Πολλά μπορείς να πεις ότι ήταν ο Ντάνιελ Ντιφόου (ή Φόε ή Ντεφόε). Επιχειρηματίας, έμπορος, δημοσιογράφος (πρωτοπόρος της οικονομικής δημοσιογραφίας μάλιστα), φυλλαδιογράφος, συγγραφέας. Αυτό που, όμως, ήταν στα σίγουρα ήταν το εξής ένα: τυχερός!
Εμπορος ήταν, και καλός, στην Αγγλία του 17ου αιώνα. Κάλτσες πουλούσε, μάλλινα είδη και κρασί. Αλλά βασικά κάλτσες. Και από καλτσέμπορος, έγινε διάσημος συγγραφέας. Και όχι μόνο διάσημος. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές του αγγλικού μυθιστορήματος με πιο γνωστό του τον «Ροβινσώνα Κρούσο». Ε, δεν το λες και μικρό από κάλτσες να περάσεις στη συγγραφή και μάλιστα με τόση επιτυχία.
Επιπλέον, ήταν τυχερός και για άλλους λόγους. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Ντάνιελ (Φόε τον έλεγαν, ο ίδιος πρόσθεσε μετά το Ντε μπροστά, έτσι για την γκλαμουριά) βίωσε μερικά από τα πιο ασυνήθιστα γεγονότα της αγγλικής ιστορίας: το 1665, 100.000 άτομα πέθαναν από τη Μεγάλη Πανώλη του Λονδίνου. Η οικογένειά του σώθηκε. Εναν χρόνο μετά, το 1666, η Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου χτύπησε τη γειτονιά του Ντεφόε, αφήνοντας όρθια μόνο τρία σπίτια, ένα εκ των οποίων -μαντέψτε!- ήταν το δικό του.
Τυχερός ο Ντάνιελ, αλλά και ταλαντούχος. Και παραγωγικός και πολυμορφικός συγγραφέας, καθώς έγραψε σχεδόν για τα πάντα: από μυθιστορήματα έως άρθρα για πολιτική, θρησκεία, εγκληματολογία, ψυχολογία, μέχρι και για τον γάμο! Διακρίθηκε κυρίως για τις οικονομικές του αναλύσεις και φυσικά αργότερα ως μυθιστοριογράφος. Αφησε πίσω του σημαντικότατο λογοτεχνικό έργο (δεν είναι τυχαίο πως κατατάσσεται στους σημαντικότερους συγγραφείς όλων των εποχών) και κατά τη διάρκεια της ζωής του υπέγραφε τα κείμενά του χρησιμοποιώντας τουλάχιστον 198 ονόματα!
Το βιβλίο «Η χρονιά της πανούκλας» (A Journal of the Plague Year) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρσενίδη (ιστορικές, υπέροχες εκδόσεις), ίσως λόγω και της πανδημίας, θεωρείται από τα ευπώλητα των τελευταίων εβδομάδων (από τα καλά της καραντίνας είναι ότι ξαναπιάσαμε κλασικά, καλά βιβλία στα χέρια μας). Το ενδιαφέρον και το ξεχωριστό στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι η ίδια η γραφή του: ο Ντιφόου, ένεκα δημοσιογράφος ώς το κόκαλο, διάλεγε πάντα τα μυθολογικά θέματά του για την επικαιρότητά τους. Εζησε και τη Μεγάλη Πανούκλα του Λονδίνου (1665) αλλά και τη χρονιά της πανούκλας στη Μασσαλία (1720). Ορμώμενος από τη δεύτερη και έχοντας στον νου του την πρώτη, έγραψε για την πανδημία εκείνη, όχι με τρόπο φανφαρώδη ούτε σαν να επρόκειτο για μια «θεία τιμωρία» απέναντι στην οποία είμαστε όλοι ανυπεράσπιστοι. Αλλά σαν ένα μέρος της τάξης των πραγμάτων, το οποίο μπορούσε ο ίδιος να το προσεγγίσει επιστημονικά, πολιτικά και κοινωνιολογικά… Και μόνο αυτό αρκεί για να αποδείξει τη σπουδαιότητα του εν λόγω βιβλίου, καθώς ελάχιστοι (σήμερα) θυμόμαστε ότι αυτή είναι μία προσέγγιση, πέρα από αυθεντίες και τρομοκρατίες (κυρίως θεσμικές).
