Ποιητής… εκ του προχείρου

Ανοίγουν τ’ αεροδρόμια κι όλοι τ’ αεροπλάνα να ’ρθούνε περιμένουνε σαν του Θεού το μάννα

τουρίστες να μας φέρουνε να πέσει κάνα χρήμα… Αν πάει στράφι η σεζόν θα ’ναι μεγάλο κρίμα!

Ανοιξε κι η εστίαση κι απ’ όπου κι αν περάσεις μετρούν οι εστιάτορες ξανά τις αποστάσεις

των τραπεζιών, προσμένοντας να έρθουν οι πελάτες για να περιδρομιάσουνε σουβλάκια και πατάτες

Κι ενώ μετράμε τις πληγές απ’ του ιού το διάβα στις ΗΠΑ γιγαντώνεται ποτάμι από λάβα

που χύνεται απ’ την έκρηξη που ’χει πυροδοτήσει το γόνατο που έκανε τον Φλόιντ να ξεψυχήσει

Σκλάβοι «τύποις» ελεύθεροι μεμιάς ξεσηκωθήκαν των κολασμένων οι ψυχές από τους τάφους βγήκαν

Το άγαλμα με τον πυρσό ίσα όλους φωτίζει; Δεν το νομίζω, και γι’ αυτό τώρα εκ βάθρων τρίζει…

Μες στους καπνούς και τις φωτιές, προτού να καταρρεύσει ψελλίζει ότι «δεν μπορεί» κι αυτό «να αναπνεύσει»…

Πολλών αιώνων οι πληγές κι έχουν κακοφορμίσει άνοιξε πλέον ο ασκός, ποιος θα τον ξανακλείσει;

Ο Τραμπ, π’ ό,τι του κατεβεί απίστευτο δηλώνει και μες στο καταφύγιο σαν ποντικός τρυπώνει;

Πρόεδρος είναι τώρα αυτός ή μια καρικατούρα που διαδέχθηκε, ωιμέ, του Ομπάμα τη φιγούρα;

Το πρόβλημα είν’ κρίσιμο και θέλει γερούς λύτες κι όχι αυτόν που ηλίθιους βρίζει τους κυβερνήτες!

Καζάνι είν’ η χώρα του όπου το μίσος βράζει και το american, φευ, dream με εφιάλτη μοιάζει…