Μόνο οι ενήλικοι μπορούν να γκρεμίσουν τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα και τόσο οδυνηρά τα όνειρα των παιδιών. Γι’ αυτό και ο Bud Blake στη σειρά κόμικς «Tiger» που δημιουργούσε επί 40 χρόνια, από το 1965 ώς το 2004, δεν σχεδίασε ποτέ ούτε έναν ενήλικο. Προτίμησε να παρουσιάζει την ανεμελιά, την περιέργεια, την αθωότητα, την αφέλεια, την καλοσύνη, τις άδολες σχέσεις των παιδιών μιας γειτονιάς, χωρίς ούτε μία ενήλικη παρουσία. Οι μεγάλοι ήταν παρόντες μόνο στα λόγια των παιδιών, στους φόβους τους και στην ποδηγέτηση των «θέλω» τους και των αισθημάτων τους, αλλά οι μορφές τους ήταν απούσες. Η σειρά, όπως ακριβώς συνέβαινε και με τα «Peanuts» του Charles Schulz, παρά την απουσία των μεγάλων, είχε μεγάλη επιτυχία. Στη χρυσή εποχή της, τη δεκαετία του 1970, δημοσιευόταν σε περισσότερες από 400 καθημερινές εφημερίδες και διαβαζόταν από εκατομμύρια ενηλίκους που πάσχιζαν να θυμηθούν την παιδική τους ηλικία και να κατανοήσουν τον κόσμο των παιδιών (τους), αλλοτριωμένοι αναπόδραστα πλέον και εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο συμβάσεων και υποχρεώσεων.
Σε ένα στριπ του 1967, τα παιδάκια βρίσκουν ένα δέντρο ξεριζωμένο από τον αέρα. Κάνουν φοβερά σχέδια. Σκοπεύουν να χαθούν στα φύλλα και στα κλαδιά του, να το μετατρέψουν σε κάστρο, σε ζούγκλα, σε πειρατικό καράβι. Πρώτα, όμως, πρέπει να πάνε σχολείο. Το παιχνίδι αναβάλλεται για το σχόλασμα. Θα είναι όμως αργά. Το παιχνίδι τους έχει γίνει κούτσουρα για το τζάκι. «Τι συνέβη;» ρωτά απογοητευμένος ο Tiger. «Το κατέστρεψαν! Πάντα τα καταστρέφουν όλα» απαντά ο φίλος του. «Ποιοι;» ρωτά ένας άλλος. «Οι ενήλικοι»…
