Τριάντα χρόνια διεθνών συμφωνιών απέτυχαν να σταματήσουν την αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, με αποτέλεσμα σήμερα να βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο κλιματικής κατάρρευσης. Ακόμη και αν όλες οι χώρες εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη Συμφωνία του Παρισιού, είναι πιθανό να μην καταφέρουμε να συγκρατήσουμε τη μέση αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη κάτω από τους δύο βαθμούς Κελσίου.
Αυτό σημαίνει ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα ενταθούν, ενώ η απώλεια των ειδών εκτιμάται ότι θα είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη από τον φυσικό ρυθμό εξαφάνισης. Πλέον μιλάμε όχι για κλιματική αλλαγή αλλά για κλιματική κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες για τον πολιτισμό μας μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά (GUE/NGL) τοποθετεί τη δράση για το κλίμα ως πρώτη προτεραιότητα και είναι ιδιαίτερα τιμητικό για τη χώρα μας όταν βάζει μπροστάρη σε αυτόν τον αγώνα τον Ελληνα Πράσινο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρο Κόκκαλη. Ο κ. Κόκκαλης εκπροσώπησε την Ευρωπαϊκή Αριστερά στη σύνοδο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ενώ θα συμμετέχει ενεργά και στην COP25.
Με αυτή την αφορμή η GUE/NGL οργάνωσε ενημερωτική εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρουσία ευρωβουλευτών, βουλευτών των εθνικών Κοινοβουλίων των κρατών-μελών αλλά και της κοινωνίας των πολιτών.
«Χρειαζόμαστε ριζικό μετασχηματισμό. Χρειαζόμαστε μια παγκόσμια συμφωνία που να βασίζεται στους Βιώσιμους Στόχους του ΟΗΕ, για να πετύχουμε αυτόν τον μετασχηματισμό. Χρειάζεται να φέρουμε κοντά όλους όσοι θέλουν να συνεργαστούν και να πάρουν μέρος στην επίλυση του προβλήματος. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται να μιλάμε κοινή γλώσσα», θα πει ο κ. Κόκκαλης ανοίγοντας τη συζήτηση για τις προκλήσεις στην COP25 όπως απορρέουν από τους Στόχους του ΟΗΕ, γνωστούς ως Sustainable Development Goals (SDG).
Οι προκλήσεις της COP25
Αν και η Δανία θεωρείται η πιο φιλόδοξη χώρα στους περιβαλλοντικούς στόχους, ωστόσο «η απόφαση του δανέζικου Κοινοβουλίου για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 70% μέχρι το 2030, και μάλιστα κατά πλειοψηφία, επετεύχθη μετά την πίεση των κινημάτων των νέων που αναπτύχθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη» θα πει ο Δανός ευρωβουλευτής Nikolaj Villumsen, που είχε τον συντονισμό της εκδήλωσης, θέλοντας από την αρχή της συζήτησης να επισημάνει τη δύναμη που έχει η κοινωνία όταν διεκδικεί συντονισμένα.
Η δράση
Για την Ευρωπαϊκή Αριστερά η δράση για το κλίμα δεν αποτελεί έναν αυτόνομο αγώνα αλλά αγώνα άμεσα συνδεδεμένο με τις διεκδικήσεις για αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, για υψηλό βιοτικό επίπεδο, για την ισότητα των φύλων και την καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων. «Είμαστε αντιμέτωποι με πολιτικές κερδοσκοπίας σε βασικούς φυσικούς πόρους της ζωής και των κοινών αγαθών, όπως το νερό, η ενέργεια, ο αέρας, το καθαρό περιβάλλον και η υγεία», θα πει η εισηγήτρια από την GUE/NGL, Manon Aubry. Η κ. Aubry συνέδεσε το μεγάλο πρόβλημα της ανόδου των ανισοτήτων παγκοσμίως με το θέμα της κλιματικής αλλαγής. «Δεν θα αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή αν δεν αντιμετωπίσουμε τις ανισότητες», θα πει αναφερόμενη στις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού που ενώ μολύνουν λιγότερο είναι αυτές που θα πληγούν περισσότερο. «Το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει μεγαλύτερο ανθρακικό αποτύπωμα απ’ ό,τι το υπόλοιπο 90% των φτωχών» λέει, τονίζοντας την ανάγκη για τη δημιουργία ενός ταμείου δίκαιης μετάβασης.
«Στην COP24 οι χώρες κατάφεραν να θέσουν τη Συμφωνία του Παρισιού στην πράξη. Τώρα θα πρέπει τα κράτη που δεσμεύτηκαν να αυξήσουν τις δράσεις που στοχεύουν στη συγκράτηση της θερμοκρασίας κάτω από τον 1,5ο C» τονίζει ο Wendel Trio, διευθυντής του Climate Action Network Europe, ενός δικτύου 1.500 οργανώσεων στην Ευρώπη.
Αλλος τύπος ανάπτυξης
Την πεποίθησή της ότι η Αριστερά στην Ευρώπη πρέπει να πρωτοστατήσει στη μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή τόνισε και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος του ελληνικού Κοινοβουλίου, Χαρά Καφαντάρη. Η κ. Καφαντάρη μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο οικονομικό κόστος και στην αύξηση των ανισοτήτων που θα προκαλέσει η κλιματική αλλαγή καθώς και στη δίκαιη μετάβαση και την κλιματική ουδετερότητα που πρέπει να επιτευχθεί μέχρι το 2050. «Η μείωση της παραγωγικότητας που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή, υπολογίζεται ότι θα οδηγήσει σε απώλειες ύψους 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων στην παγκόσμια οικονομία μέχρι το 2030, σύμφωνα με τον γ.γ. του ΟΗΕ», εξηγεί η κ. Καφαντάρη τονίζοντας «ότι χρειαζόμαστε έναν άλλο τύπο ανάπτυξης, κοινωνικά δίκαιο και πολιτικά εφικτό».
Στην κλιματική δικαιοσύνη, «αφού το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι υπεύθυνο για το 50% εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου», αναφέρθηκε και η Susann Scherbarth, Climate Change Friends of the Earth Campaigners. «Τι οικονομικό σύστημα θέλουμε;», αναρωτήθηκε, για να περάσει το μήνυμα ότι ο ενεργειακός μετασχηματισμός για να είναι δίκαιος θα πρέπει να περνάει μέσα από την κοινωνία. «Οι άνθρωποι, οι κοινότητες είναι αυτές που πρέπει να παράγουν την ενέργειά τους», θα πει χαρακτηριστικά.
Ο κόσμος στους δρόμους
Η Silvia Pastorelli, από το Extinction Rebellion, ένα ακτιβιστικό κίνημα που δυναμώνει στην Ευρώπη, έκανε σαφές ότι ο κόσμος πλέον βγαίνει στους δρόμους και απαιτεί λύσεις. Λύσεις που «θα πρέπει να αποτελέσουν προτεραιότητα για τις κυβερνήσεις», ενώ ευγενικά υπενθυμίζει και στους δημοσιογράφους το καθήκον τους για ενημέρωση.
Μια νέα συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που υπογράφτηκε μεταξύ της Ε.Ε. και των χωρών της Λατινικής Αμερικής που συμμετέχουν στην ομάδα MERCOSUR στάθηκε η αφορμή για να ανοίξει ξανά η GUE/NGL τη συζήτηση για τις συνέπειες αυτών των συμφωνιών στους ανθρώπους και στο περιβάλλον.
«Η αλλαγή της χρήσης γης είναι η αιτία των πυρκαγιών στον Αμαζόνιο», λέει ο Mikel Otero Gabirondo, EH Bildu Member Autonomous Parliament, συνδέοντας άμεσα τις πυρκαγιές στον Αμαζόνιο με την εμπορική συμφωνία MERCOSUR.
«Οι συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου αγγίζουν ακόμη και τα όρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αναφέρει ο επικεφαλής του Συμβουλίου για την Διατήρηση του Περιβάλλοντος που απαρτίζεται από 50 οργανώσεις, Jouni Nissinen. Οπως εξήγησε ο κ. Nissinen, η αναμενόμενη αύξηση των εξαγωγών βοδινού κρέατος προς την Ε.Ε. θα συντελέσει στην αύξηση της αποψίλωσης των δασών του Αμαζονίου. «Δεν είναι δυνατόν σε έναν πεπερασμένο πλανήτη να υπάρχει απεριόριστη εκμετάλλευση», συμπλήρωσε ο Mikel Otero Gabirondo.
Ομηροι
Επιπλέον ο ευρωβουλευτής της GUE/NGL, Mick Wallace, ανέλυσε το σύστημα προστασίας των επενδύσεων που υπάρχει γύρω από αυτές τις συμφωνίες καθιστώντας τα κράτη ομήρους των μεγάλων πολυεθνικών με τις υπερεξουσίες που τους δίνει.
Για τις απειλές της πλούσιας βιοποικιλότητας της Μεσογείου από τις πυρκαγιές μίλησε η υπογράφουσα αυτό το άρθρο, Βασιλική Γραμματικογιάννη. Παρά το γεγονός ότι η καμένη γη στην Ευρώπη για το έτος 2018 έχει περιοριστεί σε σχέση με το 2017, σύμφωνα με την έκθεση της Ε.Ε., ωστόσο είναι πολύ περισσότερες οι χώρες που επλήγησαν και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα δάση είναι η ασπίδα μας απέναντι στην κλιματική αλλαγή. Το μεσογειακό κλίμα ευνοεί δυστυχώς την εκδήλωση πυρκαγιών καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού και η κλιματική αλλαγή ευνοεί την ένταση, το μέγεθος και την εποχή. Αν δηλαδή συμβεί ένα δεύτερο περιστατικό φωτιάς πριν από την αναπαραγωγική ωρίμανση των σπόρων, τότε οι συνέπειες για τη βιοποικιλότητα θα είναι δραματικές.
Μια πυρκαγιά όμως δεν επηρεάζει μόνο τη χλωρίδα αλλά και την πανίδα στην περιοχή, καθώς όταν μεταβάλλεται το ενδιαίτημα σε μια περιοχή αλλάζουν οι θέσεις ή και οι συνήθειες των ζώων.
Αλλη παράμετρος που αναφέρθηκε ήταν οι συνέπειες που έχουν οι δασικές πυρκαγιές στην οικονομία αλλά και η απώλεια ανθρώπινων ζωών. Σύμφωνα με την έκθεση του WWF, το οικονομικό κόστος που συνδέεται με τις δασικές πυρκαγιές στην Ευρώπη ανέρχεται στα 3 δισ. ευρώ, ενώ για τη διετία 2017-2018, 225 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ελλάδα.
