Πρώτη του μήνα ξύπνησα με μια κεφαλαλγία… Θα φταίει που μας έφυγε, παιδιά, η Βρετανία!
Το Brexit ήρθε κι είναι ’δώ, μ’ αρέσει δεν μ’ αρέσει κι οι Αγγλοι στην Ευρώπη μας δεν έχουν πλέον θέση
Το τι θα γίνει ακριβώς κανένας δεν μας λέει σ’ αχαρτογράφητα νερά η ήπειρός μας πλέει
Σε κάθε διαζύγιο το σοκ είναι μεγάλο κι ο ένας πρώην σύζυγος κατηγορεί τον άλλο
Αυτός που φεύγει λησμονεί όλα τα συν της σχέσης θυμάται μόνον τα στραβά και τις καταπιέσεις
Κι αυτή που την παράτησαν είναι πικρή και είρων τι κι αν ασυμφωνία, φευ, υπήρξε χαρακτήρων…
Το μόνο που ’ναι σίγουρο είν’ πως κι οι δύο φταίνε ασχέτως του τι σκέπτονται, ασχέτως του τι λένε…
Ο ένας τους δεν πίστεψε ποτέ σ’ αυτή τη σχέση έρωτα δεν αισθάνθηκε κι ούτε καμία ζέση
κι ήταν πάντα απόμακρος, σαν νήσος ξεκομμένη που γέφυρα με τη στεριά καμία δεν τη δένει
(ένα τούνελ υπόγειο πολύ καλά κρυμμένο δεν φτάνει το ζευγάρι μας για να κρατά δεμένο)
Τον μακροχρόνιο ζυγό δεν έχει αυτός γνωρίσει σπανίως τα εδάφη του τα έχουν κατακτήσει
και θεωρεί πανάκεια την ανεξαρτησία να μη χρωστάει κανενός ποτέ λογοδοσία
Κι η άλλη που ’χε άλλο background και άλλη ιστορία που έμαθε πώς να βαστά λεπτή ισορροπία
που χιλιοκατακτήθηκε και ξέρει οι ηττημένοι πως βγαίνουν μερικές φορές στο τέλος κερδισμένοι,
τη στάση του δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει σημάδια δεν επρόσεξε, το τέλος να προλάβει…
Οπως κι οι δυο σας στρώσατε, τώρα θα κοιμηθείτε Ας θάψετε την πίκρα σας, μπροστά να πορευθείτε
Το γάλα πλέον χύθηκε, προς τι να συζητούμε; Με όσα παίρνει ο άνεμος πόσο ν’ ασχοληθούμε…
«Καρφάκι δεν μου καίγεται», ως Ρετ, ο Φάρατζ λέει κι η Ευρώπη «τ’ αύριο» απαντά πως «is another day…»
