Απομακρύνομαι από τα κιλά μου

Στην Ανθή δεν άρεσε τίποτα∙ η γκάμα των τροφών που αξιοποιούσε για τη σίτισή της ήταν πολύ περιορισμένη. Δεν της άρεσαν τα λαχανικά και οι ωμές σαλάτες, όμως θα έτρωγε –ίσως– σούπα λαχανικών∙ την αηδίαζαν τα όσπρια, όμως θα έτρωγε –ίσως– μόνο ρεβίθια∙ από φρούτα διάλεγε μόνο τα καλοκαιρινά, άντε και μπανάνα.

Δεν συζητάμε βέβαια για τα δημητριακά, που δεν ήθελε να τα πλησιάσει, παρ’ όλο που έτρωγε το κινόα, και με ευχαρίστηση μάλιστα, όπως έλεγε. Αρα οι τροφές που διάλεγε ήταν το κρέας, το κοτόπουλο, οι πίτες από σουβλάκι ή οι αραβικές, η ντομάτα για σαλάτα και κάποιες φορές τα καλαμάρια και οι γαρίδες. Τίποτα άλλο.

Με τέτοια λιγοστή ποικιλία τροφών που κατανάλωνε, πώς θα μπορούσε να ακολουθήσει μια υγιεινή διατροφή; Από πού θα λάμβανε θρέψη, μιας και οι πηγές θρέψης προέρχονται από τα φρούτα, τα λαχανικά όλων των ειδών και όλων των τρόπων μαγειρέματος –συμπεριλαμβανομένων των λαδερών–, από τα όσπρια, τα ψάρια και τα δημητριακά;

Η Ανθή ήταν πολύ συγκεκριμένη. Κάθετη. Τον ίδιο περιορισμό είχε και στην ομιλία της. Δεν έλεγε πολλά, δεν έτρωγε πολλά είδη τροφών και είχε παραπανίσιο βάρος.

Τι θα κάναμε; Πώς θα λυνόταν το πρόβλημα των λιγοστών επιλογών; Λιγοστών τόσο στην ποικιλία των τροφών –καιροφυλακτούσε η μονοτονία γεύσης–, όσο και στις δυνατότητες έκφρασης, καθώς η ανάπτυξη της συζήτησης είναι το σημαντικότερο εργαλείο στη διαδικασία που οδηγεί βαθμιαία προς τη λύση.

Η Ανθή έδειχνε μπλοκαρισμένη, σαν να είχε απομονώσει τον εαυτό της από συναισθήματα και οδυνηρές αισθήσεις. Εμοιαζε να έχει αποσυνδεθεί από αυτήν την ίδια, και οι αρνήσεις της βοηθούσαν σε αυτό. Δανείζομαι την αναφορά της Παναγιώτας Κυπραίου (ψυχοθεραπεύτριας) στον John Welwood (κλινικός ψυχολόγος), ο οποίος περιγράφει αυτό το φαινόμενο ως εξής:

Η αποσύνδεση είναι ο τρόπος που υιοθετεί το μυαλό μας για να πει «όχι» και να απομακρυνθεί απ’ τον πόνο μας, απ’ την ευαισθησία μας, από την ανάγκη μας για αγάπη, από τη θλίψη μας και τον θυμό μας, γιατί δεν παίρνουμε αρκετή αγάπη, όπως επίσης και από το σώμα μας όπου εδρεύουν αυτά τα συναισθήματα.

Οταν αποκοβόμαστε με αυτόν τον τρόπο, τα πράγματα γίνονται πολύ πιο δύσκολα για εμάς, γιατί το σώμα μας και τα συναισθήματά μας είναι ακριβώς αυτά με τα οποία πρέπει να είμαστε σε επαφή, αν θέλουμε να βρούμε τη θεραπεία για την κατάσταση που βιώνουμε.

Γινόμαστε ενήλικες που «ζούμε περισσότερο στο κεφάλι μας» (λειτουργούμε κυρίως εγκεφαλικά) και όσο μένουμε εκεί, νιώθουμε ότι έχουμε «κολλήσει» και μας φαίνεται αδύνατο να επιστρέψουμε στο σώμα και στα συναισθήματά μας.

Ενα άλλο πρόβλημα με την αποσύνδεση είναι ότι, επί της ουσίας, δεν αποδίδει. Μπορεί να καταφέρνουμε να καταπνίγουμε την πληγωμένη μας πλευρά για περιορισμένο χρόνο, αλλά ακόμη κι έτσι, το ότι δεν είμαστε σε συνειδητή επαφή μ’ αυτήν, δεν σημαίνει ότι την εξαφανίζουμε πραγματικά.

Σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο, τα πληγωμένα μας συναισθήματα είναι πολύ παρόντα και υπάρχει μια θύελλα έτοιμη να ξεσπάσει μέσα μας. Αυτή η θύελλα τελικά εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα, όπως άγχος, προβλήματα υγείας, συναισθηματικά προβλήματα και διάφορες δοκιμασίες διαχείρισης θυμού.

Η Ανθή από τη μια ήθελε να αδυνατίσει και από την άλλη δεν ήταν διατεθειμένη να αλλάξει τίποτα απ’ ό,τι έκανε. Σαν να μην ήθελε να προσπαθήσει για τίποτα, σαν να κουβαλούσε μέσα της μια βαθιά απογοήτευση και μια μεγάλη ταλαιπωρία, σαν να ήταν εκ προοιμίου χαμένος ο αγώνας. Εναν αγώνα που δεν είχε λόγο να ξεκινήσει.

Χρειαζόταν να την ακολουθήσω, και ίσως μόνο έτσι να προέκυπτε η δυνατότητα να αντιληφθεί τον τρόπο που δρούσε στο ζήτημα της διατροφής. Οι ισορροπίες της και οι συνήθειές της ήταν οι αρνήσεις της, κι ήταν συγκεκριμένες, κι ήταν αυτές που την έκαναν να αισθάνεται ασφαλής.

Δεν είχαμε καμία από τις δύο το δικαίωμα να τις παραβιάσουμε, γι’ αυτό και ακολούθησε μια διατροφή βασισμένη στα είδη τροφής που προτιμούσε, ενώ χρησιμοποίησε τον χρόνο που θεωρούσε ότι της επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσει. Ηταν θέμα βούλησης αν θα αντίκριζε το αδιέξοδο που είχε μπροστά της…

➊ Ο δίκταμος (δίχταμο) είναι φρύγανο ενδημικό της Κρήτης με φαρμακευτικές ιδιότητες γνωστές ήδη από την αρχαιότητα, λέγεται επίσης έρωντας, σταθάρι, σταμνόχορτο, σταματόχορτο, στομαχόχορτο. Ο δίκταμος είναι φυτό τονωτικό και διεγερτικό του πεπτικού συστήματος, σπασμολυτικό, στυπτικό, επουλωτικό, καταπραϋντικό των πόνων του στομαχιού και των εντέρων. Είναι ακόμη διουρητικό, χολαγωγικό, εμμηναγωγό, καταπολεμά τις αμοιβάδες, καταπραΰνει τον πονοκέφαλο και τον πονόδοντο. Ευεργετικό σε περιπτώσεις νευρικών διαταραχών, στο σκορβούτο, σε διαλείποντες πυρετούς.

➋ O Θεόφραστος στο έργο του «Περί Φυτών ιστορίες» γράφει: «Tο δίκταμο είναι φυτό που βγαίνει μόνο στη Κρήτη… Είναι σπάνιο, διότι ο τόπος που το παράγει είναι μικρός και οι κατσίκες το βόσκουν επειδή τους αρέσει». Ο δίκταμος ήταν γνωστός από την αρχαιότητα και οι αρχαίοι γιατροί τού απέδιδαν πολλές θεραπευτικές ιδιότητες. Kατά την αρχαιότητα το άγαλμα της θεάς Aρτέμιδος, η οποία εκτός των άλλων ήταν και προστάτις των επιλόχων γυναικών, έφερε στο κεφάλι της στεφάνι από δίκταμο.

➌ Tο φυτό δίκταμο (δίχταμος) περιέχει καμφορά, ενώ το βασικό συστατικό του αιθέριου ελαίου του είναι η καρβακρόλη. Η θυμόλη αποτελεί κύριο συστατικό του πολυσύνθετου αιθέριου ελαίου, σε ποσοστό 78% (v/v). Το φυτό του δίκταμου από την αρχαιότητα έβρισκε πολλές χρήσεις σε αρκετά προβλήματα υγείας. Στις μέρες μας, στις ήδη γνωστές θεραπευτικές ιδιότητές του προστέθηκαν και ορισμένες ακόμα που διαπιστώθηκαν είτε από μελέτες είτε από τις αναφορές τους στη λαϊκή θεραπευτική. Είναι ευστόμαχο και πολύ χωνευτικό.