Η Εβδομάδα των Παθών σε λίγο τελειώνει μα η χώρα απ’ τα βάσανα, φοβάμαι, δεν γλιτώνει
Στο «Ηλί λαμά σαβαχθανί» χρόνια έχει κολλήσει και τρέμω το «τετέλεσται» πότε θα ξεστομίσει
Και τότε, λέτε, οι Ελληνες τον Χάρο να νικήσουν ή άλλους θα παρακαλάν για να τους αναστήσουν;
Ας μη βαυκαλιζόμαστε πως θα τσοντάρει η Κίνα είτε το «γένος το ξανθόν» να βγάλουμε τον μήνα…
Μαύρη έχω διάθεση, Λαμπρή κι ας ξημερώνει και πολλά γλέντια σήμερα το κλίμα δεν σηκώνει
Σαν τη Σταμάτη μου ’ρχεται και μένα να το σκάσω απ’ το δικό μου το Δαφνί και για να ξαποστάσω
εις τα σκαλιά μιας εκκλησιάς για λίγο να καθίσω χωρίς σκοπό και νόημα, πίσω προτού γυρίσω
Σε φαύλους κύκλους μπλέξαμε, ζόρι πολύ τραβάμε και την ουρά μας σαν σκυλί συνέχεια κυνηγάμε
Πώς μπήκε στο Μνημόνιο η Ελλάδα συζητούμε κι είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό ξανά να τσακωθούμε
Μαλώνουμ’ από ποια χρονιά η έρευνα θ’ αρχίσει Η χώρα νοιάζεται κανείς μπροστά να προχωρήσει;
Στο τέλμα που βουλιάξαμε καμιά δεν βλέπω λύση κι έχει κι η διαπραγμάτευση για τα καλά κολλήσει
Στα λόγια κόκκινες γραμμές αδιάκοπα τραβάμε κι αναρωτιούνται οι γύρω μας στ’ αλήθεια πού το πάμε
Πιστεύουμε πως ο Γολιάθ πάντοτε θα την τρώει απ’ τον «μπαρούφα» τον Δαβίδ που κάνει και τον γόη
Στη σύγκρουση, κόκκινο αυγό βαστάμε με καμάρι κι ελπίζουμε, τρομάρα μας, πως θα ’ναι… τσιγκριστάρι!
