Στο Βερολίνο οι εκλεκτοί λοιπόν εμαζευτήκαν και λύση γι’ άλλων πρόβλημα θαρρούνε ότι βρήκαν
«Εκεχειρία!» φώναξαν. Μα οι άλλοι πολεμάνε και φαίνεται οι συμπλοκές ότι καλά κρατάνε.
Σε γεωτρήσεις ξαφνικά μας είπε η Τουρκία πως συζητάει να προβεί μαζί με Ιταλία.
Μα η Ρώμη το διέψευσε. Ποιος λέει την αλήθεια; Και ποιος φλομώνει όλους μας διαρκώς με παραμύθια;
Στο μεταξύ, με το Γιαβούζ τις τρύπες τους ανοίγουν τι κι αν τα δικαιώματα της Κύπρου έτσι θίγουν;
«Η υπομονή μας», όλοι λεν, «σε λίγο τελειώνει» μα το αυτί του Ερντογάν καθόλου δεν ιδρώνει και «τις εξαγγελλόμενες μελλοντικές κυρώσεις» στη Δύση λέει «μη σου πω πού ακριβώς να χώσεις».
Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να μας καθησυχάσει με του Πομπέο επιστολή που γράφτηκε με βιάση.
Κι ο Τσίπρας να μην είμαστε ζητά σ’ όλους τους τόνους σύμμαχος, φευ, προβλέψιμος μ’ απρόβλεπτους γειτόνους!
Βέβαια, όταν ήτανε εκείνος στο τιμόνι δεν τον θυμάμαι και πολύ το μπόι του να ορθώνει…
Αντε, με νέα Πρόεδρο πια της Δημοκρατίας να δούμε, θα αλλάξουμε τον ρου της Ιστορίας;
Μια γυναικεία, λες, ματιά στον κόσμο που σπαράζει ν’ αρκεί για να αρχίσει φως στο σκότος να χαράζει;
