! Εκτροχιαστήκαμε, παιδιά, πλέουμε δίχως έρμα

Τρένο αμέριμνο η ζωή που πέφτει σε ντουβάρι και νιώθω σαν τον οδηγό που μάταια φρενάρει…

Ολες οι βεβαιότητες συντρίμμια με τη μία απρόσμενα κι αιφνίδια τελειώνει η ταινία

κι όπως οι τίτλοι πέφτουνε και σβήνουνε τα φώτα του Μορικόνε ακούγεται η τελευταία νότα…