Τι σημαίνει, από πού προέρχεται;
Η πίστη δεν χρειάζεται απόδειξη κι ίσως αυτή να είναι η δύναμή της. Στο όνομα της κάθε πίστης και του κάθε θεού έχουν διαπραχθεί τα ειδεχθέστερα των εγκλημάτων, αλλά έχουν γίνει και αριστουργήματα. Δεν χρειάζεται να υπάρχει ο Ερμής, για να πιάσει ο Πραξιτέλης τη σμίλη του, δεν χρειάζεται να είναι ο Ιησούς ο Υιός του Θεού, για να συνθέσει ο Μότσαρτ το Ρέκβιεμ – φτάνει η πίστη των καλλιτεχνών. Η πίστη δεν αμφιταλαντεύεται, δεν ερευνά, δεν συλλογιέται, δεν βγάζει συμπεράσματα. Οι θεοί, που είναι πλασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των ανθρώπων έχουν κι αυτοί το βιογραφικό τους, όπως κι οι θνητοί δημιουργοί τους…
Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε τη γέννηση του Ιησού Χριστού. Τα Χριστούγεννα, εκτός από μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, είναι επίσης και το trademark, το σήμα κατατεθέν μιας βαριάς βιομηχανίας προϊόντων και υπηρεσιών με τζίρο δισεκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο, που αναπαράγει και εμπορεύεται τον χριστουγεννιάτικο μύθο. Ομως, πέρα από τις πληροφορίες για το πρόσωπο και τη γέννηση του Ιησού που αναφέρονται στα Ευαγγέλια, υπάρχουν και κάποια άλλα στοιχεία για τον Χριστό, που αξίζει τον κόπο να τα δούμε, είτε γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα είτε όχι.
Το όνομα «Ιησούς», σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, προέρχεται από το εβραϊκό «Yeshua», μια σύντμηση του «Yehoshua», δηλαδή «ο Γιαχβέ είναι σωτηρία». Η αρχαία λέξη «Χριστός», έχει κι αυτή την ιστορία της: χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να αποδώσει τον εβραϊκό όρο «Masiah» (Μεσσίας). Αυτόν τον τιμητικό τίτλο έδιναν οι Εβραίοι στους βασιλείς, ιερείς και προφήτες τους, που ήταν «χρισμένοι», δηλαδή είχαν επαλειφθεί με ρευστή ουσία κατά την επίσημη αναγόρευσή τους. Οι Εβδομήκοντα, που μετέφρασαν την Παλαιά Διαθήκη στα ελληνικά, απέδωσαν με τη λέξη «Χριστός» τον εβραϊκό όρο Μεσσίας (από το ρήμα «masah», δηλαδή «σημαδεύω, χρίω με λάδι»), με την έννοια του «χρισμένου» από τον Θεό Σωτήρα. Βέβαια, ο Ιουδαϊσμός δεν θεωρεί Μεσσία τον Ιησού Χριστό, αλλά ακόμα έναν Προφήτη του Θεού, κάτι με το οποίο συμφωνεί και το Ισλάμ.
Ο «Ισα ιμπν Μαριάμ», δηλαδή ο «Ιησούς γιος της Μαρίας» στα αραβικά, δεν θεωρείται Υιός του Θεού, αλλά Προφήτης, όπως ο Μωυσής, ο Αβραάμ και ο Μωάμεθ (Κοράνι 3.84). Ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται ως «Μεσσίας», (Al-Masih στα αραβικά), που γεννήθηκε από παρθένα, έκανε θαύματα, είχε μαθητές, διώχθηκε από το εβραϊκό καθεστώς και ανελήφθη στους ουρανούς, αλλά το ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων αρνείται απολύτως τον σταυρικό του θάνατο, τη θεϊκή του υπόσταση, καθώς και την ύπαρξη της Αγίας Τριάδας, «καθώς ο Θεός είναι μόνο ένας» (Κοράνι 4.171).
Ο Ιησούς όμως υπάρχει και στην κινεζική παράδοση, διά του Κινέζου… μικρού του αδελφού! Το 1837 λοιπόν, ο Χονγκ Χσιουτσουάν, το τέταρτο παιδί μιας φτωχής οικογένειας στη νότια Κίνα επί δυναστείας των Τσινγκ, ένας σκληρά εργαζόμενος δάσκαλος, είδε ένα όνειρο: δύο άντρες, ένα μεγαλύτερο, γενειοφόρο, ξανθό και σεβάσμιο, που του προσέφερε ένα σπαθί, και έναν νεότερο, που του εξηγούσε πώς να το χρησιμοποιήσει για να εξολοθρεύσει τα «κακά πνεύματα». Ο Χονγκ δεν έδωσε τότε σημασία στο όνειρο. Ομως έξι χρόνια μετά, ένας ξάδελφός του του έδωσε να διαβάσει ένα βιβλίο με περικοπές από τη Βίβλο. Τότε, ο Χονγκ θυμήθηκε το όνειρό του, το οποίο ερμήνευσε ως εξής: ο γενειοφόρος σεβάσμιος με τα χρυσά μαλλιά ήταν ο Θεός, ο νεότερος ήταν ο Ιησούς, ενώ ο ίδιος ο Χονγκ ήταν ο μικρός αδελφός του… Και βέβαια ο Θεός είχε αναθέσει στον φτωχό δάσκαλο την αποστολή να γλιτώσει τους Κινέζους από τη διαφθορά και την αδικία.
Ολα αυτά θα ήταν ένα ακόμα όραμα ενός θρησκόληπτου, εάν δεν αποκτούσαν ραγδαία μια τρομακτική κοινωνική διάσταση. Ο Χονγκ άρχισε να κηρύττει το νέο χριστιανικό δόγμα, με τον εαυτό του ως αδελφό του Ιησού, συγκεντρώνοντας εκατομμύρια πιστούς. Με αυτό τον φανατικό ιδιωτικό στρατό, ο Χονγκ κήρυξε επανάσταση και το 1850 εκστράτευσε εναντίον του Αυτοκράτορα. Ο Χονγκ θέσπισε κάποιες πολύ προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στα εδάφη που κατέλαβε, όπως ήταν η αναδιανομή της γης, η ισότητα των φύλων και η κατάργηση της πολυγαμίας. Τελικά, το κίνημα του Χονγκ, του «αδελφού του Ιησού Χριστού», που χαρακτηρίστηκε από τον Μάο «πρώιμη επανάσταση εναντίον της φεουδαρχίας», πνίγηκε στο αίμα, με τη βοήθεια και των Βρετανών, κοστίζοντας στην Κίνα εκατομμύρια νεκρών…
Τώρα, εάν κάποιος νομίζει πως ο Ιησούς γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του έτους 0 (ή 1) μ.Χ., μάλλον γελιέται. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που έχουν συνεκτιμήσει τις πληροφορίες από ιστορικές πηγές και αστρονομικές παρατηρήσεις, ο Χριστός μάλλον γεννήθηκε το… 7 π.Χ., δηλαδή επτά χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι υπολόγισε η Εκκλησία, ενώ η ημερομηνία γέννησής του είναι εντελώς αυθαίρετη.
Κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Χριστός, αλλά είναι γνωστό πως στις 25 Δεκεμβρίου οι Ρωμαίοι γιόρταζαν τα γενέθλια του «ακατανίκητου θεού Ηλιου» («Dies Natalis Solis invicti»)… Την ίδια ημερομηνία γιορταζόταν και η γέννηση του θεού Μίθρα σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ τα Σατουρνάλια, προς τιμήν του θεού Κρόνου, έπεφταν σ’ αυτή την περίοδο. Επίσης, οι γερμανικοί λαοί τις ίδιες μέρες, στα τέλη του Δεκέμβρη, γιόρταζαν το Γιούλε, προς τιμήν του θεού Οντιν. Πολλά από τα παγανιστικά έθιμα του Γιούλε, όπως ο στολισμός του δέντρου και η κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αξιοποιήθηκαν από τη νέα θρησκεία, που χρησιμοποίησε την καθιερωμένη ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου για να εορτάσει τα γενέθλια του νέου θεού…
