Στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, το οποίο εξ ανάγκης μετατράπηκε σε «εξ αποστάσεως» (!) διδασκαλία, θέτω θεωρητικο-πολιτικές ασκήσεις, οι οποίες μας προβληματίζουν όλους τελικά. Και όταν λέω «όλους» εννοώ και τους πολίτες και τους πολιτικούς. Ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες και την καταγωγική προέλευση του κορονοϊού και κανείς ειδικός επιστήμων της επιδημιολογίας, στην παγκόσμια επιστημονική και πολιτική κοινότητα, δεν απαντάει με επιστημολογική παρρησία! Στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη ελήφθη η πολιτική απόφαση για το καθεστώς «μένουμε σπίτι». Αλλά κανείς πολιτικός ηγεμών δεν «μπήκε στον κόπο» να επιχειρηματολογεί πώς και γιατί φτάσαμε σ’ αυτήν την πολιτική απόφαση, όπου όλα και τα «άλλα πράγματα του κόσμου» μηδενίζονται. Το μοντέλο σύμφωνα με το οποίο ο ανθρώπινος οργανισμός αντιστέκεται στον «ιό» είναι η μέθοδος της «καραντίνας». Ολα όσα λέω τοποθετούνται τελικά εκτός εισαγωγικών! Αλλά η θεμελιώδης πολιτική άσκηση είναι η εξής: ο πολιτικός ηγεμών στην Ελλάδα, όταν έλαβε την απόφαση να «κλείσει» τους πολίτες του σε «καραντίνα», γνώριζε άραγε ότι υπονομεύει τις κατακτήσεις του Διαφωτισμού, της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων; Γνώριζε άραγε ότι η «καραντίνα» ως πολιτική πρακτική και κατά τον Μεσαίωνα και στη σύγχρονη εποχή είναι η πραγματολογική συνθήκη της απολυταρχίας; Και ακόμα ένα ερώτημα (για πολιτική άσκηση στη συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών) διατυπώνεται ως εξής: εάν η Αθήνα εξαιτίας της τυχαίας και απρόβλεπτης εξάπλωσης του κορονοϊού τοποθετείται στις τελευταίες σειρές της πανδημίας, αυτό σημαίνει άραγε πολιτική επιτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη;
Στα τρία αυτά θεμελιώδη ερωτήματα δεν θα απαντήσω «εδώ και τώρα» από τη σκοπιά της Πολιτικής Φιλοσοφίας. Θα κάνω μόνο, όπως συνηθίζω, ερευνητικές υποθέσεις: πρώτον, όπως δείχνουν οι εμπειρικές έρευνες, η «καραντίνα», ως θεσμός προφύλαξης του ανθρώπινου οργανισμού απέναντι στις «ιοβόλες επιθέσεις», αποτελεί μια πολιτισμική κληρονομιά των παραδοσιακών κοινωνιών. Η σύγχρονη κοινωνία όμως δεν μπορεί ποτέ να εξαργυρώσει τις πολιτικές κατακτήσεις της των δύο αιώνων της πρόσφατης εξέλιξής της (19ος έως 21ος αιώνας) με την άκριτη υιοθέτηση των παραδοσιακών μεθόδων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε ακριβώς αυτό το πράγμα: υιοθέτησε την «καραντίνα» ως βιολογική μέθοδο προφύλαξης και αγνόησε όλα τα «άλλα πράγματα»: δηλαδή τη ζωή μας, το επάγγελμά μας, την εργασία μας, την ψυχική ζωή μας. Αγνόησε την πολιτική ζωή!
Στη συνέχεια η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε ακόμα ένα πολιτικό στρατήγημα σε συνθήκες κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Διόρισε τον επιστήμονα Τσιόδρα ως κυβερνητικό υπάλληλό της! Γι’ αυτό το ζήτημα, την περιώνυμη «περίπτωση Τσιόδρα», έχω ήδη γράψει στην «Εφ.Συν.» (βλ. φύλλο της 8ης Απριλίου). Επισημαίνω μόνο ότι όσο διάστημα θα εμφανίζεται ο συνάδελφος Τσιόδρας σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση τόσο η ελληνική πολιτική κοινωνία θα μετατρέπεται σε φυλετική κοινότητα.
Για το τρίτο κατά σειρά ερώτημα και τη σχετική υπόθεση εργασίας θέλω να τονίσω τα εξής: η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως και οι άλλες κυβερνήσεις στην Ευρώπη, «έμειναν στο σπίτι τους» όχι επειδή έχουν ένα πολιτικό σχέδιο βιοπολιτικής διάσωσης των πληθυσμών, αλλά επειδή οι ίδιες επεξεργάζονται ένα βιοπολιτικό εγγενές στις παραδόσεις τους πρόγραμμα τεχνοκρατικής διαφυγής. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε μια πολιτική επιτυχία του Μητσοτάκη, αλλά μια «οδό διαφυγής» που μας οδηγεί στον βαθμό «μηδέν» της ύπαρξής μας.
*Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
