Τα συσσίτια των εκκλησιών έχουν τελειώσει. Η ανακοίνωση στην τζαμαρία ενός από αυτά λιτή, κατατοπιστική: «Μέχρι τις 10 Απριλίου το συσσίτιο δεν θα λειτουργήσει. Πληροφορίες για τρόφιμα στο τηλέφωνο…». Το αποφάσισε η Ιερά Σύνοδος τελικά, να αναστείλει τη λειτουργία τους, τα τρόφιμα λέει θα δίνονται σε πακέτο, αλλά η αγωνία ενός 66χρονου, μακροχρόνια ανέργου από τη Νίκαια είναι άλλη: «Θα μας δίνουν μαγειρεμένο φαγητό, γιατί αν δίνουν πακέτα με μακαρόνια και ρύζι πώς θα τα μαγειρέψω; Μου έχουν κόψει το ρεύμα».
Ο κορονοϊός δημιουργεί απελπισία, γιατί ήρθε και χτύπησε μια κοινωνία που ήταν ήδη πληγωμένη.
Πέρασε μια 10ετία σκληρού, ανελέητου Μνημονίου, με περικοπές συντάξεων και πλειστηριασμούς σπιτιών -που αναστέλλει τώρα ο κορονοϊός για λίγο-, με capital controls και τώρα αυτό…
«Τι θα γίνει με τους εργολαβικούς εργαζόμενους;» ρωτάει μια κοπελιά που εργάζεται σε εργοστάσιο στη Μαγούλα. «Το λεωφορείο που μας παίρνει κάθε μέρα για να πάμε στη δουλειά είναι γεμάτο κόσμο. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για εναλλάξ βάρδιες, για μέτρα προστασίας, όπως αντισηπτικά και μάσκες. Δουλεύουμε ο ένας δίπλα στον άλλο και στην επιστροφή πάλι κρεμιόμαστε σαν τσαμπιά από τις χειρολαβές του λεωφορείου που μας μεταφέρει».
Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει
Ούτε με τον Πέτρο, που τώρα βρήκε επιτέλους δουλειά σε γνωστό call center (ναι, αυτά που ο ένας δίπλα στον άλλο μιλάει αγγλικά σε όλο τον κόσμο, όπως έχω δει πριν από χρόνια σε ταινία γυρισμένη στην Ινδία), αλλά φοβάται μην κολλήσει κάτι -υπάρχουν ήδη δυο κρούσματα κορονοϊού στη βάρδια του-, φοβάται μην απολυθεί γιατί θα γίνουν μειώσεις προσωπικού αμέσως μόλις τελειώσει όλη αυτή η ιστορία…
Και η Κατερίνα (πτυχίο οικονομικών και δυο μάστερ) ξέρει τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές ότι σήμερα είναι η τελευταία μέρα της στη δουλειά, κι ας πληρωθεί κανονικά ακόμη δύο μήνες, αφού σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης απολύσεις λόγω κορονοϊού δεν θα γίνουν άμεσα… θα γίνουν μέσα στο καλοκαίρι για να απολαύσουμε τη θάλασσα.(Αυτό το τελευταίο το συμπληρώνω εγώ.)
«Ρωτήστε, ρε παιδιά, να μάθουμε τι θα γίνει με τους ξενοδοχοϋπάλληλους που έχει τελειώσει πλέον το επίδομα ανεργίας και περιμέναμε τώρα να ανοίξουν οι δουλειές και να πάμε σεζόν…»
Μειώθηκε η κίνηση, έπεσαν οι μάσκες
Στους δρόμους έξω δεν κινείται τίποτε. Κι όποιος πάει να κινηθεί σε αριθμό μεγαλύτερο του δύο, ακόμη και μέσα στο σπίτι του ή στην είσοδο της οικοδομής… προτρέπεται από την αστυνομία να μην το κάνει. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί έτσι αναβάλλεται κι αυτή η περιβόητη συνέλευση της πολυκατοικίας, όπου ο διαχειριστής μάς έχει απειλήσει με αγωγές γιατί δεν έχουμε να πληρώσουμε τα κοινόχρηστα…
Λάθος. Κινούνται οι γνωστοί ντελιβεράδες (18 νεκροί μόνο το 2019 από θανατηφόρα τροχαία εν ώρα εργασίας), εξοντωμένοι από τα ωράρια, ανακουφισμένοι από τους έρημους δρόμους που διευκολύνουν τα δρομολόγια, χωρίς κανένα προστατευτικό μέτρο που θα έπρεπε να τους χορηγήσει ο εργοδότης, αλλά έτσι κι αλλιώς ποιος δίνει πλέον υπερωρίες, βενζίνες, έξοδα συντήρησης μηχανής· δουλίτσα να υπάρχει, άλλωστε σ’ αυτήν τη δύσκολη περίοδο του κορονοϊού οι ντελιβεράδες έχουν αποκτήσει κοινωνικό κύρος, ολοκληρώνουν τις παραγγελίες με λίστα αναμονής, τρέχουν ανακουφισμένες οι γιαγιάδες να τους ανοίξουν την εξώπορτα με ένα κρυμμένο χαμόγελο κάτω από τη μάσκα…
Τηλε… και Digital Solidarity
Από το σκέτο Solidarity (Aλληλεγγύη), πάμε τώρα κατευθείαν και χωρίς… περιστροφές στο digital solidarity, καθώς όλα βαδίζουν προς μια έξυπνη τηλεκατευθυνόμενη καθημερινότητα.
Ο γιατρός θα σε εξετάζει από απόσταση, τα μαθήματα θα γίνονται εξ αποστάσεως, οι εργαζόμενοι θα μπορούν να δουλεύουν από το σπίτι, τα ωράρια θα πάψουν να υπάρχουν και ο προσωπικός χρόνος θα γίνει πιο… παραγωγικός, θα εμπλουτιστεί και με επιπλέον ώρες εργασίας, τηλεδιάσκεψη και τηλε-εκπαίδευση, και το περιβάλλον του υπολογιστή θα είναι πολυδιάστατο – πού ξέρεις; μπορεί να χωρέσει κι ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο και σένα τελικά τον ίδιο, απρόσβλητο πλέον από κάθε μικρόβιο συγχρωτισμού και άλλων πολλών επικίνδυνων ιών που κυκλοφορούν… εκεί…έξω.
