Φορώντας μάσκα συνεχώς πλέον κυκλοφορώ Οχι για τις Απόκριες! Τον κορονοϊό
φοβάμαι που εξαπλώνεται παντού πολύ γοργά σκορπώντας γύρω πανικό και θύματα πολλά
Ηλπιζα πως τη χώρα μας δεν θα επισκεφτεί αλλά το κρούσμα είν’ εδώ μας είπαν οι γιατροί
Στην Ιταλία δίπλα μας κανείς δεν ξεμυτά τα σούπερ μάρκετ άδειασαν και κλείσαν τα σχολειά
Τα πάντα παραλύουνε μέσα σε μια στιγμή Αχ, η ζωή μας κρέμεται μόν’ από μια κλωστή
Μέσα στο σπίτι χώνεται καθείς για να σωθεί λες κι όλοι απ’ τον φόβο τους γινήκαν ποντικοί
Σε καραντίνα κλείνονται λοιπόν προληπτικά σχέσεις με τον συνάνθρωπο δεν θέλουν να ‘χουν πια
Δεν ζουν, μήπως πεθάνουνε. Τι λύση είν’ αυτή; Ο θάνατος μας νίκησε προτού ακόμα ‘ρθεί
Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε κι έπιασα ο φτωχός ένα βιβλίο ποίησης για να ‘βρω λίγο φως
Μπούσουλα ψάχνω μέσα μου να δω πιο καθαρά γιατί είν’ όλα γύρω μου άραχλα, σκοτεινά
Να ισορροπήσω ήθελα στη δόλια μου ψυχή φόβο της νύχτας και αυγής γλυκιά απαντοχή
Διαβάζω, ξεφυλλίζοντας, τους στίχους στο χαρτί γυρεύοντας το νόημα που κρύβεται εκεί:
Απέχει, λέει ποιήτριας η γνώριμη φωνή, το “έχω” απ’ το “έχασα” μια μόνο σπιθαμή
Από τη ζήση τη φθαρτή ανώτερη πολύ τα όνειρα κι ο έρωτας μας δίνουνε ζωή
Σαν βάλσαμο τα λόγια της μου κάνουνε καλό μη χάσω άλλους τρέμω πια και όχι μη χαθώ
Ο έρωτας για τη ζωή: ιδού το γιατρικό, το όπλο μας ενάντια στον κορονοϊό
Σαν το βιβλίο έκλεισα της είπα ‘φχαριστώ που τέτοιο μου φανέρωσε σπουδαίο μυστικό
Σε σωστή ώρα νύχτωσε και ταξιδεύει πια «φανατική της ύπαρξης» η Κική Δημουλά.
